رفقا من نگفتم که فیلم "پدر" را نبینید! فیلم "پدر" را باید دید، به‌دقت و بااحترام. حتی خودم قصد دارم دوباره فیلم را ببینم، به آهستگی و دقیق‌تر این‌بار، نه که بخواهم خودم را بیش از این برنجانم، که موظف کرده‌ام خودم را به وفاداری به چنین هنری که رنج زیستن را این همه هنرمندانه متجسد می‌کند. باید دوباره ببینم و  ایستاده برایش و به احترامش کف بزنم.چرا که باید دید، اگر می‌دانیم و فراموش کرده‌ایم، یا نمی‌شناسیم و نمی‌دانیم،  به عمد، حالا یا به سهو؛ که این است غایت زیستن آدمی بر روی این زمین. رنگین و خرم، بی‌اعتنا و مغرور ، زمزمه می‌کنیم که  "خب بله زندگی است دیگر" که بله بی‌فراموش کردن، این هدیه بی‌مانند طبیعت،  چگونه می‌توان ادامه داد، اما به یادآوردن در این زمانه عسرت و تنهایی هم می‌تواند انتخاب "شجاعانه‌ای" باشد  در خلال سالی که گذشت روزی در پی ریزش اشکی که امان بریده بود برای تراپیستم زمزمه کردم: "آخر پدرم خیلی رنج کشید"، به درایت پرسید: "تو چطور؟"، ادامه دادم"اما حق او این نبود"؛ درآمد که"حق تو چه، این بود؟" گریه‌کنان نالیدم که "آخر کار غم‌انگیزی داشت." حکیمانه پرسید:" آخر کار تو چطور خواهد بود؟"گریه‌ام بند آمد! نه از دلی که می‌بایست حالا برای سرنوشت  خودم می‌سوزاندم، که از یادآوری به‌جای این حقیقت که این است آدمی، چنین مقهور، چنین در برگرفته‌شده با بی‌نهایت امکان برای تلخ زیستن؛ چنان تنها و بینوا رها شده بر روی این زمین و هنوز پیچیده در مشتِ محکم طبیعت. البته که دیر زمانی است از جنگل‌ها آمده‌ایم بیرون، خانه و کاشانه ساخته‌ایم، مامن و مأوا گزیده‌ایم، در تلاشی ستودنی و  بی‌امان سر از  نظام کار جهان، در ابتدا به مدد جادو و اسطوره و دین و بعدها به یاری علم و آزمایش درآورده‌ایم. سیستم پزشکی راه انداخته‌ایم و هی به خودمان باد کرده‌ایم . با این‌حال اما بپذیرید که زور او، طبیعت، هنوز که هنوز است می‌چربد، مرموز و موذی اما بی‌غرض قربانی می‌گیرد .    به گمان من این تنهایی آدمی در رودررویی با مغاک مرگ و نیستی، نیست که قلب را چنین می‌رنجاند که گریزناپذیر است و حتما در آن لحظه‌ وقوع، آسان‌یاب؛ بلکه این زیستنی تلخ و طولانی بر لبه دره نیستی است که ترسناک است، این زوال و از میان رفتن به ملایمی‌ست که تحمل‌ناپذیر است، خودش و البته حتی که تماشایش. اگر قلبتان به این‌ها که گفتم آگاه و بیدار است خودتان را به دیدن این فیلم رنج مکرر ندهید؛ اگر اما از فراموشکارانید یا وجدان بیدارتری جستجو می‌کنید، یکی دو ساعت گم‌شدن در هنر محض را از خودتان دریغ نکنید. #یک_روز_به_شیدایی @sheida_va