نوشته بودم که «در خانه‌بودن» بزرگترین سرگرمی من است این روزها، به صلح و به تماشا؛ گوشه دنجی که به مر

نوشته بودم که «در خانه‌بودن» بزرگترین سرگرمی من است این روزها، به صلح و به تماشا؛ گوشه دنجی که به مرارت فراهم کرده‌ام را به هر کجای این جهان پرتکاپو ترجیح می‌دهم، بوی خوش بهبود ز اوضاع جهانم می‌آید و بلاه و بلاه. نقطه این جمله‌ها را ولی هنوز نگذاشته بودم که اولین تک‌سرفه سروکله‌اش پیدا شده بود. خشک و معمولی بود، بی‌هیچ نشانه‌ی نگران‌کننده‌ای. به شب نرسیده ولی سرفه‌های عمیق‌تر آمده بودند و تنم به وضوح تب‌دار بود و همه چیز حکایت از یک ناخوشی چند روزه می‌داد. یک ناخوشی ساده ولی لزج و چسبناک که بین امید و عجز و بیچارگی مدام بدتر شد. کمی بعدتر، زندگی‌ام به سادگی دیگر هندسه ساده و یکسان نفس‌هایم نبود، تلاش پیچیده و بی‌امان تن محذورم بود برای بلعیدن کمی هوای بیشتر. به حداقل سهم اکسیژنم برای زنده ماندن قانع شده بودم، گو که ملکولی بیشتر از هوا را بی‌اجازه اگر فرو می‌دادم چون دله دزدی نابکار باید آن را با سرفه‌های وحشیانه پس می‌دادم. سرفه ها با ضربآهنگ سنگین، منظم و هدفمند دیگر تنها انقباض‌های غیرارادی عضلات سینه و شکم نبودند، برای پرتاب‌کردن چیزی نامشخص و مزاحم از ریه به بیرون، که به فاصله یک یا دو شب خصم بی‌رقیب خانگی شدند که تنم زیر حجم آوار بی‌رحمانه‌شان رام‌ترین و بی‌دفاع‌ترین بود. از درون داشتم دریده می‌شدم. هر رگبار سرفه‌‌ای اعلان جنگ تنم بود بر علیه خودش. از مرکزی‌ترین جای بدنم شروع می‌شد و چون جریان برق پرفشار یا موج‌های مکانیکی یک چکش بزرگ تا دورترین و پنهانی‌ترین جاهایش می‌رفت و آوار به جا می‌گذاشت. در هذیان تب و در عالم رویا خودم را می‌دیدم که همچون دلقک عروسکی ارزانی، با سرفه بعدی چشم‌هایم آویزان از دو فنر از کاسه سرم پرتاب می‌شود بیرون. تنم داشت به دست خودش متلاشی میشد.تسلیم شده و ترسیده و ناامید از تجویزهای بی‌دقت دکترهای بی‌حوصله از بیمارستانی به بیمارستان دیگر می‌رفتم که از نظرشان هنوز به اندازه کافی آب و چایی ننوشیده بودم. دوستی به دلسوزی گفته بود در مراجعه خودت را مریض‌تر نشان بده و من مریض‌تر از آن بودن را دیگر بلد نبودم.چند روز گذشت، یک هفته ده روز شاید. حالا بخش عمده بیماری رفته است و خوشبختانه آن امید واهی و روزنه نازک از توهم خوشبختی که سروکله‌اش در زندگیِ به شدت مستعدِ رمانتیزه شدنم، پیدا شده بود را هم با خود برده؛ مبادا هر آینه از یاد ببرم این حقیقت بدیهی، اما به سادگی فراموش‌شدنی، را که اصل زندگی «رنج» است، رنجی اساسا بیهوده و بی‌نتیجه بر مدار بقا. حالا در میانه «هر وقت خوش که دست داد را مغتنم» می‌دانم چه بسا بیشتر و عمیق‌تر اما ساده‌لوحانه نامش را «سعادتمندی» نمی‌گذارم و از آن ابلهانه‌تر جاویدان و اصیل نمی‌دانم.#شیداوانویی