مدت زمان زیادی را پشت پستوهای قلبم مهرطلب بودم. جان می‌کندم که دوست بدارندم؛ که مظلوم و سربه‌زیر و خ

مدت زمان زیادی را پشت پستوهای قلبم مهرطلب بودم. جان می‌کندم که دوست بدارندم؛ که مظلوم و سربه‌زیر و خوش‌قلب بدانندم. به مراقبت کُرنش می‌کردم و به احتیاط سخن می‌گفتم و به بریدگی پاسخ می‌دادم و به بلاهت می‌بخشیدم، که به لطافت بگذرد هر آن‌چه می‌گذرد؟ نه! که آزار نبینم، که مثلا محافظت کرده باشم از خودم، که اذیت نشوم، که آدم‌ها بروند کمی دور‌تر، که بدانند سر جنگ ندارم، که خودی‌ام، پرچمم بالا و شمشیرم غلاف و دستم به احترامشان به سینه است؛ که رحم کنند، که لطف کنند و کمی حواسشان به رفتارشان باشد. ماحصل صدها ساعت تراپی در این سال‌ها اما شده درک درست این حقیقتِ بدیهی که برای محافظت از خودم به چیزی بیشتر از وجدان آن‌ها نیازمندم! این‌که نشانه‌ها را که دیدم، کیلومترها فاصله بگیرم و چه بسا چنگ و دندانی هم نشان دهم. نشسته‌ام این‌جا روبروی این جنگلِ کوهستانی، نسیم ملایمی می‌وزد، و من به خود ماه‌های اخیرم می‌اندیشم در مواجهه با همکارم، رییسم، رفیقم؛ به این که حالا لابد از نظرشان وقیحم، که حتما دیگر تاییدم نمی‌کنند، یا که قطعا دیگر دوستم ندارند. این تصور منقلبم می‌کند؟ اصلا. احساس ندامت و اندوه دارم؟ ابدا. می‌گذارم آتش خشمم گاه‌به‌گاهی بغُرد و بجوشد؛ به درست حالا یا به غلط. جایی هست آن سوی انعطاف که نامش می‌شود بزدلی، از آن مرز که بگذری تا خود آسمان می‌شود درشتی و زمختی بارت کرد، حیا هم نداشت.#یک_روز_به_شیدایی @sheida_va