اندوهِ نبودن او که بوده و دیگر نیست وقتی ته‌نشین می‌شود، خاطرات قشنگ و لحظات شیرین بودنِ با او در کا

اندوهِ نبودن او که بوده و دیگر نیست وقتی ته‌نشین می‌شود، خاطرات قشنگ و لحظات شیرین بودنِ با او در کام و جان آدم رنگ می‌گیرد و تسکین می‌دهد؛ در هر زمان و مکان و مناسبتی یادش میوفتی که اگر او الان بود این را می‌گفت و اگر چنین می‌شد چنان می‌کرد. مثلا امروز که روز اول ماه رمضان است از صبح به یاد پدرم، که چقدر این ماه را دوست نداشت، همیشه می‌گفت عجب ماه بی‌آب و علفی‌ست.کسی در خانه ما دست‌کم در سال‌های اخیر روزه نمی‌گرفت، مادر دیابت داشت، ما بچه‌ها هم که یِلخی، پدر هم با این‌که اصلا شکمو نبود، گرسنگی را تاب نمی‌آورد. هر روز وقت ناهار می‌گفت:" خدا قبول کونِد کله گنجیشکی بود! ". از همان روز اول مدام می‌پرسید "چند روز دیگِه‌ش موندِس!". به کارهایش، حرف‌هایش می‌خندیدیم . پدرم مرد بانمکی بود و بالهجه و شیرین حرف می‌زد. اصطلاحات مخصوص خودش را هم داشت؛ به غذاهای خوشمزه می‌گفت "گَوارا"؛ از برنج آب‌کش‌شده بدش میآمد، چرا که اعتقاد داشت در این روش مَرَق (در واقع رمق) برنج کشیده می‌شود. حالا ماه رمضان و به خصوص روز اولش برای من یادآور شیرین‌زبانی‌های تکراری و شوخی‌های دم‌دستی اوست. از صبح یادش میوفتم و لبخند می‌زنم. بغضی پنهان دارم اما مراقبش هستم نشکند. یک خاطره‌ای داشت که مخصوص روز اول بود و در آن روز از صبح تا شب هر که از دم‌پرش رد می‌شد، مجبور بود که بشنود. خاطره‌اش را اینجا می‌نویسم. شما هم به یادش بخوانید و دوست داشتید بخندید. روز اول ماه رمضان سالها پیش به رسم تقریبا هر روز، صبح زود می‌رود مغازه حلیم فروشی، حلیم بخرد برای صبحانه، ظرفش را می‌گذارد روی ترازو، می‌بیند مرد حلیمی دارد تازه زیر دیگ را روشن می‌کند، متعجب و بی‌خبر، به متلک می‌گوید: "حَجی پس امروز یُخْدِه دیر جُنبیدِی"؛ حَجی در حال روشن کردن دیگِ حلیمِ افطار، نگاه عاقل اندر سفیهی می‌کند که "نه عامو شوما یُخْدِه زود اومدِی".😂 #یک_روز_به_شیدایی @sheida_va