بِرشت جایی نوشته: “آنکس که می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است”با کمال فروتنی، اجازه دهید اضافه ک

بِرشت جایی نوشته: “آنکس که می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است”با کمال فروتنی، اجازه دهید اضافه کنم: شاید شنیده و فراموش کرده است.شب‌بخیر را گفته بودم و خزیده بودم زیر پتو. خسته گودی کمر را چسبانده بودم به گرمای مطبوع سینه‌اش، دل‌خوش به ته‌مانده‌ی مزه‌ی گس ملایم شرابی که به شادی و خوش‌گواری نوشیده بودیم؛ درست در آستانه‌ی بی‌خبریِ خوابی خوش، بی‌عمد و بی‌منظور، زیر گوشم زمزمه کرده بود که سرِشب از فلانی، خاطره‌ای شنیده… از آن روزها، از آن روزهای بد!بی‌پرسش و البته بی‌مکث، خاطره را برایم واگو کرده بود، خط به خط، بی‌ملاحظه و به جزئیات تمام. دو جمله‌ی اول را که گفته بود، کلماتش چونان چاقوی تیزِ از همه‌جا بی‌خبری، از روی تک‌تک مهره‌های گردنم گذشته بود و زبانم را به گفتن “لطفا دیگر ادامه نده” از ته حلقم بریده بود. ‌خاطره دستم را گرفته بود، کشان‌کشان کشیده بود تا کوچه‌پس‌کوچه‌های ویران‌شده‌ی روانِ مهجورم، جایی که پنج سال تمام، به مرارت و تلاش بسیار، به مهارت و زیرکی تمام از آن گریخته بودم.تسلیم شده بودم، خودم را بی‌رحمانه به خاطره سپرده و گذاشته بودم که جزئیات ترسناکش، آن زخم کهنه، آن زخم دلمه‌بسته در دهلیزهای تو‌به‌توی قلبم را بیابد و دوباره و از سر نو، بِدَرَد.حالا که زخم باز شده بود جانِ بندزده‌ام داشت از نو ترَک می‌خورد. ناتوانی‌ام در درکِ فاصله‌ای که حالا از آن مصیبت، از آن رنج و بیچارگی داشتم چنان ویلان و حیران و سرگردانم کرده بود که مثالی نداشت.او و من، هر دو شوک‌زده و ترسیده و ناتوان از بازگرداندن من به لحظه‌ی حال، تنها افتاده بودیم گوشه‌ی آن تخت، گوشه‌ی آن اتاق.دستان لرزانم را میان محکمِ دستانِ مهربان و نگرانش فشرده بود، به طلب بخشش که باور کن خیال می‌کردم از سر گذرانده‌ای… که نگذرانده بودم گویا.به یاد نمی‌آورم آن شب چگونه صبح شد، چگونه دوباره از آن اتاق بیرون آمدم، و چطور، همچون بازمانده‌ای از تصادفی مرگ‌بار، با بهت و احتیاط، دوباره به چشمان دیگران نگاه کردم؛ اما حالا که دارم این‌ها را می‌نویسم می‌دانم که دوباره، به سختی اما این‌بار، در آغوش تسلی‌بخش، بخشنده و بزرگوار “فراموشی” جا شده‌ام و کمی بعدترش حتی زیر چتر مهربانش “خندیده‌ام”.#شیداوانویی