انسان موجودی است که رنج می کشد و در پی این رنج نه بزرگ می‌شود، نه عمیق، نه زیبا و نه لزوما قوی.  اما رنج اگر ممتد باشد و مکفی و او جسور باشد و مصمم، به آرامی و آهستگی می‌بیند و می‌فهمد که دارد از سانتی‌مانتالیزم تهی می‌شود. انتظار معجزه، پنهان کردن ناتوانایی‌های عظیمش زیر ردای آسوده‌ی "حکمت"  و توضیحِ از اساس بی‌فایده‌اش در قالب "مصلحت" و تلاش مذبوحانه‌اش در لباس گل‌دارِ  نگرش مثبت رنگ می‌بازد. در این مسیر  یک‌ جایی هست که انسانِ رنجور در آن‌جا  برای لمحه‌ای می‌ایستد، مکث می‌کند ، می‌اندیشد و به احتمال زیاد آن‌چه را که رنجش می‌دهد به تمامی و با اکراه می‌پذیرد؛ می‌پذیرد که تنهاست و در کار نیست معجزه‌ای، که در کار نبوده قهرمانی، نجات‌دهنده‌ای،  حقی که بر باطل پیروز شود، عدلی که در کار بیوفتد و  طلسمی که بشکند. برای او اما نجاتی هم اگر باشد همین‌جاست. انسان غوطه‌ور در دنیای وهم‌آلود  و مسَخّر به آب جادو محکوم است که امید ببندد و ناامید شود و به دلایل نامشخصی در آسمان‌ها  دل‌خوش کند. دست نیاز و ناچاری‌اش بالا باشد و مدام سکندری بخورد. رنج‌کشیدن دستاوردی هم اگر داشته باشد به گمان من تنها این خواهد بود که نگاه اسطوره‌ای به جهان جای خودش را می‌دهد به چشم‌انداختن در چشم‌های  واقعیت قهار و عبورکردن از خاطری که رنجیده و قلبی که خالی‌شده به روحی که حالا ‌‌"سرکش" است و انسانی که "آزاد".#یک_روز_به_شیدایی @sheida_va