چهار سال گذشت از بی مادر شدنم. آنقدر مادر بود که همه ما روی هم نتوانستیم پا به پای عشقِ مادریش بیایی

چهار سال گذشت از بی مادر شدنم. آنقدر مادر بود که همه ما روی هم نتوانستیم پا به پای عشقِ مادریش بیاییم و کم آوردیم! پیشرو بود در مهر و محبت، انسان دوستی، عبادت، صلوات و کمک به دیگران، حتی در سخت ترین روزهای زندگیش. عاشق اهلبیت(ع) بود و ارادت خاصی به حضرت زینب و حضرت رقیه(س) وحضرت امام حسن مجتبی(ع) داشت. بسیاری از زنانی که سرِسفره های نذرهایی که در خانه اش می انداخت می آمدند، آنقدر به قول خودشان مراد گرفته بودند که آن امام عزیز را اینگونه خطاب می کردند: یاامام حسنِ اکرم!از بس که مادرم به این امام عزیز معتقد بود. چند کارگر ساختمان که در کوچه برای همسایه مان کار می کردند، وقتی از عزادار شدن ما مطلع شدن آمدن تسلیت گفتند و گفتند: با اینکه ما برای فرد دیگری کار می کردیم اما مادرتان مدام برایمان آب، چای و لقمه می آورد. اینها همه بیان برخی خاطرات است از روی دلتنگی وگرنه او رفته، و دست ما از لمس وجودش و چشم‌مان از دیدن روی ماهش چهارسال است که محروم شده، هرچند که همچون همیشه روح پاکش، و دعاهای خالصانه اش را کنارمان درک و حس می کنیم. @Shemshadichannel#حسن_شمشادی #مادر