اگر مردان نمی بردند امتحانش رانمی دانم که بر می‌داشت این بار گرانش رامن بی‌چاره چون بوسم رکاب شه‌سوا

اگر مردان نمی بردند امتحانش رانمی دانم که بر می‌داشت این بار گرانش رامن بی‌چاره چون بوسم رکاب شه‌سواری راکه نگرفته‌ست دست هیچ سلطانی عنانش رافلک کار مرا افکند با نامهربان ماهیکه نتوان مهربان کردن دل نامهربانش رامرا پیوسته در خون می‌کشد پیوسته ابروییکه نتواند کشیدن هیچ بازویی کمانش راکسی از درد پنهان آشکارا می‌کشد ما راکه نتوان آشکارا ساختن راز نهانش رامگو در کوی او شب تا سحر بهر چه می‌گردیکه دل گم کرده ام آنجا و می‌جویم نشانش راهنوزم چشم امید است بر درگاه او امابه هر چشمی نمی‌بخشند خاکِ آستانش راچو ممکن نیست بوسیدن دهان یار نوشین لبلبی را بوسه باید زد که می‌بوسد دهانش راچو نتوان در بر جانان میان بندگی بستنکسی را بنده باید شد که می‌بندد میانش راگر آن ساقی که من دیدم بدیدی خضر فرخ پیبه یک پیمانه دادی نقد عمر جاودانش راچنان از دست بیدادش دل تنگم به حرف آمدکه ترسم بشنود سلطان عادل داستانش راخدیو دادگستر ناصرالدین شاه دین پرورکه حق بر دست او داده‌ست مفتاح جهانش راچو برخیزند شاهان جوان‌بخت از پی نازشجهان پیر گیرد دامن بخت جوانش رافروغی چون به دل پنهان کنم زخم محبت رامگر مردم نمی‌بینند چشم خون‌فشانش را