#افسانهدر ادیسه، هومر از گیاهان و داروهایی می‌گوید که مرز میان تسکین و فراموشی را محو می‌کنند. معروف‌ترین آنها لوتوس است، گیاهی که باعث می‌شد آدم‌ها خانه و گذشته‌شان را فراموش کنند و دیگر دلشان نخواهد برگردند. برخی از مردان اودیسهوس که از میوه لوتوس چشیدند، "تنها آرزویشان این بود که با لوتوس‌خواران آنجا بمانند، از میوه تغذیه کنند و هر فکری درباره سفر بازگشت را کنار بگذارند" . اما اودیسهوس آنان را به زور به کشتی‌ها بازگرداند، مبادا اعتیاد به لوتوس مانع بازگشت به ایثاکا شود .نپنته اما دارویی دیگر است که هلن، دختر زئوس، به شراب می‌افزاید؛ دارویی که "همه درد و خشم را از میان می‌برد و یادآوری هر رنجی را می‌زداید" .❤️‍🩹اما پرسش اینجاست: فراموش کردن رنج، به منزله فراموش کردن خود ما نیست؟ادیسهوس خود در جایی دیگر از ادیسه، پاسخی تامل‌برانگیز می‌دهد: "حتی رنج‌هایش برای کسی که همه آنچه را که متحمل شده به یاد می‌آورد، شادی‌ای دیرپاست"شاید رنج، خودش درمانی است برای آنچه ما را از خودمان دور می‌کند ؛ رنج ، هویت مارا شکل میدهد و همان چیزیست که مارا به خویشتن متصل می‌کند.شاید نپنته فقط یک دارو نیست؛ نمادی از این پرسش ابدیست که: آیا رهایی از رنج، ارزش فراموش کردن خاطراتی را دارد که ما را به گذشته متصل می‌کنند؟✨کتاب چهارم ادیسه:"سپس هلن، دختر زئوس، به فکر دیگری افتاد.بلافاصله دارویی به شرابی که می‌نوشیدند افزود،دارویی که همه درد و خشم را از میان می‌برد و یادآوری هر رنجی را می‌زداید." کتاب نهم ادیسه:"به سرزمین لوتوس‌خواران رسیدیم... دو نفر از همراهانم را فرستادم تا ببینند آنجا چه مردمی زندگی می‌کنند... لوتوس‌خواران به آنان آسیبی نرساندند، بلکه از میوه لوتوس به آنان دادند تا بخورند. هر کس از آن میوه شیرین می‌چشید، دیگر میلی به بازگشت نداشت و نمی‌خواست خبری بیاورد... آنان را گریان به زور به کشتی‌ها بازگرداندم و زیر نیمکت‌ها بستم. سپس به دیگران گفتم سریع سوار شوند، مبادا کسی از لوتوس بچشد و دلش از بازگشت سیر شود."#هومر | ادیسهکانون شعر و ادبیات دانشگاە صنعتی نوشیروانی بابل📚✍ @Sher_nit