هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفتعاقبت بر سستی اهل جهان خندید و رفتکس در این ویرانه جز یکدانه حاص

هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفتعاقبت بر سستی اهل جهان خندید و رفتکس در این ویرانه جز یکدانه حاصل برنچیدهر که آمد دانه بذر هوس پاشید و رفتسر چرا عاقل فرود آرد، به تاجل سلطنتباید آخر پای خود را در کفن پیچید و رفتگر تو هم از رفتن راه عدم ترسی مترسبس که آسانست این ره می‌توان خوابید و رفتبس که در گل گل عذاران خفته در پهلوی همهمچو شبنم میتوان در روی گل غلتید و رفتدر جهان از رفتن معراج خود ترسی مترسبسکه خوش جائیست با سر میتوان گردید و رفت«حاجب » اندر دار دنیا میل آسایش نداشتچند روزی آمد و یاران خود را دید و رفت#حاجب_شیرازیکانون شعر و ادبیات دانشگاە صنعتی نوشیروانی بابل📚✍ @Sher_nit