نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خنددکه سر تا پای او چون شاخ گل، مستانه می‌خنددچه پروا دارد از سنگ م

نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خنددکه سر تا پای او چون شاخ گل، مستانه می‌خنددچه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد؟که کبک مست در کهسارها مستانه می‌خنددز خجلت می‌کند صد پیرهن تر، گریه‌ی تلخشدر این گلزار چون گل هر که بی‌دَردانه می‌خنددنمی‌گردد دل آگاه، شاد از عشرت دنیادر این ماتم سرا، یا طفل یا دیوانه می‌خندد🩶شد از اشک پشیمانی، شفق‌گون صبح را دامنسزای آن که از غفلت در این غم‌خانه می‌خنددحباب آسا به باد بی‌نیازی می‌دهد سر رادر این دریا سبک‌عقلی که بی‌باکانه می‌خنددز غربت می‌گشاید عقده‌ی دل، تنگ‌دستان راچو دور از طُرّه‌‌ی شمشاد گردد شانه، می‌خنددنشاطِ خواجه‌ی غافل بوَد از جمع سیم و زرکه از بالای گنج، این جغد در ویرانه می‌خندداگر خارست، اگر گل، مایه‌ی خوشحالیی داردکلید و قفل این منزل به یک دندانه می‌خنددنه از شادی است، بر وضع جهانش خنده می‌آیددرین عبرت‌سرا، صائب! اگر فرزانه می‌خندد#صائب_تبریزی کانون شعر و ادبیات دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل📚✍️ @Sher_nit