شعر دنياى كوچكى كه در آنتو براى هميشه مالِ منىمن جوابِ سکوتِ مبهمِ توو تو زیبا ترین سوالِ منیبنشین ش

شعر دنياى كوچكى كه در آنتو براى هميشه مالِ منىمن جوابِ سکوتِ مبهمِ توو تو زیبا ترین سوالِ منیبنشین شعرِ تازه دم کردمباز هم تشنه ی شنیدن باشروی یک قلّه رو به آغوشمباش و آماده ی پریدن باشگريه ميكرد و شعر ميخواندمشعر ميخواند و گريه ميكردمشعر میشد هر آنچه میگفتماشک می شد هر آنچه میکردمساز برداشتم سخن گفتمعود آلوده کرد بویش راکاش می شد دو تارِ مویش رابنوازم کمی گلویش راروی دوشم فرشته ها با همبه لبانش اشاره میکردنددخترک های توی نقّاشیهمه ما را نظاره میکردندروی لب هاش طعم‌ وسوسه وتوی چشمش پر از تمنّا بودمن که یوسف نبودم از اولاو ولی کاملا زلیخا بوددست بردم به لمسِ لب هایشمردمک ها عمیق تر میشدهر چه حسم دقیق تر میشدرنگ لب ها رقیق تر میشددست بردم به هیچ انگاریپنجه‌ام در فضای خالی رفتتوی ذهنم زنی خیالی بودتوی ذهنم زنی خیالی رفترفت با کوله‌باری از حسرتماند از او خاطراتِ لعنتی اشمن به دنیای سرد خود رفتماو به دنیای جیغ و صورتی اشبگذريم از گذشته ها ديگرهر چه كه بوده دوستش دارمدوستش دارم و نميداندو چه بيهوده دوستش دارم...#سید_تقی_سیدی #چند_لحظه_شاعرانه_تر @Sher_Taraneh_Pars ❤