رها کنید مرا با غمِ نهانِ خودماگرچه خسته ام از دردِ بی کرانِ خودمبه دشمنانِ قسم خورده احتیاجی نیستکه دشنه می خورم از دستِ دوستانِ خودمچو رنج بوده فقط سهمم از جهانِ شماخوشا به کنجِ اتاقم، خوشا جهانِ خودمکه کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوتچه زخم ها که نخوردم من از زبانِ خودم!شراب نیز به دردم نمی دهد تسکینمگر که زهر بریزم به استکانِ خودماگر که مرگ فقط چاره ی من است، چه باک؟به مرگِ خویش کنون راضی ام، به جانِ خودم...#سجاد_رشیدی_پور@Sher_Taraneh_Pars ❤