برون زین گنبد در بسته پیدا کرده ام راهیکه از اندیشه برتر می‌پرد آه سحر گاهیتو ای شاهین نشیمن در چمن کردی از آن ترسمهوای او به بال تو دهد پرواز کوتاهیغباری گشته‌ای آسوده نتوان زیستن اینجابباد صبح‌دم در پیچ و منشین بر سر راهیز جوی کهکشان بگذر ز نیل آسمان بگذرز منزل دل بمیرد گرچه باشد منزل ماهیاگر زان برق بی پروا درون او تهی گرددبه چشمم کوه سینا می‌نیرزد با پرِ کاهیچسان آداب محفل را نگه دارند و می‌سوزندمپرس از ما شهیدان نگاه بر سر راهیپس از من شعر من خوانند و دریابند و میگویندجهانی را دگرگون کرد یک مرد خود آگاهی#اقبال_لاهوری@sheraneh