اگر هوشمندی به معنی گرایکه معنی بماند ز صورت به جایکه را دانش و جود و تقوی نبودبه صورت درش هیچ معنی نبودکسی خسبد آسوده در زیر گلکه خسبند از او مردم آسوده دلغم خویش در زندگی خور که خویشبه مرده نپردازد از حرص خویشزر و نعمت اکنون بده کان تستکه بعد از تو بیرون ز فرمان تستنخواهی که باشی پراکنده دلپراکندگان را ز خاطر مهلپریشان کن امروز گنجینه چستکه فردا کلیدش نه در دست تستتو با خود ببر توشه خویشتنکه شفقت نیاید ز فرزند و زنکسی گوی دولت ز دنیا بردکه با خود نصیبی به عقبی بردبه غمخوارگی چون سرانگشت مننخارد کس اندر جهان پشت منمکن، بر کف دست نه هر چه هستکه فردا به دندان بری پشت دستبه پوشیدن ستر درویش کوشکه ستر خدایت بود پرده پوشمگردان غریب از درت بی نصیبمبادا که گردی به درها غریببزرگی رساند به محتاج خیرکه ترسد که محتاج گردد به غیربه حال دل خستگان در نگرکه روزی تو دلخسته باشی مگردرون فروماندگان شاد کنز روز فروماندگی یاد کننه خواهنده‌ای بر در دیگران؟به شکرانه خواهنده از در مران#سعدی #بوستان@sherbaranast2