شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن استروز ستاره تا سحر تیره به آه کردن استمتن خبر که یک قلم بی تو سیاه شد جهانحاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردن استچون تو نه در مقابلی عکس تو پیش رو نهیماین هم از آب و آینه خواهش ماه کردن استنو گل نازنین من تا تو نگاه می‌کنیلطف بهار عارفان در تو نگاه کردن استلوح خدا نمایی و آیینهٔ تمام‌قدبهتر از این چه تکیه بر منصب و جاه کردن استماه عبادت است و من با لب روزه‌دار از اینقول و غزل نوشتنم بیم گناه کردن استلیک چراغ ذوق هم این همه کشته داشتنچشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردن استمن همه اشتباه خود جلوه دهم که آدمیاز دم مهد تا لحد در اشتباه کردن استغفلت کائنات را جنبش سایه‌ها همهسجده به کاخ کبریا خواه نخواه کردن استاز غم خود بپرس کو با دل ما چه می‌کنداین هم اگرچه شکوه شحنه به شاه کردن است.عهد تو سایه و صبا گو بشکن که راه منرو به حریم کعبه لطف اله کردن استگاه به گاه پرسشی کن که زکات زندگیپرسش حال دوستان گاه به گاه کردن استبوسهٔ تو به کام من کوهنورد تشنه راکوزهٔ آب زندگی توشهٔ راه کردن استخود برسان به شهریار ای که در این محیط غمبی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردن است #شهریار@sherbaranast2