بر پهنای سطحِ صاف و ماهوی برفدو نفر می روندو آیا به یاد می آوریکه چه هنگام آخرین بار بر کناره‌ی دریا قدم زدیم؟نه!که این آذرماه سردمرده ستآهکه برگ ها،شبیه گوش‌های الاغبر درخت ها آویزانندوقتی که برای آخرین باردر این ساحل چرخیدیمو آن شادی به یغما رفته!و حالا میداس شوهرت به این پچ‌پچه ها گوش خواهد داداشک هایی ست بر تابوت آن شادیو چنانچه که آن‌ها راه می روندبه قصرهای عظیم چینی می مانندو تمامِ طناب هاکه شل شده اند از فرازِ ابرهابه ناقوسی سخت می ماند بر تورِ شکوفه ها که بردرخت‌هاستو لحنی محکم به خود گرفته اندپرشورو برای عشق کفنی بافته‌اند.#ادیت_سیتول#انگلیس@sherbaranast2