خواب بودی که سینه خیز نوشتمتاریکی اتاق، تمامش نکردخواب بودی و روی کاغذهاتکرار قتل‌ها و آینه ها بودام

خواب بودی که سینه خیز نوشتمتاریکی اتاق، تمامش نکردخواب بودی و روی کاغذهاتکرار قتل‌ها و آینه ها بوداما این گوشه از جهان که بی خبرم می‌کنداینجا که با تو گل می‌اندازمخطی از خون این خیابان هابرای چند لحظه فراموش می شوددر را می بندیمتا نشنویم نبینیمچند سالمان شده آخر که هرچه غمگین‌تریمکمتر می شود بتوانیم  درست حسابی ، تمیز گریه کنیمجایی در پوستت مثل گوزن فرو می رومو فکر می کنم که سرنوشت مان این نیستباید به فکر تعمیر ساعتی باشیمکه از بس به فکر ماستصبح هابیدار باشش را نمی زند .#پگاه_احمدی@sherbaranast2