پرتم کن از سکّوی آزادی، به پایین شکّاک شو، حتی به این‌ که آدمم یا...دل‌خستگی‌های مرا ول کن عزیزم سیگ

پرتم کن از سکّوی آزادی، به پایین شکّاک شو، حتی به این‌ که آدمم یا...دل‌خستگی‌های مرا ول کن عزیزم سیگار روشن کن بسوزان هیکلم رابا معجزه، بیرون بکش زنجیر را، بعد دستان سردم را بیاویز از صلیبت ترسی ندارم از سیاهی‌های دنیاتا کن مرا، پرتم بکن در قعر جیبتبر روی حقّم خط بزن، بر انتخابم حق و حقوقی دارم اصلا توی قانون؟!خاکم بکن در گور ِ افکارت دوباره! پاکم کن از این زندگی، با آب و صابونبوی حماقت می‌دهی، بوی تحجّریک لحظه خوبی و تمام لحظه‌ها بَد! له می‌کنی آزادی‌ام را زیر پایت روی کثیفی‌های قلبت می‌کشی قَدتو گرگی و هرگز سلامت بی طمع نیست تغییر خواهی کرد، هر شب توی تختم بشکن مرا، و هر پل ِ پشت سرم را آلوده‌‌ی دست توام، لعنت به بختم!نه... خر نخواهم شد! خبر دارم که مستی با چادر مشکی بپوشان فکر من را محکوم حبسم توی زندانی که داریدر من بُکُش حسّ زنی کامل شدن راپک می‌زنی سیگار خود را، هیکلم را!این قصّه از اول همین بوده، همین هست حل می‌شوم در دود سیگارت همیشهاین «نیز» نگذشته‌ست، این بوده، همین هست!بنفشه کمالی@shereemroz