من بدم می آید از بوی خوش پیراهنتدلخورم از اینهمه زیبایی بکر تنتخسته ام از دیدن هر ازدحامی دور تواز خودت را در دل هر رهگذر جا کردنتمن نمی خواهم دگر روشن بماند فکرم و بد به هم می ریزم از این فکر باز روشنتهرچه زیبایی تو داری ساده من را می کشدحق بده! حتّی همین زیباترین رقصیدنت!حال من بد می شود وقتی که می بینم کسیمی گذارد حلقه های گل به روی گردنتنه نمی گویم بمان در خانه اما لااقلمی توانی کم کنی از حدّ دلبر بودنتتا سخن درپرده می گویم به درد اندازه نیستمی کِشم هی اضطراب گول ظاهر خوردنتبر زبان راحت نیاید، این شبیه مردن استبشنوی بر مرد دیگر، ساده دل داده زنت!!!مریم صفری@shereemroz