ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🔹 پدرم را به یاد نمی‌آورمـــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🔹 پدرم را به یاد نمی‌آورمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ به بهــانهٔ روز پـدر پدرم را به یاد نمی‌آورم. هرچه هست تصویری است کوتاه و خاموش از خُدایی که دَردی نجیب را به دوش می‌کشید. خیلی کم‌سن‌وسال بودم و هنوز موهایم شکن‌در‌شکن بر شانه‌هام ریخته بود و از شقیقه‌هام روی صورتم تاخته بود. دستی، انگار دست مادرم، مرا در توبه‌توی ناشناسِ کوچه‌هایِ خاکیِ آبادی با خود می‌برد. آن روزها تصـویـری ذهن کودکی‌هایم را به خودش مشغول کرده بود. تصویری که از درِ هر دکّانی رد می‌شدم می‌توانستم ببینم. تصویری از مردی غریب-آشنا که شباهت غریبی به پدرم داشت... خُدای دُردنوشِ من همه‌جا حیّ‌وحاضر بود، با جامه‌ای که به سبک‌وسیاق یونانیان به تن داشت. دوستش داشتم و مهربانی‌اش را در چشم‌هایش می‌دیدم با بار دَردی که بر گُرده می‌کشید؛ اما عریانی بازوانش، سینه‌اش، و ساق پاهایش آزارم می‌داد. با خودم کلنجار می‌رفتم که چرا پدرم تن خود را درست نپوشانده است. سال‌ها گذشت.حالا دیگر فهمیده بودم او اطلس، از ایزدانِ اساطیری یونان است که بارِ جهان را به دوش می‌کشد.پدرم را به یاد نمی‌آورم، اما... ┄┄┅••=✧؛❁؛✧=••┅┄┄مسعود آلگونه جونقانی#یادداشتhttps://t.me/mythopetics/355