عبدالکریمی گفت: ما با خلأ تئوریک جدی مواجهیم و نیازمند یک شیفت پارادایمی هستیم تا بتوانیم با بخشی از جامعه که با رسانه قهر کرده، نوعی آشتی برقرار کنیم. این تغییر نگرش از به‌رسمیت‌شناختن واقعی مخاطب آغاز می‌شود؛ مخاطبی که ادبیات، ارزش‌ها و جهان‌بینی‌اش لزوماً با ادبیات رسمی همخوان نیست. جامعه دوقطبی و مسئله «وحدت در کثرت» وی افزود: مسئله اصلی این است که در یک جامعه دوقطبی، چگونه می‌توان هر دو قطب را به رسمیت شناخت و شکاف را کاهش داد. این کار مدیریتی نیست، بلکه اندیشمندانه است. ما بیش از مدیر، به متفکر نیاز داریم؛ کسانی که بتوانند «وحدت در کثرت و کثرت در وحدت» را صورت‌بندی کنند. این استاد دانشگاه با اشاره به هویت چندلایه ایران اظهار کرد: ایران فقط یک لایه ندارد؛ اسلامیت و تشیع یک وجه آن است، ایرانیت یک وجه دیگر و معاصرت نیز لایه‌ای مستقل است. به نظر من، رسانه‌های ما بیش از حد بر وجه اسلامیت تأکید کرده‌اند و به ایرانیت و معاصرت کمتر پرداخته‌اند. تمایز میان حقیقت گفتمان انقلاب و نمود رسانه‌ای آنعبدالکریمی تأکید کرد: گفتمان انقلاب در ذات خود به‌شدت ایرانی است و این دو قابل تفکیک نیستند؛ از دفاع مقدس تا شهدای محور مقاومت، همه با پرچم ایران معنا پیدا می‌کنند. اما به دلیل فقدان تئوریک، این ایرانیت در خطبه‌ها، منابر و رسانه‌ها به گفتمان مسلط تبدیل نشده است. وی گفت: پس از کتاب «خدمات متقابل اسلام و ایران»، آن گفتمان ادامه پیدا نکرد و سکوتی شکل گرفت که خلأ آن توسط رسانه‌های بیگانه پر شد. مسئله من حقیقت انقلاب نیست، مسئله من ناتوانی رسانه در صورت‌بندی نظری و گفتمانی این حقیقت است؛ ناتوانی‌ای که باعث شده مخاطب، پاسخ پرسش‌های هویتی خود را در رسانه‌های رقیب جست‌وجو کند. این استاد دانشگاه با اشاره به شرایط فکری و فرهنگی جامعه گفت: سال دشواری است و به نظر من یکی از عوامل اصلی خودتحقیری این است که بخشی از جامعه، به‌ویژه بخش نوگرای آن، خود را در آینه تمدن غرب می‌بیند؛ تمدنی که ثروت، قدرت و هژمونی دارد و این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد که تمدن جدید غربی، ثروتمندترین تمدن تاریخ بشر بوده است. وی افزود: مسئله اینجاست که نه فقط توده‌ها، بلکه حتی بسیاری از روشنفکران قدرت تحلیل ندارند و چون غرب قدرت و ثروت دارد، تصور می‌کنند از همه جهات برتر است. این در حالی است که نمی‌توانند ببینند در پس این رشد علمی و تکنولوژیک، روح بشر غربی متوحش باقی مانده و متافیزیک اخلاق در تمدن جدید غرب فروپاشیده و اخلاق بی‌بنیاد شده است. این استاد دانشگاه تصریح کرد: روشنفکر غربی یا غرب‌زده وقتی این نقدها را می‌شنود، فوراً می‌گوید عبدالکریمی غرب‌ستیز است؛ گویی این امکان در ذهن او وجود ندارد که می‌توان غرب‌ستیز نبود، اما محدودیت‌های تمدن غرب را بیان کرد و در عین حال عظمت علم و تکنولوژی جدید را نیز به رسمیت شناخت. عبدالکریمی گفت: خودباختگی را حتی در بخشی از نخبگان و روشنفکران ما هم می‌بینیم که ریشه‌های تاریخی دارد؛ از شکست‌های تاریخی در برابر غرب، مانند جنگ‌های ایران و روس گرفته تا شکست دولت عثمانی. اما نکته‌ای که روحانیت و گفتمان انقلاب متوجه نشدند، این بود که نفوذ صرفاً سیاسی، امنیتی یا نظامی نیست. وی افزود: غرب جذابیت‌هایی دارد و با ساحت دنیوی وجود انسان سازگاری عمیقی پیدا کرده است. ما باید راهی پیدا کنیم که بتوانیم با اگزیستانس انسان‌ها، با جان و عمق وجودشان ارتباط برقرار کنیم. به نظر من، گفتمان انقلاب ما فاقد چهره‌های اصیل فرهنگی است و کار فرهنگی اصیل، تبلیغ و تکرار شعار نیست. این استاد دانشگاه تأکید کرد: کار فرهنگی واقعی آنجاست که بتوان با جان انسان‌ها ارتباط برقرار کرد؛ این کار پیامبران است، نه هر سازمان و نهادی. با شو، برنامه و تکرار پیام نمی‌توان کار فرهنگی عمیق انجام داد. ما نیازمند تفکر فلسفی عمیق هستیم تا بتوانیم خود را به‌مثابه یک «عالمیت تاریخی» نشان دهیم. عبدالکریمی اظهار کرد: ما در سطح مذاهب مانده‌ایم و بنیادها را نشان نداده‌ایم. هیچ‌گاه به دانشجویانمان نگفته‌ایم که خرد ایرانی چگونه جهان را می‌فهمد، چه نسبتی با وجود برقرار می‌کند و انسان در آینه خرد ایرانی چگونه تعریف می‌شود. این وجوه به‌شدت مغفول مانده است. وی افزود: ما دچار نوعی تاریخ‌سازی شده‌ایم. روحانیت، گفتمان انقلاب و رسانه‌های ما مواجهه پدیدارشناسانه با واقعیت ندارند. دائماً از پیروزی‌ها سخن می‌گوییم و شکست‌ها را پنهان می‌کنیم، در حالی که جهان، جهانی هرمنوتیکی است و در آن هیچ مسئله‌ای تنها یک روایت واحد ندارد.