.در کتاب التحبیر در تعبیر رقصیدن در خواب آمده «در خواب رقص کردن، اندر تأویل غم و مصیبت باشد».اما در خواب نه که به رأی العین می‌بینیم مردمانی بر جنازۀ جوانان خویش می‌رقصند. در آنسو کسی بر منبر این خروش خون و زخم را تقبیح می‌کند که آیین اجتماعی را درهم شکسته‌اند. آری آیین‌های فرهنگ از هم پاشیده. اما شیخ نمی‌گوید آغازگر این فروپاشی کیست؟ کیانند که ایران را چنین دچار آشفتگی و جنون کرده‌اند و هوش از سر کشور ربوده تا مرز رقص و نوحه از میان برخاسته. جامعه مانند بدن فرد در اضطراباتِ شدید مرز میان خنده و گریه را گم می‌کند. آن خطیبک نمی‌گوید که کدام عوامل قراردادهای اجتماعی را سست و بی‌مرز می کند؟ او بی‌عدالتی، تبعیض، فساد، ناکارآمدی، ظلم، خشونت و قتل را نمی‌تواند ببیند. او نمی‌داند سماع آن مادر بر مزار جوانش، گردباد خشم و درد است. شکلی از مبارزه است با نهادی که جوانی همین مادر را تباه کرد و به خاطر رقصی در خانه‌اش دستگیر و تهدیدش می‌کرد. سماع بر مزار جاویدنامان، هم یک کنش سیاسی است و هم یک واکنش عاطفی.گفته‌اند: قوموا و أرقصو للّه. اما مادران ایران می‌گویند خدایا بیا تا بر پاره‌های جگرمان برقصیم.