این استاد دانشگاه گفت: وقتی فقط یک تفسیر رسمی از تاریخ به رسمیت شناخته می‌شود، هم تاریخ تحریف می‌شود و هم زمینه برای روایت‌های افراطی معکوس فراهم می‌گردد. همه جریان‌ها، همه گروه‌ها و همه اندیشه‌ها هم شکست داشته‌اند و هم پیروزی؛ هیچ‌کس بی‌خطا نبوده است. عبدالکریمی تصریح کرد: هر نسلی می‌خواهد تاریخ را دوباره تفسیر کند، اما ما هیچ مجالی برای این تفسیرها قائل نیستیم. وقتی استاد یا دانشجو اجازه نقد و تفسیر متفاوت نداشته باشد، شما با روایت واحد نه از حقیقت دفاع می‌کنید و نه از ارزش‌ها؛ بلکه مسئله را حذف می‌کنید. وی گفت: جهان امروز، جهان پسامدرن و هرمنوتیکی است. اگر اسلام، تشیع، حوزه‌های علمیه و گفتمان انقلاب نتوانند مولفه‌های فرهنگی این روزگار را درک و خود را به‌روز کنند، بدون آنکه از ارزش‌ها عدول شود، این ارزش‌ها هرگز وارد خودآگاهی بخش بزرگی از جامعه نخواهد شد. مسئله این نیست که ما ارزش نداریم؛ مسئله این است که این ارزش‌ها به دلیل موانع هرمنوتیکی، هنوز به وجدان تاریخی جامعه منتقل نشده‌اند. بیژن عبدالکریمی استاد دانشگاه گفت: به نظر من یکی از معیارهای مهم حقانیت اندیشه‌ها، جنبش‌ها و حتی رسانه‌ها در جهان امروز، میزان به‌رسمیت‌شناختن «دیگری» است؛ رسانه‌ای مانند بی‌بی‌سی نه صرفاً به خاطر بیان یک‌طرفه، بلکه به اندازه‌ای اعتبار پیدا می‌کند که به صدای دیگری اجازه بروز می‌دهد. وی افزود: در جامعه ما «دیگری» های بزرگی وجود دارند؛ از زنان گرفته تا اقلیت‌های دینی و قومی. من نگرانی‌های امنیتی را درک می‌کنم، اما معتقدم باید به این صداها مجال بیشتری داد، زیرا حذف دیگری نه به انسجام اجتماعی کمک می‌کند و نه به اقناع افکار عمومی. این استاد دانشگاه تصریح کرد: می‌دانم کشور با تهدیدهای واقعی امنیتی روبه‌روست و از تلاش نیروهای اطلاعاتی و امنیتی قدردانی می‌کنم، اما همه مسائل را نمی‌توان صرفاً امنیتی دید. باید برای اهل فلسفه، جامعه‌شناسان و گروه‌های مختلف اجتماعی نیز مجال سخن گفتن فراهم شود. عبدالکریمی در پایان تأکید کرد: سخن من نفی امنیت نیست، بلکه دفاع از نگاهی جامع‌تر است؛ نگاهی که در کنار امنیت، به تنوع صداها و فهم عمیق‌تر جامعه نیز توجه داشته باشد. در ادامه برنامه تلویزیونی جام‌جم با موضوع بررسی و ارزیابی مدیریت تصویر برند ایران، علیرضا معاف، استاد دانشگاه، با بیان اینکه کار رسانه در ایران بیش از حد ساده‌انگارانه فهم شده است، گفت: تصور می‌کنیم می‌توان مسائل عمیق اجتماعی و بحران‌های واقعی مردم را صرفاً در ساحت ذهنی و رسانه‌ای حل کرد، در حالی که مناقشه اصلی مردم در ساحت عینی، میدانی و انضمامی جریان دارد و رسانه نمی‌تواند جای واقعیت را بگیرد. برند ایران را فقط رسانه نمی‌سازدوی افزود: وقتی از «برند ایران» صحبت می‌کنیم، نمی‌توان آن را به بازنمایی‌های رسانه‌ای تقلیل داد؛ برند ملی اجزای متعددی دارد و یکی از مهم‌ترین آن‌ها رفتار و گفتار دولتمردان است. کشوری با پشتوانه‌ای چون فردوسی، مولوی، حافظ، ابن‌سینا، فارابی، سهروردی و متفکران معاصر، نمی‌تواند با ادبیات «ما نمی‌توانیم» و «نمی‌شود» معرفی شود، زیرا این نوع گفتار مستقیماً برند ملی را تخریب می‌کند. این استاد دانشگاه ادامه داد: رسانه چه کاری می‌تواند بکند وقتی در ساحت عینی، با بی‌ثباتی پول ملی، ناکارآمدی‌های مدیریتی و گلایه‌های واقعی مردم مواجه هستیم؟ در چنین شرایطی، بازنمایی رسانه‌ای دچار تعارض می‌شود؛ گاهی سخنان برخی مسئولان به‌گونه‌ای است که خود رسانه از پخش زنده آن دچار اضطراب می‌شود، چون نمی‌داند با چه گاف محتوایی یا کلامی مواجه خواهد شد. دو تصویر متناقض از ایران معاصرمعاف تصریح کرد: ما امروز با دو سامانه کاملاً متفاوت مواجهیم؛ از یک‌سو سامانه‌ای پیشرفته که توان تولید فناوری‌های پیچیده و کارآمدی خود را در میدان واقعی نشان داده و از سوی دیگر، سامانه‌ای ناکارآمد که محصولاتی تولید می‌کند که حتی به سوژه شوخی مردم تبدیل می‌شود. این تعارض، رسانه و تولیدکننده گفتمان را در انتخاب تصویر ایران دچار بحران می‌کند. وی با اشاره به دیدگاه امام خمینی (ره) تأکید کرد: امام به‌صراحت می‌گوید که صرف اقامه شریعت کافی نیست و کشور باید «درست اداره شود». اگر بخواهیم تصویر درستی از ایران ارائه دهیم، باید همزمان به ارزش‌ها و به کیفیت حکمرانی توجه کنیم؛ بدون کارآمدی، افیشنسی، نظم اداری و مدیریت عقلانی، هیچ گفتمان رسانه‌ای قادر به ساختن برند معتبر ملی نخواهد بود.