جگر گوشه کجا جز بند بند استخوانهایم وطن داری؟کجای سینه ات نزدیکتر  از دکمه های  پیرِهن داری ؟پُرم از دل تپیدنهای بی آزار  ،  گاهی خالی از خویشمکجا از جانِ  من  لبریزتر ، در بی قراری های  تن داریبه نامِ ماه درچشمانِ شب آتش زدی خواب و خیالم راکمی شرجی تر از مرداد شد حالم ، هوای آمدن داری؟در آشوبم  فقط طوفانی از هُرمِ  نفسهای تو جا ماندهپناهی دِنج  تر  از محضر آسوده ی  آغوش من داری؟به این آیینه های خسته ی مبهوت در ابری ترین فصلشکجای قصه ی شیرین مان یک روز قصد سر زدن داری؟چنان محصور کن در بازوانت انتظارم را جگر گوشهببینی تا  کجا  در  بند بندِ  استخوانهایم  وطن  داری.#مطهره_احمدی.@sheremehr🍃🌻