ای پریزاده و افسانه تو را گم کردمآشنایِ من و بیگانه تو را گم کردمعشق! ای شاهدِ آن نیمه‌شبِ بارانیدر همان کوچه، همان خانه تو را گم کردمدر همان لحظه، همان ثانیه‌ی بی‌تابیبا همان حالِ غریبانه تو را گم کردمدلم از پایه فرو ریخت پس از رفتنِ توگنجِ در خانه‌ی ویرانه! تو را گم کردمشانه‌ام از غمِ بی هم‌نفسی می‌لرزدهم‌نفس ! بر سرِ این شانه تو را گم کردم"تا جنون فاصله‌ای نیست از این‌جا که منم" ای قرارِ دلِ دیوانه تو را گم کردمآه، ای لحظه‌ی زیبای سرودن از تو !آه، ای گوهر دُردانه تو را گم کردم