این شعر فردوسی رو بخونید که ۹۰۰ سال پیش سروده و دل و تن آدم رو ميلرزونه :پچو ناکس به ده کد خد

این شعر فردوسی رو بخونید که ۹۰۰ سال پیش سروده و دل و تن آدم رو ميلرزونه :پچو ناکس به ده کد خدایی کندکشاورز باید گدایی کند ...در این خاک زرخیز ایران زمیننبودند جز مردمی پاک دینهمه دینشان مردی و داد بودوز آن ، کشور آزاد و آباد بودچو مهر و وفا بود خود کیششانگنه بود آزار کس پیششانهمه بنده ی ناب یزدان پاکهمه دل پر از مهر این آب و خاکپدر در پدر آریایی نژادز پشت فریدون نیکو نهادبزرگی به مردی و فرهنگ بودگدایی در این بوم و بر ننگ بودکجا رفت آن دانش و هوش ماکه شد مهر میهن فراموش ما ؟که انداخت آتش در این بوستانکز آن سوخت جان و دل دوستان ؟چه کردیم کین گونه گشتیم خوار ؟خرد را فکندیم این سان ز کارنبود این چنین کشور و دین ماکجا رفت آیین دیرین ما ؟به یزدان که این کشور آباد بودهمه جای مردان آزاد بوددر این کشور آزادگی ارز داشتکشاورز ، خود خانه و مرز داشتگرانمایه بود آنکه بودی دبیرگرامی بد آنکس که بودی دلیرنه دشمن در این بوم و بر لانه داشتنه بیگانه جایی در این خانه داشتاز آنروز دشمن بما چیره گشتکه ما را روان و خرد تیره گشتاز آنروز این خانه ویرانه شدکه نان آورش مرد بیگانه شدچو ناکس به ده کد خدایی کندکشاورز باید گدایی کند ...