ساعتِ عمر مــن افتاد و دگر کـــار نکرد هیچ کس یادی از این ساعتِ بیمار نکردسالها خانه ی من گوشه ی دیو

ساعتِ عمر مــن افتاد و دگر کـــار نکرد هیچ کس یادی از این ساعتِ بیمار نکردسالها خانه ی من گوشه ی دیوار تو بودحیف لبهایِ تو یـــک خنده به دیوار نکردچه غم انگیز به پا خاست غمم از لبِ تاراحدی گریه ولی بـــــــــر غم گیتار نکردروزهایم همه در روزه ی چشمانِ تو رفتشامگاهان شد و چشمانِ من افطار نکردخواب رفتم که ببوسم لبت و وقت وداعتــــــنِ تبدار مرا عقربه بیدار نــــــکردبعد از آن از منِ بیچاره فقط خاطره ماندخاطراتی که مـــــرا جز به سرِ دار نکردگر چـــه بیچاره ترینم به دلِ خــاک ولیهیچ خاکی به خدا چون تو مرا زار نکردتو بگو باد صــــــبا صبح به یارم که غروبمونست رفت و بر این زندگی اصرار نکرد .