تو ای خیره با مردمان سرگِرانتو هم می‌روی از پیِ دیگراناگر منزِلت گفت: هیئت کجاست؟مُحرّم همین صبح تا ظهرِ ماستمُحرّم همین مانده در گِل، وطنمُحرّم همین سعیِ باطل، وطنظَلامی که در شامِ این مردم استدر آن صد چو شامِ غریبان گُم استهمین خیل که کشته‌ی دائم‌اندتو کوری که طفلِ بنی‌هاشم‌اندکه ای دیرمانده به ضربِ خرانتو هم می‌روی از پیِ دیگرانهمین غم که بس پشتِ ملت شکستسرِ شانه‌هایِ تو خواهد نِشستچنان ارث‌خوارانِ بی‌صبرِ توبیاییم یک‌یک سرِ قبرِ توبپرسیم آن فرِّ جاوید کو؟سگی که در این بخت شاشید کو؟که اسمع، که افهم، تو ای دیرمرگچه بُردی در این گِل از آن بار وُ برگ؟کجایند الواطِ ترس‌آورت؟همان گَنده‌ریشان پهناورتهمان چرک‌پیراهنانِ غیورقسم‌خورده‌ی جهل تا پایِ گورکه از دیگ وُ کفگیر وُ آبِ دهانعَلَم کرده جُرثومه‌ی مُستَعانکجا رفت آن خرگهِ کیش وُ مات؟کجایند شیخانِ لامُنتهات؟تو هم می‌روی، زخمِ ناسورِ مادر این انتظاریم جمهورِ ماکه چون ارث‌خوارانِ بی‌صبرِ توبیاییم یک‌یک سرِ قبرِ توبپرسیم: ها؟ زندگانیم کو؟تو ای دیرمُرده، جوانیم کو؟طاها میرحسینیhttps://telegram.me/sherepaizi