❣پشت خرمن‌های گندم،لای بازوهای بیدآفتاب زرد، كم‌كم رو نهفت.بر سر گیسوی گندمزارهابوسه‌ی بدرود تابستان شكفت.از تو بود ای چشمه‌ی جوشان تابستان گرمگر به هر سو،خوشه‌ها جوشید و خرمن‌ها رسیداز تو بود از گرمی آغوش توهرگلی خندید و هر برگی دمید...این همه شهد و شكر از سینه‌ی پرشور توستدر دل ذرات هستی نور توستمستی ما از طلایی خوشه‌ی انگور توست...راستی را، بوسه‌ی تو،بوسه‌ی بدرود بود؟بسته شد آغوش تابستان؟خدایا، زود بود!#فریدون_مشیری@sherjanan❣