مرگ من روزی فرا خواهد رسید:در بهاری روشن از امواج نوردر زمستانی غبارآلود و دوریا خزانی خالی از فریاد و شورمرگ من روزی فرا خواهد رسید:روزی از این تلخ و شیرین روزهاروز پوچی همچو روزان دگرسایه‌ای ز امروزها، دیروزها!دیدگانم همچون دالان‌های تارگونه‌هایم همچو مرمرهای سردناگهان خوابی مرا خواهد ربودمن تهی خواهم شد از فریاد دردبعد ها«فروغ فرخزاد»