تو مرا آنقدر آزردیکه خودم کوچ کنم از شهرت...بکنم دل ز دل چون سنگت، تو خیالت راحت....می‌روم از قلبت،م

تو مرا آنقدر آزردیکه خودم کوچ کنم از شهرت...بکنم دل ز دل چون سنگت، تو خیالت راحت....می‌روم از قلبت،می‌شوم دورترین خاطره در شب‌هایت...تو به من می‌خندیو به خود می‌گویی: باز می‌آید و می‌سوزد از این عشق ولی...برنمیگردم ،نه!می‌روم آنجایی ک دلی بهر دلی تب دارد،عشق زیباست و حرمت دارد...تو بمان!دلت ارزانی هرکس که دلش مثل دلت سرد بی‌روح شده است!نیش و خنجر شده است!تو بمان در شهرت...تو مرا آزردی«سهراب سپهری»