شعر، معماری زبان است و موسیقایی شدنِ تصویرِ عواطفِ انسانی در زبان. جز این هرچه هست سرگرمِ کودکانِ کو

شعر، معماری زبان است و موسیقایی شدنِ تصویرِ عواطفِ انسانی در زبان. جز این هرچه هست سرگرمِ کودکانِ کوی است و پیش از خداوندِ خود مرده‌است. در همه‌ی زبان‌های جهان، شاعرانِ بزرگ، معمارانِ برجسته‌ی زبان اند؛ از هُمر تا الیوتن و ییتز و ریلکه و مایاکوفسکی، از امرؤالقیس تا نزار قبّانی، از رودکی تا ایرج تا فروغ فرّخ زاد. هنر، فُرم است و فرم است و فرم و دیگر هیچ! فرم، در زبان، جز از رهگذرِ ساحتِ موسیقایی کلام امکانِ تحقق ندارد و موسیقی امری است ریاضی و از شعبِ علم ریاضی. «فرم»هایی که بیرون از وجهِ موسیقاییِ زبان ادّعا شود «قالیچه‌ی» آن «شیّاد» است که فقط حلال‌زاده آن را می‌دید.❤️ 👉 @sheroadab 👈 ❤️#دکتر_محمدرضا_شفیعی_کدکنیمقدمه‌ی کتاب «حالات و مقاماتِ م. امید»نشر سخن