تمام زن‌هایک مریمِ درون دارند ؛مریمی مهربان و زیبا ..مثل پنجه‌ی آفتاب ..این معصومه‌ها همگی زمانییک گ

تمام زن‌هایک مریمِ درون دارند ؛مریمی مهربان و زیبا ..مثل پنجه‌ی آفتاب ..این معصومه‌ها همگی زمانییک گوشه از اتاق نشسته وساعت‌ها عروسکی را روی پا خواباند‌ه‌اند ..عروسکی که هیچ‌گاه مهم نبودهپدرش کیست ..کجاست ..کِی می‌آید ..زن ..کودک ..اما ،زنانگی را سال‌ها تجربه کرده ..تنهایی را ؛گاه گوشه‌ی آشپزخانه ،بین یخچال و اجاق ،گاه میان بالشتک و پشتی ،و گاه به مساحتِ چارقدی کهنه ..این حوای خردسال ،بی‌خیال آدم و آمدنش ،بارها برای خودش هوا پخته ..بارها سر سفره‌ای خیالی ،برای خرس‌های دور و برش شام کشیده ..بارها اندازه‌ی عرض یک فرش ،خرید رفته و زود برگشته ..با کیف و شال و روسری‌های امانی ،با تق‌وتقی‌هایی که به آن کفش می‌گفتند ،خودش با خودش دوتایی رفتند ،با خودش هم دوتایی برگشتند ..خانه‌ی خیال این خانم ،هیچ‌گاه سقف نداشته وشب و روز رابا پلک خلاصه کرده ..آری ..تمام زن‌ها یک مریم درون دارند ..مریمی که زندگیِ بی‌مرد را می‌فهمد ..مادری کردنِ بی‌شوهر را ..مریمی که خوشبخت هم نباشد ،پای میز آرایش ولای صفحه‌ی کتاب وزیر تترون و ساتن ،حین تا کردن روسری‌های حریر ،یا زمان رقص و شانه کردن مو ،دلخوشی را فرض می‌گیرد ..‌👤 #رسول_ادهمی@sheroketaab 📚