نزار قبانی یه‌ زنی رو ترسیم می‌کنه به‌نام «لم تخلق للنسیان»:زنی‌که برای فراموش‌شدن خلق نشده. می‌گه: یه‌جور زنی هست، که اگه آزارش دادی و رهاش کردی، دیگه شبیهش رو پیدا نمی‌کنی. اون‌وقت تا آخر عمرت تیکه‌تیکه از وجودش رو تو زن‌های دیگه می‌جوری، ولی نمی‌تونی جاش رو پر کنی.