صدا کن مراصدای تو خوب استصدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی استکه در انتهای صمیمیت حزن می‌رویددر ابعاد این عصر خاموشمن از طعم تصنیف در متنادراک یک کوچه تنهاترمبیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ استو تنهاییِ من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی‌کردو خاصیت عشق این استکسی نیستبیا زندگی را بدزدیم آن وقتمیان دو دیدار قسمت کنیم ...بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیمبیا زودتر چیزها را ببینیمببین عقربک‌های فواره در صفحهٔ ساعت حوضزمان را به گردی بدل می‌کنندبیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌امبیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را ...مرا گرم کنو یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شدو باران تندی گرفتو سردم شد آن وقت در پشتیک سنگاجاق شقایق مرا گرم کرددر این کوچه‌هایی که تاریک هستندمن از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسممن از سطح سیمانی قرن می‌ترسمبیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاهِ جرثقیل استمرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولادمرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزاتاگر کاشف معدن صبح آمد صدا کن مراو من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو بیدار خواهم شدو آن وقت ...حکایت کن از بمبهایی که من خواب بودم و افتادحکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم و تر شدبگو چند مرغابی از روی دریا پریدنددر آن گیر و داری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشتقناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بستبگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شدچه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی بردچه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراویدو آن وقت ...من مثل ایمانی از تابش استوا گرمترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید ...#سهراب_سپهری ‌@sherroghazal🌸🍃‌