امشبماهمثل پیراهنی‌ستکه از تن آسمان افتادهو هیچ‌کسجرئت نمی‌کندآن را بردارد.من اماهنوزدر خانه‌ای زندگ

امشبماهمثل پیراهنی‌ستکه از تن آسمان افتادهو هیچ‌کسجرئت نمی‌کندآن را بردارد.من اماهنوزدر خانه‌ای زندگی می‌کنمکه هر پنجره‌اشبه تو باز می‌شود.فنجان قهوههنوز بخار می‌کندانگار کسینام تو راآهسته در آن فوت کرده باشد.روی مبلفرورفتگی تنت مانده؛چقدر عجیب استکه یک آدممی‌تواند برودو وزنشسال‌هاروی اشیا بماند.گاهیدستم را در تاریکی دراز می‌کنمنه برای یافتنت؛برای اینکه مطمئن شوماین فاصلهواقعاًاتفاق افتاده است.تو نیستیو جهاناین را خوب می‌داند؛فقط ساعت دیواریهر شبیک دقیقه دیرتر می‌گذردمبادابه آن لحظه برسدکه دیگرخاطره صدایتدر خانه برگردد.من چیزی نمی‌گویم.بعضی دلتنگی‌هااگر به زبان بیایندپرنده نیستندکه از پنجره بپرند؛سنگ‌اند،می‌افتندته گلوی آدمو سال‌هاهمان‌جاجوانه می‌زنند.اگر روزیاز کنار این شعر گذشتیمکث نکن؛فقطیک لحظهدستت راروی سینه‌ات بگذار...شایدجایی میان ضربان‌هاچیزی از تو هنوزآرامبه سمت منبرگشت.#هومن_داوودی‌@sherroghazal🌸🍃‌