پشت رُل، ساعت حدودا پنج، شاید پنج و نیمداشتم یک عصر بر‌می‌گشتم از عبدالعظیماز همان بن‌بستِ باران‌خور

پشت رُل، ساعت حدودا پنج، شاید پنج و نیمداشتم یک عصر بر‌می‌گشتم از عبدالعظیماز همان بن‌بستِ باران‌خورده پیچیدم به چپاز کنارت رد شدم آرام؛ گفتی: مستقیمزل زدی در آینه، اما مرا نشناختیاین منم که روزگارم کرده با پیری، گریمرادیو را باز کردم تا سکوتم نشکندرادیو روشن شد و شد بیشتر وضعم وخیمبخت بد، برنامه، موضوعش، تغزل بود و عشقگفت مجری بعد بسم الله الرحمن الرحیمیک غزل می‌خوانم از یک شاعر خوب و جوانخواند تا این بیت که من گفته بودم آن قدیمسعی من در سر به زیری، بی‌گُمان، بی‌فایده استتا تو بوی زلف‌ها را می‌فرستی با نسیمشیشه را پایین کشیدی، رند بودی از نخستزیر لب گفتی خوشم می‌آید از شعر فخیمموج را تغییر دادم این میان، گفتی به طنزبا تشکر از شما، راننده‌ی خوب و فهیمگفتم:آخِر، شعر تلخی بود؛ با یک پوزخندگفتی:اصلا شعر می‌فهمید؟؛ گفتم: بگذریمکاظم بهمنیhttps://t.me/shertaraneh