.اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبیستزبان خموش، ولیکن دهان پُر از عربیست- (اگر بخواهم می‌توانم عربی شعر بگویم، دهان پر است، چراکه در آن روزگار این موضوع هنر محسوب می‌شده اما اشاره به «زبان خموش» در ابتدای مصراع نشان دهنده بیزاری شاعر از این موضوع است و می‌گوید اگر بخواهم از هر کسی بهتر می‌توانم اما برای چاپلوسی و تملق این کار را نمی‌کنم و این کار را نمی‌پسندم و بارها نیز در دیوانش اشاره کرده : چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ، تو قدر او به «سخن گفتن دری» بشکن/ به معنای علاقه به فارسی دری : ز شعر دلکش حافظ کسی بوَد آگاه، که لطف طبع و «سخن گفتن دری» داند)پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حُسنبسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبیست!در این چمن گلِ بی خار کس نچید آریچراغِ مصطفوی با شرارِ بولَهَبیستسبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شدکه کام بخشی او را بهانه بی سببیستبه نیم جو نخرم طاقِ خانقاه و رُباط مرا که مَصطَبه ایوان و پای خُم طَنَبیست (شاه‌نشین) جمالِ دختر رَز نورِ چشمِ ماست مگرکه در نقابِ زجاجی و پردهٔ عِنبیست - (توصیف زیبایی شراب و اشاره به اینکه برای بینایی احتیاج به گذر نور از چشم است و به کارگیری اصطلاحاتی چون : زجاجیه و پرده عنبیه‌ی چشم، و تشبیه آنها به دانه انگور و نهایتا شراب)هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجهکنون که مستِ خرابم، صلاح بی‌ادبیست- (احتمالا مرتبط به بیت اول و به نوعی در تکمیل و پاسخ معنای آن)بیار می که چو حافظ هزارم استظهاربه گریهٔ سحری و نیازِ نیم شبیست#حافظ #ستار_سلطانفر #ستارسلطانفر #تار #بداهه_نوازیhttps://instagram.com/sattarsoltanfar@shirazensemble