🔹ثمرةالخلافة(ویژه‌نامه شهیدالأمة، ش۷) ▪️رزیۀ عاشورا چنان سفّاکانه و سبعانه رقم خورد که دیدگان دیگر امّتیان و ناآشنایان به شأن رسول الله (صلّی الله علیه وآله) و حضرات آل الله (علیهم صلوات الله) نیز بر آن تر گشته است. در میان امّتیان رسول خدا سوای شیعیان، بسیاری از آنانکه دل در گروی دستگاه خلافت دارند نیز در این مصیبت، دلِ ریش و چشم گریان دارند. ظرفای این جماعت اما از آنجا که بر معنای این گریه ها واقف اند و از آثار آن آگاه، و پی به دوگانگی هوای دل و دیدۀ هم‌مسلکان خود برده، فکری دگر انداختند. آن کو دستی بر آتش افتا داشت، حکم به تحریم گریه و گریاندن داد و آن را بدعت خواند. (الصواعق ۲: ۶۴۰) آن دیگر را که زور و قهر بود، درب مجالس عزا بست، و آن کس را که طبع روانی بود در کوچه و خیابان آواز برداشت که:«روح سلطانی ز زندانی بجَستجامه چون دریم، چون خاییم دست!»آخر اینان جمله می‌دانستند آنچه رخ داده جز ثمرۀ شجرۀ خلافت نبوده است و گریه بر آن، در حقیقت چهار تکبیر گفتن بر مرامی است که بدان دل بسته اند. اگر پیشینیان و پسینیان یزید خلیفه بودند و کار خدایی می‌کردند، یزید هم خلیفه بود و کار خدایی می‌کرد، بلکه او از همه خلیفه تر بود! آخر در مکتب این طایفه برای خلافت کافی است حصول یکی از این سه: بیعت اهل حل و عقد، استخلاف خلیفۀ پیشین، قهر و استیلا! (شرح المقاصد ‌۵:۲۳۳) و یزید به تنهایی داشت آنچه خوبان همه دارند!@shobeiryzanjani