▪️حنّانه شو ویژه‌نامۀ ایام شهادت حضرت ختم المرسلین (صلّی الله علیه و آله)▪️شمارۀ ۲: سوگ سرمدداغ مصیب

▪️حنّانه شو ویژه‌نامۀ ایام شهادت حضرت ختم المرسلین (صلّی الله علیه و آله)▪️شمارۀ ۲: سوگ سرمدداغ مصیبتِ آن سرور عالمیان (صلی‌الله علیه وآله) بیش از همه بر دل علی (علیه‌السلام) نشسته بود. در بدو تولد پیش از همه، چشم بر او گشوده، در دامانِ پرمهر او بالیده و چون پدر به او دل بسته بود. روز مصیبت، با آنکه می‌دانست سقیفه‌نشینان هوای نَهْبِ تراثش دارند، لحظه‌ای درنگ نکرد. سر مبارک حبیبش را از دامن به زمین ننهاده، مهیای غسل و تجهیز آن پیکر مطهر گشت؛ در میانۀ تجهیز گاهی به روی مبارک پیامبر می‌نگریست، می‌گریست و نجوا می‌کرد: انْقَطَعَ بِمَوْتِكَ مَا لَمْ يَنْقَطِعْ بِمَوْتِ أَحَدٍ مِمَّنْ سِوَاكَ مِنَ النُّبُوَّةِ وَ الْإِنْبَاءِ.با فقدان شما پیوندی گسست که با مرگ هیچ‌کس نگسسته! پیوند وحی و نبوت منقطع گشت! این مصیبت بر جملۀ ابناء بشر گران بود، و بر علی گران‌تر. پس از قریب ۳۰ سال، هنگامۀ پیکار صفین و جدال با پسر هند جگرخوار، زمانی که مو و محاسن مبارکش چون پنبه سپید گشته بود، نزدیکان او را به خضاب سفارش کردند؛ آخر خضاب سنّت مسلمین بود و زینت مردان جنگاور. پاسخ داد: «الخضاب زینة و نحن قوم في مصیبة». خضاب زینت است و ما هنوز در عزای مصیبت عظمای رسول خدا هستیم. آری، علی است که قدر آن مهترِ بی‌مانند داند و عمری در سوگ او مانَد!@shobeiryzanjani