پس از مرگ اسکندر مقدونی، سرزمین پهناور او میان سردارانش تقسیم شد و سلوکوس، سردار مقدونی، بر بخش بزرگ

پس از مرگ اسکندر مقدونی، سرزمین پهناور او میان سردارانش تقسیم شد و سلوکوس، سردار مقدونی، بر بخش بزرگی از سرزمین‌های ایران فرمان راند.از دل این فرمانروایی، سلسله‌ای برخاست که به نام او «سلوکیان» خوانده شد؛ دودمانی مقدونی-یونانی که بر ایران و سرزمین‌های پیرامونش حکومت می‌کرد.اما در دورترین مرزهای شرقی، در پارت، مردمانی بودند که فرمان بیگانه را برنمی‌تافتند و در انتظار لحظهٔ خیزش بودند.در میانهٔ سدهٔ سوم پیش از میلاد، پارنی‌ها به رهبری اَرَشک بر پارت تاختند و آندراگوراس، ساتراپ سلوکی، را شکست دادند.پارت از دست سلوکیان بیرون رفت و اَرَشک، پایه‌های دودمانی را گذاشت که بعدها «اشکانیان» نام گرفت.سرانجام در روزگار سلوکوس دوم، سپاه سلوکی برای درهم شکستن استقلال پارت به شرق آمد؛ اما اشکانیان ایستادند و سپاه او را شکست دادند.آن پیروزی، دیگر تنها پیروزی یک قوم بر یک سپاه نبود؛ لحظه‌ای بود که پارت از یک سرزمین شورشی به یک قدرت مستقل بدل شد و ژوستین مورخ رومی، دربارهٔ آن روز نوشت: «آن روزِ پیروزی را، اشکانیان آغاز استقلال خود می‌دانستند.»#سال_۲۶۹_پیش_از_میلاد_تأسیس_سلسله_اشکانیان@short_and_useful