در راه مشهد، شاه عباس تصمیم گرفت دو تن از بزرگ‌ترین دانشمندان عصر خود، شیخ بهایی و میرداماد، را بیاز

در راه مشهد، شاه عباس تصمیم گرفت دو تن از بزرگ‌ترین دانشمندان عصر خود، شیخ بهایی و میرداماد، را بیازماید.شیخ بهایی سوار بر اسب، جلوتر از کاروان حرکت می‌کرد و میرداماد اندکی عقب‌تر می‌آمد. شاه عباس که این فرصت را مناسب دید، خود را به شیخ بهایی رساند و با لحنی کنایه‌آمیز گفت:«این میرداماد چقدر بی‌دست‌وپاست! اسبش همیشه عقب می‌ماند.»شیخ بهایی نگاهی به میرداماد انداخت و لبخندی زد و گفت:«بی‌دست‌وپا نیست، شاها. کوهی از علم و دانش بر آن اسب سوار است؛ حیوان توان کشیدن این همه عظمت را ندارد.»مدتی گذشت. این بار شیخ بهایی جلوتر افتاد و میرداماد به شاه عباس رسید. شاه فرصت را غنیمت شمرد و گفت:«این شیخ بهایی هم ملاحظه نمی‌کند! دائم جلو می‌تازد و از کاروان فاصله می‌گیرد.»میرداماد با آرامش پاسخ داد:«از سر بی ملاحظگی نیست سروم، اسبش از شوق اینکه مرد بزرگی چون شیخ بهایی بر پشتش نشسته، سر از پا نمی‌شناسد و می‌خواهد بال درآورد!»شاه عباس دریافت که آزمونش نتیجه‌ای جز این ندارد که بزرگان واقعی، بزرگی یکدیگر را می‌بینند و کوچک کردن دیگری را راه بزرگ شدن خود نمی‌دانند.@short_and_useful