در فرهنگ ایرانی، «شهریور» با مفهومِ شهریاریِ شایسته و آرمانی پیوند داشت؛ قدرتی که قرار نبود به زور و فرمانرواییِ بر دیگران معنا شود، بلکه در دادگری، توانایی، آبادانی و مهارِ خویشتن معنا می‌یافت. شهریورگان را از این رو می‌توان جشنی برای شهریاریِ نیک دانست؛ برای آن‌که قدرت، اگر با خرد و داد همراه نباشد، چیزی جز ویرانگری نیست.و چه زیبا که در چنین روزی، ایرانیان باستان گرد هم می‌آمدند، آتش می‌افروختند، نیایش می‌کردند و شادی را با یکدیگر قسمت می‌کردند؛ گویی یادآوری می‌کردند که شکوهِ یک سرزمین، نه در تاج و تخت، که در مردمانی است که آن را آباد و دادگرانه می‌سازند.شهریورگان، جشنِ شهریاریِ نیک، دادگری و آرزوی سرزمینی شایسته است؛جشنِ آن‌که قدرت، وقتی ارزشمند است که در خدمتِ آبادانی و انسان باشد.@short_and_useful