.«برای سهراب، شاعر معاصر، جاده يعنی غربت، ‌باد، آواز، ‌مسافر و کمی ميل به خواب... نور ماهِ تابيده بر کوره‌راهی که قصد عبور ندارد... کوره‌راهی می‌پيمايم، به سختی، بی‌مقصد... در اين جاده يا راه، کسی با من نمی‌آيد‌، يا نخواهد آمد، شامگاه پاييزی... می‌دانستم سرانجام روزی از اين راه خواهم گذشت، نمی‌دانستم اما تا ديروز، که آن روز امروز خواهد بود...»جاده‌های کیارستمی ....به بهانه‌ی زادروز سهراب سپهریکتاب کیارستمی؛ پشت و روی واقعیت یوسف اسحاق‌پورترجمه‌ی محمدرضا شیخی..@shourafarin