بدرقه؛ فراتر از یک وداع«بدرقه» از آن «آیین»‌هایی است که معنای آن به یک «وداع» محدود نمی‌شود؛ بلکه در آن، یک «جامعه» خود را به نمایش می‌گذارد. در چنین لحظاتی، «حافظهٔ تاریخی»، «هویت فرهنگی»، «پیوندهای عاطفی» و «سرمایهٔ اجتماعی» یک «ملت»، هم‌زمان مجال ظهور پیدا می‌کنند.بدرقهٔ باشکوه آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، که در شمار پُرجمعیت‌ترین بدرقه‌ها و تشییع‌های تاریخ قرار گرفته است، از همین منظر نیز شایستهٔ تأمل است. این رخداد در پیِ جنگی چهل‌روزه و در شرایطی شکل گرفت که بسیاری از ناظران بیرونی، چشم‌انتظار «گسست»، «تفرقه» و فرسایش «انسجام ملی» بودند. اما آنچه در میدان رخ داد، تصویری دیگر از «ایران» و «جامعهٔ ایرانی» ارائه کرد؛ تصویری از «همبستگی»، «حضور» و «احساس تعلق» به سرزمینی که تاریخ آن بارها از آزمون‌های دشوار عبور کرده است.«ایران»، با پیشینه‌ای دیرپا و تمدنی ریشه‌دار، بارها نشان داده است که در «بزنگاه‌های تاریخی»، توان گردآمدن پیرامون «سرمایه‌های مشترک» خود را دارد. چنین رخدادهایی را نمی‌توان تنها در چارچوب یک مراسم آیینی یا سیاسی فهمید؛ بلکه باید آن‌ها را به‌مثابه «پدیده‌ای تاریخی، اجتماعی و فرهنگی» نگریست که لایه‌هایی از «خودآگاهی جمعی» و «حافظهٔ یک ملت» را آشکار می‌سازد.شاید سال‌ها بعد، این «بدرقه» نه فقط به‌عنوان رویدادی در «تاریخ معاصر»، بلکه به‌عنوان یکی از نمونه‌های برجستهٔ «آیین‌های همبستگی اجتماعی» در تاریخ ایران مورد مطالعه و تحلیل قرار گیرد.شهرام یاریدوشنبه، ۱۵ تیر ۱۴۰۵#بدرقه@SofreNegar.