‌... می بازیماز ستاره می افتیماز نگاه می افتیماز آدم ،از زمینِ وارونه حتاو از سکه های سیاهی که قرار بود زندگی مان را رنگی ،صورتمان را سرخ ،فریادمان را به خاطره بسپارند‌به خاطرهتا خاطره کنیم ، تعریفخنده هامان پیدا / درد هامان لاغرو سایه هامان سنگین نشود / که از قضا شد !‌قرار بودزن که می شویم / مرد که می شویممردُم که شدیمسایه باشیم بر سرِ خورشید های خانه هامانکه پیر می شوند و پیر چشمی می گیرند و پیر/آهن ها بر پیکر پیراسته ی جوانی شانپیر می شوند ...‌سایه باشیم برای کوچه هایی که نورِ ماهنوازشگر بوسه های یواشکی ستبوسه های شیشه ایِ شایسته ایکه درد را و عشق را می شناسندو بی صبرانه انتظار میکنند استعمالتا سنگ ترین دُخانیِ ممکن- اگزوزِ الاغِ چماق دار -هوای دلکشِ عشق راشکسته / - کمی تا قسمتی زیاد شکسته -تحویل دهد‌آری ..بوسه های شکسته ایکه مردانهاز دهان نمی افتند و دریغا که مااز ستاره افتاده ایماز نگاه افتاده ایماز سکه سخت تر !‌و دیگر هیچ عطر زنانه ایناقِلِ هیچ شهوتِ بوسیدنی نیستدر حالیکه هیچ بوسه اینجات دهنده ی هیچ سربازی ،و آوخ که هیچ جنگیشامل هیچ آتش بسی نخواهد شد‌‌قرار بودبزرگ که شدیمشهر از ما لبریز شودو مردمانش مانند برادر ها و خواهر های ما باشندمانند پدر ها و مادر ها ،پنجره ها ،گلدان ها ،باغچه های ما باشندو درخت هایش ؛پرچم های ساده و سبزیکه در دست هیچ باغبانِ بی قلبی تبر نشوندو بر بام هیچ بلندای بی عشقیبه اهتزاز ،پاییز نشوندپاییز نیاورند‌قرار بودآدم باشیم و انسان را بیاموزیمکه سالهاست ناباورانهاز همه چیز افتاده ایم‌و افتادن ؛چه سخت افتادنی !و باختن ؛چه سخت باختنی !‌‌قرار بود !قرار نبود ؟! ...‌‌#سیاوش_خاکسار۱٢ دیماه ٩۵‌@siavash_khaksar‌‌