2 ـ وفات حضرت عبدالمطلّب جدّ بزرگوار رسول گرامی اسلام ‌(صلی الله علیه و آله و سلم)ابوحارث عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف، نه تنها بزرگ قبیله قریش بلكه از بزرگان عرب به شمار می‌رفت.وی مردی بلند مرتبه، داری صفات پسندیده و افعال حمیده بود، قریش ریاست او را قبول داشتند و به وجودش افتخار و مباهات می‌نمودند و القابی چون سيّد البطحا، ساقی حاجیان و حافر الزّمزم به او داده بودند و خلاصه مردم در هر مصیبت و گرفتاری و قحطی به او پناه می‌بردند.ـ ماجرای یك نذر!عبد المطلب نذر كرد كه هرگاه خداوند متعال، ده پسر به او كرامت كرد یكی از آنان را به سـنّت جـدّش، ابراهـیم‌(علیه السلام) ، قربانـی نماید. پس از آنكه خداوند حاجتش را برآورد، در صدد ادای نذر بر آمد؛ لذا بین پسرانش قرعه‌كشی كرد و قرعه به نام عبدالله،‌ پدر بزرگوار رسول خدا ‌‌(صلی الله علیه و آله و سلم) افتاد.هنگامیكه عبدالمطلب عزم برای ادای نذر نمود، خویشان مادری اش، او را منع نمودند و سرانجام با راهنمایی یكی از بزرگان، قرار بر این شد كه صد شتر را كه دیه یك نفر در آن زمان بود به جای عبدالله قربانی كنند.عبدالمطلب همواره به پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) که در سن کودکی بودند، نوازش مینمود و به اطرافیانش نیز سفارش ایشان را می‌كرد؛ حتی در بیماری ای كه به فوت ایشان منجر شد حضرت ابوطالب‌(علیه السلام) را فرا خواند و به او فرمود: «محمد‌‌(صلی الله علیه و آله و سلم) را از دل و جان مواظبت كن كه این كودك مهر پدر و مادر ندیده و آینده‌ای بس شگفت در پیش دارد و تو مسئولیت داری كه در دوران كودكی، مراقب و مواظب او باشی تا آسیبی به او نرسد».📘منتهی الامالسرانجام حضرت عبد المطلب در دهم ربیع الاول، هشت سال بعد از عام الفیل در حالیكه پیامبرگرامی اسلام‌‌(صلی الله علیه و آله و سلم) هشت سال بیشتر نداشتند در مكه معظمه چشم از جهان فرو بستند.📗وقایع الایام : ص 223@Sibtayn