بادکنک و آخرت! «وقتی بچه بودم، در پارک، محوِ تماشای بادکنک‌های رنگارنگ یک بادکنک‌فروش شده بودم. مرد، اشتیاق را از چشمانم خواند. لبخندی زد، نزدیک آمد و گفت: بادکنک می‌خواهی؟ از خوشحالی، سرم را تکان دادم. زانو زد، یک بادکنک به دستم داد و آرام گفت: حالا به جای بادکنک، اون دو تا النگوی دستت رو به من میدی؟ آن‌قدر ذوق‌زده بودم که نفهمیدم دارم چه کار می‌کنم؟ النگوها را از دستم درآورد! چند ثانیه بعد، مرد ناپدید شده بود. من ماندم و یک بادکنک! و دستی زخمی! و بغضی که راه نفسم را بسته بود. در همین لحظات بود که پدرم را دیدم. خودم را در آغوشش انداختم! مچ زخمی‌ام را بوسید و اشک در چشم‌هایش حلقه زد، تازه فهمیدم «پدر» یعنی چه؟ بادکنک را رها کردم... دستم را محکم در دستش گذاشتم و آرام گفتم: بابا! دیگه هیچ‌وقت دستت رو رها نمی‌کنم. یا صاحب‌الزمان... دنیا پر از بادکنک‌فروش است! یکی ایمانمان را می‌خواهد! یکی عقلمان را! یکی حیا را! یکی آرامش را! و یکی تمام عمرمان را! همه جنسشان را پشت لبخند و رنگ‌های زیبا پنهان کرده‌اند و در عوض، دین و ایمان و آخرت بدون انتهای ما را می‌دزدند! آخرتی که همه دارایی ماست! ما هم گاهی آنقدر محوِ بادکنک‌های رنگارنگ دنیا می‌شویم که یادمان می‌رود چه چیزی دادیم و چه کالایی تحویل گرفتیم؟ وقتی به خودمان می‌آییم، نه از بادکنک خبری هست، نه از آرامش... فقط مانده‌ایم با دست‌های زخمی و دلی که آرزوی یک پناه امن دارد. یا صاحب‌الزمان! مشکل ما این نیست که پناه نداریم! مشکل این است که یادمان می‌رود پدری داریم! یادمان می‌رود گفته بودند: «دست امامتان را رها نکنید.» یادمان می‌رود که بادکنک‌های دنیا، رنگ دارند، اما اعتبار ندارند. یادمان می‌رود هر بار دست از شما کشیدیم، دستمان در دست فریبکاران دنیا افتاد. و هر بار که زخمی شدیم تازه یادمان آمد... پدر،همیشه همان‌جا ایستاده؛منتظرِ است که دوباره دستمان را در دستش بگذاریم! مشکل این است که فراموش می‌کنیم که: «او هست!»