یه مقطعی از زندگی هست که میرسی به نقطه‌ی سکوت...این مرحله شاید انتخابت نباشه، اما یه توفیق اجباریه!ن

یه مقطعی از زندگی هست که میرسی به نقطه‌ی سکوت...این مرحله شاید انتخابت نباشه، اما یه توفیق اجباریه!نه واسه‌خاطر اینکه حرفی برای گفتن نداری، که اتفاقن تا خرخره پر از واژه و گلایه‌ای؛ اما خیلی مهمه کسی که باهاش حرف میزنی بعدن تورو از اعتمادی که بهش داشتی پشیمون نکنه...پس ترجیح میدی بیشتر شنونده باشی تا بهت ثابت بشه آدمایی که کنارتن چقدر شبیهِ حرفاشونن، چقدر به قول و قراراشون عمل می‌کنن و چقدر واقعی‌ان... اونوقت تازه می‌تونی روی بودن‌ یا نبودن‌شون حساب کنی...از یه جایی به بعد، یاد میگیری به چیزی بیشتر از کلمه برای فهموندن حرفات به آدما نیاز داری و به آدمایی فراتر از شنونده بودن و به حسی بیشتر از دوست داشته‌شدن...@tiecals#سبا_ولیزاده