کاش آدم، لاک‌پشت بود.هروقت حوصله‌اش از زندگی سر می‌رفت، سرش را میبُرد توی لاک خودش و یک گوشه‌ای دور از چشم دیگران، لای سنگریزه‌ها مستتر می‌شد.کاش لاکِ روی دوشِ من، قدِ دو نفر جا داشت.دلم می‌خواست اینجور وقت‌ها دستت را بگیرم، دعوتت کنم بیایی به لاکِ من، برویم یک‌جایی که هیچکس را نبینیم. با هیچکس حرفی نزنیم. هیچکس کاری به کارمان نداشته باشد.فقط خودم باشیم و خودت...دلم میخواست، باقیِ عمر لاک‌پشتی‌ام را کنارِ تو آرام بگذرانم. دوست داشتم فراموش میکردم که ما باهم غریبه‌ایم و رازهایم را باتو در میان می‌گذاشتم.می‌خواستم اگر قرار بود در این دنیا، تنها یک‌نفر را دوست داشته باشم، آن یک‌نفر تو باشی. می‌خواستم، بچه‌لاک‌پشت‌هایمان را زیر لاک خودمان بزرگ کنیم.آرزویم این بود، دور از دنیای آدم‌بزرگ‌های بی‌احساس، کنارِ تو -پیرمردِ لاک‌پشتی خودم- کمی و تنها کمی زندگی کنم.میدانم؛ شاید مسیرِ پیش رویمان آهسته طی میشد، اما کنارِ تو، جاده از مقصد مهم‌تر بود و زندگی می‌توانست قشنگ‌تر از این حرف‌ها باشد.تو هم آنقدر سکوت کردی که واژه‌ها جان به لب شدند، آرزوها پَر کشیدند و سهمِ ما از زندگی لاک‌پشتی، به‌هم نرسیدن شد.@tiecals#سبا_ولیزاده