ıl💎lıهیچ «من» واقعی درونت نیست.اون صدایی که توی سرت حرف می‌زنه، تو نیستی.ترس‌ها، خاطره‌ها، حسادت‌ها، حتی حس مالکیتِ بدن… فقط تصویرن، نه حقیقت.بدن مثل یه بلندگوئه.فکر، احساس، رفتار—مثل آهنگی‌ان که ازش پخش می‌شن.ولی خود بلندگو، هیچ‌وقت آهنگ نیست.و تو، نه اون صداهایی، نه اون احساس‌ها، نه اون ترس‌ها...تو، حضوری خاموش و بی‌شکلی که پشت همه‌شون ایستاده. همیشه آگاه. همیشه ساکت.خشم، حسادت، میل، ترس...سایه‌هایی‌ان که وقتی نورِ آگاهی رو فراموش می‌کنی، ظاهر می‌شن.اما تو نور هستی، نه سایه.تو هیچ‌وقت کسی نبودی.فقط نقشی بازی کردی، در نمایشی به اسم ذهن.حالا وقتشه از صحنه بیرون بیای و ببینی:هیچ چیز جدا از آگاهی نیست. هیچ "من" جدا وجود نداره.سکوت کن. نگاه کن.وقتی بدون قضاوت به درونت نگاه می‌کنی، می‌فهمی:همه‌چیز در تو اتفاق می‌افته—نه برای تو، نه به‌خاطر تو… بلکه در تو@SiLence_of_mind2