روزگاران یاد باددرزمانی نه چندان دور شهرودیارما سروسامانی داشت،دلها گرم ودوستی هابرقرار.کینه نبو

روزگاران یاد باددرزمانی نه چندان دور شهرودیارما سروسامانی داشت،دلها گرم ودوستی هابرقرار.کینه نبود یا اگر بود اندک بودو گذرا،این همه درد نبود،این همه نامرد نبود،دوستی بودویکرنگی و همدلی،کجا رفت آن روزها چه شد آن دورانها.شهرما منطقه ما کلا درفراز بود،درمانگاه ما کادری بومی ودلسوز داشت وپزشکانی حاذق واغلب بومی،آزمایشگاهی داشتیمبا ابزارهای آزمایشگاهی موردنیاز که در آزمایشگاهای مناطق دیگر کمتر پیدا می شد.منطقه ما از قرنها پیش قطب دامداری جغرافیای یزد محسوب میشدهومیشود لذا دامپزشکی ندوشن با کادریآموزش دیده ومجرب وبا داروخانه ای مملو از داروهای دامی،سلامتی بیش از ۱۸۰۰۰۰ راس دام را بیمه کرده بود.جهاد کشاورزی ما با کادری بومی ودلسوز وامکانات قابل توجه به رتق وفتق امور می پرداخت تا جایی که حتی یکدستگاه گریدرنو تهیه کرده وجاده های بین مراتع منطقه را تیغ زنی می کردو ودر فصل زمستان ودر مواقع جاری شدن سیل وسیلاب به یاری دامداران می رفت.اداره برقی داشتیم با کادری فنی ومدیریتی حدود هفت یا هشت نفر که به امورات برق منطقه می پرداختند.مدارسی داشتیم با معلمین بومی که برایآموزش بچه های منطقه سرازپا نمی شناختند،اگرچه حقوقششان کفاف زندگیشان رانمی داد اما عاشقانه و هر روز هفته با برگزاری کلاسهای فوق برنامه ،دانش آموزان ضعیف را مدرسبودند.چه دوران زیبا وخالی از ریا وتظاهرومن کجا وخلیفه دربغداد کجا بود.نمایندگی آموزش وپرورش که آن موقع هنوز اتوماسیون درادارات نقشی نداشت کارش را به خوبی انجام میدادبخشنامه هارا به مدارس می برد ونامه ها ی مدیران راتحویل میگرفت وبه آموزش وپرورش شهرستان منتقل میکرد.عجب دورانی بود.موقع اعلام نتایج کنکور کوچه پس کوچه های شهر ما حالتی مخصوص به خود می گرفت‌یکی دنبال روزنامه می دوید ودیگری با تلفن ازاقوام خود در مرکز استان جویای قبولی خود می شد.شوروحالی بودوبسیارهم به جا بودچون درآن سالها نسبت به جمعیت دانش آموزی،تعداد زیادی دررشته های پزشکی ومهندسی،قضایی،علوم سیاسی واجتماعی وسایر رشته ها در دانشگاه های سراسری پذیرفته می شدند.البته درآن روزها ،خصلت بسیارپسندیده!!! زیرآب زنی در این دیار جایگاه خود را پیدانکرده بودوهمین امر باعث شد تا مقبولین دانشگاه ها به حق وحقوق خود که شایسته آن بودند برسندوچنین شد که امروز بعضی از همان دانش آموزان،ناجی جان انسانها درسراسرکشورهستندومایه مباهات ندوشن وندوشنی‌. بعضی هم درکسوت اساتید دانشگاهای کشور،شاعر ونویسنده،دُر درخشنده اند وعده ای درپست های گوناگون مایه عزت ندوشن وندوشنی بوده وهستند. واگر به من بوداین بُز های اِساق شهرداری دربالای تپه مشرف برخیابان سجاد به آغل می فرستادم و علی گُتل راهی دربار پادشاه اسپانیامی کردم تامقداری کود شیمیایی تهیه کندوبرای کشاورزان بیاورد، ومجسمه این عزیزان که بنا به مصلحت از بردن نامشان معذورم به جای آنها نصب می کردم،البته ممکن است بعضی بگویند اینان که زنده اند،بلی حرفشان درست،ولی چه خوب است زنده را تا زندهاست ارج نهیم. به هرحال ساختمان فنی حرفه ای ما تجهیز شده بود به انواع چرخ های خیاطی و لوازمات مورد نیاز خانمها وانواع ادوات مکانیکی وحتی موتور دیزلیبرای آموزش دانش آموزان پسر.درد بسیاراست ودرمان؟ دیارما قبل از انقلاب داروخانه ای مجزا از درمانگاه داشت .شعب بانک های ملی،صادرات،کشاورزی در ندوشن فعالیت داشتندوبسیاری از موردهای دیگر،دورانفراز این دیار بود ومردم با واژه فرود آشنایی چندانی نداشتند.اما چرخ،چرخید ودوران فرود فرارسید.بیش از یک دهه است که خزان شهرودیارما فرا رسیده وازاون شوروشوق،اون عمران وآبادانی،اون معلمین ودلسوزیشان، خبری نیست که نیست،.چرخ های خیاطی وموتور دیزلیفنی حرفه ای سر بربیابان گذاشته رفتندبرق ندوشن از هفت،هشت نفر به یک نفررسیدقطب دامداری استان داروخانه اش به مرخصی اجباری رفت.جهادندوشن نیروهایش به دونفر تنزل پیدا کرد.گریدرجهاد گویا خودران شد ورفت.منابع طبیعی ندوشن که با رویش گونه هایخاص گیاهی زبانزد ومرتعی منحصر به فرد بود سیر قهقرایی راباشیب تند می پیمایدونابود می شودمعادن مختلفی که دور تادور ندوشن را احاطه کردند به مسولیت اجتماعی خود عمل نمی کنند وشاید مانند مرغی که دانهصاحبخانه را می خورد وچِسش هم درخانه صاحبش می اندازد، تخمش درخانه همسایه می گذارد! والا کدام معدنی در کدام نقطه از کشور سراغ دارید.که به مسولیت اجتماعیش عمل نکند؟وضع آب آشامیدنی بحرانی ،جاده هانا ایمن،امکانات محدود،دوبانک ملی وصادرات به باجه تبدیل شده ،دامدارینفسهای آخرش را می کشد.فضای آلوده به ریز براده های معدنی باعث انواع بیماری دراین خطه بوده وهست.سوالی که پیش می آید این است.چه کسی باید پاسخگوی این نا بسامانیها باشد؟؟✍سید مهدی موسوی ندوشن❇️سیمای ندوشن@simanodoushan