آدم‌های موقتی را جدی نمی گیرم.آن‌هایی که فقط وقتی خسته‌اند پیدایشان می‌شود و وقتی حالشان خوب شد ، نا

آدم‌های موقتی را جدی نمی گیرم.آن‌هایی که فقط وقتی خسته‌اند پیدایشان می‌شود و وقتی حالشان خوب شد ، ناپدید. برای بعضی‌ها ، تو فقط یک مسافرخانه‌ی بین‌ِ راهی هستی. جایی برای ساعتی مکث ، نفسی تازه کردن و بعد ادامه ی مسیرِ خودشان. می‌آیند ، زخم‌هایشان را روی تختِ تو می‌گذارند ، کمی گرم می‌شوند و بی‌هیچ خداحافظی می‌روند. مثل قهوه خانه هایی که اندازه ی نوشیدنِ یک فنجان چای ، وقت می‌گذرانند. یا تفریحگاهی که گاهی گذرشان به تو می افتد و سراغت می آیند تا برای لحظه هایی ، حالِ بدشان را فراموش کنند و رد شوند و چیزی جز جایِ خالی نمی گذارند. ممکن است حتی یک روز خیلی خوب و پر انرژی و شادی را با هم بگذرانید اما می روند تا مدت ها بعد که باز هم به پُستشان بخوری. تبدیل می شوند به خاطره ای دور. این آدم ها رهگذرند. مسافرند. ماندگار نیستند. می آیند و می روند. نیامده اند که بمانند. و من؟من مثل همان مسافرخانه ام ؛با چراغ‌هایی که همیشه روشن است. اما به هیچکس دل نمی بندد.چون می‌داند هیچ مسافریبرای همیشه نمی مانَد.#سیمین_صالحی