ساعت ها فکر میکردم که چطور خوشحالشان کنم؟ چه هدیه ای برایشان بخرم که باز کنند و چشمهایشان قلبی شود. چه رنگی دوست دارند؟ چه گلی چه عطری؟چگونه کادو بپیچم که جذاب تر و زیباتر و با سلیقه تر باشد. ساعت ها وقت می‌گذاشتم تا ایده پردازی کنم. در دلم به اینکه لبخند می‌زنند و ذوق می‌کنند و من نگاهشان میکنم و قند توی دلم آب می‌شود فکر میکردم. منِ مهربان نمی‌دانستم دارم خودم را قربانیِ خوشحالی آدمهایی میکنم که چندان هم خودم را دوست ندارند. فقط کارهایی که برایشان میکنم را دوست دارند. دلم را لگد کردند ، ذوقم را کور کردند و احساسم نسبت به خودشان را کشتند. حالا معنی این جمله ی «رومن رولان» را میفهمم که نوشت : «هر کس در عمقِ وجودِ خود ، قبرستانِ کوچکی دارد که محلِ آرمیدنِ کسانی ست که یک روز آنها را دوست داشته است». من هم برای شمایی که در قبرستانِ وجودم دفنتان میکنم می نویسم :خاطره هایِ تلخ دور و نزدیکمفکرهایِ آزاردهنده امکابوس های شبانه اماضطرابِ لحظه هایمنفرت هایِ بیشمارمناامیدی هایِ بسیارمآهای آدم های دوست نداشتنیبا شما هستم.بِدرود.#سیمین_صالحی