این روزها به بی رحمانه ترین شکل ممکن می‌گذرند. انگار زور‌شان به من رسیده و مرا گوشه ی رینگ انداخته ا

این روزها به بی رحمانه ترین شکل ممکن می‌گذرند. انگار زور‌شان به من رسیده و مرا گوشه ی رینگ انداخته اند و مدام مشت می‌زنند و منی که تُخس و سرسخت ، زخمی و کبود می افتم و دوباره بلند می شوم. نمی‌خواهم بازی را واگذار کنم. نمی‌خواهم ببازم. تمام خشمم را در چشم هایم نشان می دهم ، گارد میگیرم ، مشت هایم را محکم می کنم و به نبردِ حریفم می روم. شاید در لحظه ی آخر ، همان موقع که هیچکس انتظارش را ندارد و همه دور و برم جمع شده اند و منتظر باخت من نشسته اند ، من با ضربه های آهنینِ پی در پی ، حریفم را ناک اوت کنم و کار را به نفع خودم تمام کنم. پیروز به چشم های تمامِ تماشاچیانِ خشمگین و مات و مبهوتِ پشت سرم و اطرافم نگاه کنم ؛ بلند بخندم ، صدایم را با قدرت تمام از حنجره ام به بیرون پرت کنم و توی صورتشان فریادِ خوشحالی بزنم.#سیمین_صالحی