افتاده ام در موج های متلاطمِ دریای افکارم که بالا و پایین می‌روند و پریشانم می‌کنند. مدام به صخره ها

افتاده ام در موج های متلاطمِ دریای افکارم که بالا و پایین می‌روند و پریشانم می‌کنند. مدام به صخره های سرم می کوبند. مغزم درد می‌کند. فرو رفته ام در روزهایی بی روح ، خاکستری و پر از سکوت. بی حوصله ، کلافه و کم حرف. در لاک خودم. بدون میل به دیدار و گفتگو ، با خودم وقت می‌گذرانم. از آنجایی که هر چه خوب تر بودم ، بیشتر آزارم دادند. هر چه مهربان تر بودم بیشتر قلبم را شکستند. هر چه نجیب تر بودم بیشتر زخمم زدند. هر چه صبورتر بودم بیشتر حوصله م را سر بردند. از همه دور شدم و انتخاب کردم که خودم برای خودم همه کس باشم. برای خودم مادری میکنم. خواهری میکنم. دوستی میکنم. نه اینکه بی احساس باشم یا غیر اجتماعی. فقط دیدم که نمی‌شود روی آدمها هیچ حسابی باز کرد. فهمیده ام که امید به آنها نداشته باشم. به قول «شوپنهاور ، تقریبا همه ی رنجهای ما از ارتباط با دیگران نشأت می‌گیرد». من به این حرف رسیده ام. فکر میکنم که بعد از این باید از خودم با جان و دل مراقبت کنم تا پناهگاه امن و آبادی باشم. نه فقط برای دیگرانی که سراغم می آیند. برای خودم. برای خودِ عزیزم.#سیمین_صالحی