پنهانش کردم .. لا به لای قهقهه‌هایی که وانمود می‌کردند خوشحالند. زیرِ آرایشی غلیظ که قرار بود رنگ از رخِ حقیقت بگیرد. در پیچ‌وتابِ رقص و در بلندیِ صدایِ آهنگ‌های شاد. در حرف‌های شیرین و خوشرنگ و امیدواری که خستگی به آرامی در عمقشان ته نشین شده بود. هیچ‌کس آن‌قدر دقیق نبود ، آن‌قدر نزدیک نبود ، هیچ‌کس آن‌قدر «من» را نمی‌دید که بفهمد زیر پوستِ من ، چه چیز آرام‌آرام فرو می‌ریزد.رنگ و روی پریده امچشم‌های گود شده ام و صدا .. صدایم پر از غم‌هایی بودکه کسی فرصتِ شنیدنشان را نداشت. من در آینه‌ای ترک‌خورده ، چهره‌ای را می‌بینم که سال‌هاست از روشنایی تبعید شده. و هنوز هم پشتِ همین هیاهوی ساختگی ، غم‌های ندیدنی‌ام ، مثل سایه‌ای آرام دنبالم می‌آیند. باران می‌شوند و در من می‌ریزند و من در مِه گُم می شوم. مثل آرامگاهی فراموش‌شده. شاید روزی ، کسی نزدیک‌تر شود .. شاید هم نه.#سیمین_صالحی