بی‌رحمانه‌ترین حالتِ زیستن این است که ما ، هر چقدر غمگین و خشمگین و سوگوار باشیم و سوگِ ما هر آن‌قدر هم که عمیق و فراموش‌نشدنی باشد ، زندگی کاری به این حرف‌ها ندارد ؛ ادامه دارد و ما بی‌رحمانه و گستاخانه و ناگزیر ، ادامه پیدا می‌کنیم. با اندوهی بزرگ بر دل ، همچنان راه می‌رویم. نفس می‌کشیم. کار می‌کنیم.می‌خندیم. حتی گاهی بی‌اختیار.و همین خندیدن‌های ناگهانی ، بیش از هر چیز قلبمان را می‌فشارد ؛ انگار به خودمان و به کسانی که دیگر در این جهان نیستند ، خیانت کرده‌ایم. انگار ، سوگ را رها کردیم. اما او ، آرام و سمج ، قد کشید ؛ با ناخن‌هایش روی دیوار خش انداخت و هر شب ، بی‌صدا ،از زیرِ درزِ در ، به اتاق‌های روشنِ ما خزید. آه که چقدر سخت است این‌گونه زیستن و دوام آوردن… این‌که صبح‌ها بیدار شوی و جهان ، بی‌آن‌که بداند درون تو چه ویرانی‌ای برپاست ، بی‌تفاوت ، روشن شود. خورشید طلوع کند ،مردم در خیابان‌ها قدم بزنند ،و زمان ، بی‌اعتنا به زخم‌های تو ،عقربه‌هایش را جلو ببرد.و ما ، با دلی که هنوز در دیروز جا مانده ، پا به امروز می‌گذاریم. با خاطره‌هایی که مثل سنگ در سینه هایمان ته‌نشین شده‌اند. با نام‌هایی که هنوز در سکوت صدایشان می‌کنیم. با جاهای خالی‌ای که هرگز پر نمی‌شوند. فقط به بودن عادت می‌کنیم. شاید بی‌رحمیِ زندگی همین باشد ؛ اما در دل همین بی‌رحمی ، رازِ کوچکی هم پنهان است. این‌که ما ، با همه‌ی شکستن ها ، باز هم راه می‌رویم.باز هم نفس می‌کشیم.باز هم دوام می‌آوریم.و شاید همین دوام آوردنِ خاموش ، همین ادامه دادنِ لرزان ، نه گستاخیِ ما ،که شجاعتِ پنهانِ ماست..#سیمین_صالحی