چه روزهای بسیار سختی که نیاز داشتم تا یک نفر با دست هایش شانه هایم را محکم بفشارد و تنهایی را از من بگیرد. کسی باشد که مواظبم باشد و نگذارد در اقیانوسِ اشک هایم غرق شوم. چقدر نیاز داشتم تا کسی دلم را قرص کند که همه چیز درست می‌شود ، حتی اگر هیچ چیز درست نمی شد. نیاز داشتم کسی تکه های خرد شده ام را یکی یکی بردارد و به هم بچسباند و مرا در آغوش بگیرد تا بدانم که من هم وطنی دارم. خانه ای و امنیتی. چه روزهایی که زیر آوارِ غصه هایم داشتم جان می دادم و منتظر آمدن کسی بودم که نجاتم بدهد و شب هایی که کابوس نفس هایم را تنگ می‌کرد و بغض دست هایش را دور گلویم فشار می داد تا خفه ام کند ، باید یک نفر کنارم می بود. هیچکس حواسش به من نبود. به گودی زیر چشم هایم. به رنگ و روی پریده ام و به لبخند بی حالی که روی لب‌هایم مُرد. وقتی ساعت های زیادی را تنها در خانه می‌گذرانی و کسی سراغت را نمی گیرد ، وقتی تمام روزهای تلخ و سختت را خودت با خودت بگذرانی ، وقتی خرده هایت را خودت از روی زمین جمع کنی و به هم بچسبانی تا دوباره سرپا شوی و بایستی ، به حسِ«تنهایی» ایمان میاوری. خودت را با آدم هایی که می شناسی گول نزل. به نسبتشان و تعداد زیادشان دلخوش و امیدوار نباش. آنها فقط موجودات زنده ی اطرافت هستند. همین. #سیمین_صالحی