غم ، نخست ، همچون برف ، نرم و بی صدا بر شانه هایم نشست. من در گردنه های پُرپیچِ زندگی پیش می رفتم. ن

غم ، نخست ، همچون برف ، نرم و بی صدا بر شانه هایم نشست. من در گردنه های پُرپیچِ زندگی پیش می رفتم. نفس نفس زنان اما استوار. می رفتم با پاهایی خسته اما قلبی گرم.راه ، سخت بود و باد بی رحمانه می وزید. برف ها صبور بودند. ذره ذره ، بی صدا جمع شدند و توده ای بزرگ ساختند. آسمان تیره گون شد. صداها دور شدند. من کوهنوردی بودم که در دلِ آن سفیدیِ مه آلود به راه خود ، ادامه می دادم. ناگهان بهمن فروریخت. سهمگین ، بی وقفه و مرگبار. دفن شدم. زیرِ آن همه سنگینی ، جایی در تاریک ترین نقطه. تنها صدای مبهم ، تپشِ قلبم بود که در اعماقِ خاموشی ، می خواست گم نشود. دستانم دیگر توانِ تکان خوردن نداشت. هیچ صدایی برای نجات شنیده نمی شد. تنهایی مثلِ سرمایی عمیق ، در استخوانم نشست. زمان ، آرام آرام محو شد. در آخرین لحظه ها فهمیدم که گاهی پایانِ یک زندگی ، با برف آغاز می شود اما با سکوتِ مطلقِ زیرِ بهمن ، تمام می شود. در آن عمقِ سرد و بی نور ، جایی که سکوت ، سنگین و یخ زده در سینه ام بود ، هیچکس دنبالم نگشت و برای پیدا کردنم نیامد. زمان ، معنا و نور ، همه محو شدند و تنها چیزی که باقی ماند ، سردیِ مطلق بود. نفس آخرم را کشیدم. نه با ترس. که با پذیرشی آرام. مثلِ شمعی که می داند ، وقت خاموشی اش رسیده است و باد ، آخرین لحظه ی لرزشش را در تاریکی ، می رُباید. و برف بی آنکه بداند ، بر من ادامه داد به باریدن. بارید و بارید و بارید ، بی تفاوت. ادامه داد به پوشاندنِ هر ردی از زندگی. تا تمام شود. تا هیچ چیز باقی نماند.#سیمین_صالحی