دگر نه ناز نگاری کشم نه رنج بهارینه دست عشق به یاری دهم نه دل به نگاریچه سود از آن‌همه محنت که پای ک

دگر نه ناز نگاری کشم نه رنج بهارینه دست عشق به یاری دهم نه دل به نگاریچه سود از آن‌همه محنت که پای کس بسرآیدنشسته بینمش آخر چو گل به دامن خاری؟توئی که در سرت از وصل من نبود شکیبیتوئی که در دلت از عشق من نبود قراریتوئی که بر سر پیمان بسته بوسه شکستیبه زیر چشم شباهنگی از فراز چناریهنوز از لب من بوی بوسه‌های تو خیزدکنم چو از برِ میعادگاه رفته گذاریهنوز نامهٔ سربسته‌ات چو بازگشایماز آن چو آتش سوزان جهد ز عشق، شراریبر آن سرم که حدیث تو پیش خلق بگویمزمانه گر بگذارد برآرم از تو دماریمن آنچه از تو بدیدم کسی ندیده به عمریز شوخ باده‌پرستی ز مست باده‌گساریچو نامه‌های تو خوانم چو گفته‌های تو بینمبه گرد خویش به چشم آیدم شگفت ‌حصاریترا چنان‌که توئی بر جهانیان بنمایمکه کس وفا نکند بر سرشک سیم‌عذاریگه از خیال تو پرسم چو پیش چشم من آیدشوی ز کرده پشیمان؟ به گریه گوید: آری!#مهدی_حمیدی