از آن ساعت که خود را ناگزیر از تو جدا کردمتو بر نی بودی و دیدی چه‌ها دیدم، چه‌ها کردمگمان بر ماندن و قبر تو را دیدن نمی‌بردمولی فیض زیارت را تمنّا از خدا کردمبه یادم مانده آن روزی که می‌جستم ترا اماتنت پیدا به زیر سنگ و تیر و نیزه‌ها کردمتو را ای آشنای دل اگر نشناختم آن روزمرا اکنون تو نشناسی، وفا بین تا کجا کردمتن چاک تو را چون جان گرفتم در برم امابرای حفظ اطفالت، تو را آخر رها کردمبسان شمع، آبم کرد بانگ آب‌آب تواگرچه تشنه بودم چشمه‌های چشم وا کردممیان خیمه‌های سوخته همچون دلم آن شبنماز خود نشسته خواندم و بر تو دعا کردمشکسته جای مهرت را ز بی‌مهری به نی دیدمشکستم فرق خویش و اقتدا بر مقتدا کردمولی هرگز ندادم عجز را ره در حریم دلسخنرانی میان دشمنان چون مرتضی کردم✍️علی انسانیبانک سینا@Sina_bank