با شعار تبلیغات «سود ۲۸ درصدی، سود ۲۵ درصدی و پول از شما سود از ما تا ابدالدهر» کلی سپرده جمع‌آوری ک

با شعار تبلیغات «سود ۲۸ درصدی، سود ۲۵ درصدی و پول از شما سود از ما تا ابدالدهر» کلی سپرده جمع‌آوری کردیم و تا آنجا که قانون اجازه می‌داد به صورت قانونی و آنجا که قانون اجازه نمی‌داد به صورت غیرقانونی سپرده‌ها را به شرکت‌های خودی و بیخودی به صورت تسهیلات واگذار کردیم. آن شرکت ساختمانی که خودمان املاک و مستغلات را به پول خون به آنجا انتقال داده بودیم همان املاک و مستغلات پول خون را به قیمتی بیش از پول خون، این بار وثیقه تسهیلات به خودمان دادند و هزاران میلیارد تسهیلات بی‌زبان را به من زبان‌باز حرفه‌ای واگذار کردند.از آنجا که برای درست‌نمایی باید در صورت‌های مالی پایان سال بانک همه‌ساله سود قابل ملاحظه‌ای را اعلام می‌کردیم، بنا به توصیه مشاوران که همگی قبلا مدیرعامل، مدیرکل و معاونت این یا آن نهاد نظارتی بودند بین بانک و شرکت سرمایه‌گذاری ساختمانی و برخی تسهیلات‌گیرندگان خودی و غیرخودی همه‌ساله سبد سهام و سبد ملک طبق «قراردادهای فروش به شرط اقاله» جابه‌جایی در این معاملات چرخشی، سود کاغذی قابل توجهی هم نصیب بانک می‌شد که ما هم با تبلیغات فریبنده با افزایش سرمایه از محل همین سودهای نجومی و واهی، مرتبا سرمایه بانک را بالا می‌بردیم و دل نهاد نظارتی بازار سرمایه و بازار پول و سهامداران و سپرده‌گذاران را ربوده بودیم. شده بودیم مصداق آن مثال معروف که «من رضا، تو رضا، سپرده‌گذار رضا و سهامدار رضا، گوربابای نارضا.»موسسه حسابرس بانک تیز و بز بودند. همان سال اول تاسیس متوجه صوری بودن سرمایه و سهامداران شده بودند که با ترفند بعد از اولین مجمع عوض‌شان کردم و با مقام ناظر هم در این مورد به تفاهم کلی رسیدم .تازگی‌ها مرتبا علیه من افشاگری می‌شد که فلانی هم بزرگ سهامدار، هم بزرگ بدهکار و هم بزرگ طلبکار بانک است؟! برای رفع بلا و اجتناب از چشم‌زخم و گزند بدخواهان با یکی دوتا روزنامه قرار گذاشته بودم هر هفته به نوبت بانک من را به‌عنوان بزرگ‌ترین بانک منطقه ماورالبحار، بهترین کفایت سرمایه، بانک با توانمندی ارائه پوز بانکی در ۱۰ دقیقه، رتبه اول مشتری مدار با سودهای بلاگردان، بانک بدون بدهی به دیگران «چون فقط به بانک مرکزی بدهکار بودیم» و ده‌ها شعار چشم‌کورکن و دهان‌پرکن دیگر را تکرار کنند.چشم طمع به اموال ملت در سازمان خصوصی‌سازی کرده بودم. پس از بانک‌های خودم، وام می‌گرفتم کارخانه قسطی می‌خریدم یا نهایت با ضمانتنامه بانک خودم یا بانک سایر رفقایم کارخانه‌دار می‌شدم. هر چه کارخانه صادراتی در زمینه پتروشیمی بود را با رفقا و صاحب‌منصبان ۲۰ نفر اولیه زدیم تو گوشش. خودم هم می‌دانستم این بازی تا وقتی ادامه دارد که سوت داور به صدا درنیامده باشد، پس هر چی سوت بود را خریدم تا داور نتواند سوت بزند.حالا فرض کنید بالاخره داور یک سوت دست‌دوم گیر بیاورد و سوت هم بزند. می‌آیند ما را بازداشت می‌کنند. اولا که هیچ مال و منالی به نام من و دوستانم نیست، طوری که قاضی هم متعجب شده بود که پس چرا ما را بازداشت کرده‌اند، چون هیچ مال و منالی به‌نام خودم نبود! تازه همه مال و منال‌ها توی این مدت ده‌ها برابر شده‌اند، در حالی که بدهی‌های من حداکثر سه برابر شده که شرعا دو برابر آن حرام است. خب ما را زندان می‌کنند. در زندان VIP و با استفاده از فناوری «دورکاری»، اداره امور اموال و املاک و بنگاه‌ها را به دست می‌گیرم. خدا بدهد برکت هر سال سود سهام، افزایش ملک، افزایش نرخ هزاران سکه پیش‌خریدی و میلیون‌ها دلار رانتی.(این نوشته برگرفته از اقاریر مجرمان فساد اقتصادی در دادگاه‌ها نوشته شده است.)* عضو جامعه حسابداران رسمی ایرانبه نقل از روزنامه جهان صنعت، 13 آبان 1398