این یادداشت یکی از اعضای برجسته انجمن حسابرسان رسمی کشور در باره‌ی ‎#بانک_آینده است. بخوانیم و بگریی

این یادداشت یکی از اعضای برجسته انجمن حسابرسان رسمی کشور در باره‌ی ‎#بانک_آینده است. بخوانیم و بگرییم.چگونه بانکدار شدم / غلامحسین دوانیپنجشنبه، 16 آبان 1398 | غلامحسین دوانی*جنگ تحمیلی پایان یافته و من هم جزو از ما بهترانی هستم که اصلا جبهه و جنگ ندیده‌ام چه رسد به «شهادت و ایثار» اما تا بخواهید دوست و فامیل و رفیق بین جبهه‌ای‌ها دارم.در دوره جنگ وقتی مردم محتاج نان شب بودند من و اطرافیانم با رانت ارز، سیمان، فولاد و قراضه، مجوز واردات و صادرات اندوخته ناچیزی پس‌انداز کرده بودم. مبالغ رشوه و اخشتلاس و ارزهای خرید خارجی را که در خارج از کشور سپرده کرده بودم برای تاسیس یک بانک خصوصی کنار گذاشته بودم. در یکی از دو معامله درشت با شهرداری و نهادهای عمومی سری توی سرها درآورده و زمین‌خواری را پیشه کرده بودم.حدود ۲۰ کارشناس مشاور دور و اطرافم پرسه می‌زدند. آنها بالغ بر ۲۰۰۰۰ ساعت کار کارشناسی کرده بودند که چگونه من بتوانم املاک و مستغلات سنددار، بی‌سند، مساله‌دار، تملیکی و مصادره‌ای را آب کنم. ضمنا بخش قابل توجهی از ارزهای خارج از کشور را به داخل انتقال دهم. سرپروفسور مشاوران با خوشحالی به اطلاع رساند که قربان چه نشسته‌ای دارند مجوز موسسه مالی- اعتباری و بانک پخش و پلا می‌کنند. از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم. با ۲۰ نفر از صاحب‌منصبان تماس گرفتم آنها نیز ۲۰ نفر صاحب امضا به من معرفی کردند.قرار شد ۲۰ نفر آدم درست و حسابی هم به عنوان هیات‌مدیره،‌ مشاور عالی،‌ کارشناس و رابط معرفی کنیم. چشم‌تان روز بد نبیند قرار شد در مصاحبه بانکداری هم شرکت کنم. حالا ببینید چه می‌شود. من دیپلم‌ردی قرار شد راجع به اهداف و برنامه بانکی و بیزینس‌پلان صحبت کنم. من راجع به پالان الاغ خیلی اطلاعات داشتم، اما از بیزینس‌پلان بی‌اطلاع بودم. یکی از همان صاحب‌منصبان توصیه کرد اصلا نگران نباش، هرچی ازت سوال کردند تو راجع به همان پالان الاغ جواب بده! البته سرپروفسور مشاوران از مدت‌ها قبل یک جلد کتاب حاجی‌آقا به من داد و گفت روزی سه بار این کتاب را به دقت بخوان و به نصایح حاج‌آقا به درستی عمل کن تا موفق شوی. می‌دانید کتاب خواندن برای امثال ما چقدر سخت است ولی خداوکیلی من این کتاب را حفظم. اینقدر خودم را مدیون نوشته‌ها و نصایح «حاج‌آقا» می‌دانم که کتاب را شب‌ها زیر سرم می‌گذارم.خلاصه چه امتحان و مصاحبه نفسگیری شد. من و آقا داداش‌ها و بابا شدیم موسسین و فاندربانک. برای سرمایه بانک نیز از مدت‌ها پیش لیست اموال و املاک و مستغلات و سرقفلی محل کسب باسند، بی‌سند، مشکل‌دار بی‌صاحب را داده بودیم کارشناسی،‌ خدا پدر کارشناس را بیامرزد. انصاف داشت هر ملکی را با یک بار کارشناسی چند بار در لیست آورد و هر یک ریال را چون حلال بود یکصد ریال ارزش نهاد. پیش خودم فکر کردم این همه ملک و مستغلات چرا؟ من که حساب بانکی دارم‌، خوش‌حساب صاحب نفوذ هم که هستم، یک ضمانتنامه درشت بانکی از یکی از همین بانک‌های تازه‌تاسیس گرفتم و بردم نزد آن یکی بانک دیگر وثیقه گذاشتم و خواهش کردم به جایش یک ضمانتنامه دیگر در وجه بانک صادرکننده صادر کنند. مدیر شعبه آن بانک به من زل زده بود و فکر می‌کردم مغز حیوان خورده‌ام و خبر نداشت که قرار است با تغییر ضمانتنامه، سهام بانک اولیه را صاحب شوم. با کلی توصیه و بدو بدو بالاخره توانستم مجوز مشروط تاسیس بانک خصوصی را اخذ کنم. حالا دو تا بانک داشتم؛ اولی را با ضمانتنامه صاحب شدم و دومی را با صدور ضمانتنامه از بانک اولی به طرفیت بانک دومی.تو حال و فکر بودم که کتاب «چه کسی پنیر من را جابه‌جا کرده است» به دستم رسید. با دقت و علاقه عجیبی کتاب را تا ته ته خواندم. قاه‌قاه می‌خندیدم. در حالی که من بار کشور را بسته بودم او دنبال پنیرش می‌گشت.حالا با تبلیغات سرسام‌آور و سود سپرده بالا هم کلی سپرده جمع کرده بودم. اولش فکر کردم همه را بار کنم و بزنم به چاک ولی پسر مشاور اعظم فرمود مرد حسابی کجا؟ بهتر از اینجا، هر جا بروی با قانون از کجا آورده‌ای پدر صاحب بچه‌ات را جلوی چشمت می‌آورند. همین‌جا با این پول و نقدینگی مال باصاحب و بی‌صاحب را سنددار کن و بنداز پشت قباله همسران!بعد از اعطای مجوز بلافاصله تقاضای صرافی، معاملات ارزی، لیزینگ و شرکت ساختمانی دادیم که بالاخره پذیرفتند. حالا هم بانک داشتم، هم صرافی و هم لیزینگ و شرکت ساختمانی و از همه مهم‌تر قادر بودم بین ایران و خارج ارز جابه‌جا کنم! تازه فهمیده بودم جابه‌جایی ارز از جابه‌جایی پنیر هم ساده‌تر است. هرچه ملک مساله‌دار و مساله‌ندار که به قیمت پول خون به عنوان «آورده غیرنقدی» به عنوان سرمایه بانک آورده بودیم مجددا به قیمت کارشناسی بیشتر از پول خون به عنوان آورده مشارکت به شرکت ساختمانی خودم انتقال دادیم.