هر رب که بر او نامی‌ست زاییده‌ی اوهامی‌ستاین راه که می‌جوشد از قلب دلارامی‌ستپنهانی درویشان می‌جو که در آن نور استاعیانی درخویشان بگذار که سرسامی‌سترمز شب خود می‌خوان تالار رهایی بینقدقامت تن بشکن، برخیز که انجامی‌ستبی باده‌ی انگوری در رقص کُهان‌ بر شودر کنج خوشان بنگر: راهیست که فرجامی‌ستدر خویش نظر می‌کن، هم خویش خبر می‌کنآنک تو گذر می‌کن از خویش که اندامی‌ستاز قسط جهان وا شو تا قصد جهان گردیهر بند و سبب بگسل تآن سوی که اقوامی‌ستعزم ره خوش داری، صد حرف بِهُش داریاین نبض چمش بنداز در پیش که اوهامی‌ستحلمی شب بی‌خویشان جوشان و غزل رقصانآن دست و قلم را هین بگداز که پیغامی‌ست❤️‍🔥 @SNHELMI 🦅