🟢قحط‌الرجال است یا وفورِ رجالِ همه‌فن‌حریف؟✍🏻ع. علیزاده🔱در بسیاری از کشورهای دنیا، آدم‌ها سال‌ها در یک حوزه کار می‌کنند تا شاید روزی صلاحیت مدیریت همان حوزه را پیدا کنند. در ایران اما ظاهراً برای برخی مدیران، مسیر برعکس است: اول سمت می‌گیرند، بعد فرصت دارند ببینند در آن حوزه تخصص دارند یا نه!🔻چند دهه است چهره‌هایی تقریباً ثابت را در صندلی‌هایی کاملاً متفاوت می‌بینیم؛ امروز فرهنگی، فردا اقتصادی، پس‌فردا صنعتی، مدتی سیاسی، بعد مدیر یک بنگاه یا نهاد عمومی و چند سال بعد در جایگاهی با ماهیتی کاملاً متفاوت. بعضی رزومه‌ها را که می‌خوانی، بیشتر از آنکه سابقه تخصصی باشند، شبیه فهرست گردش صندلی‌های مدیریتی کشورند.✨فرض کنیم مدارک تحصیلی همه نیز کاملاً معتبر و بدون هیچ ابهامی باشد. باز یک سؤال باقی می‌ماند: یک نفر در چند رشته نامرتبط می‌تواند صاحب دانش و تجربه حرفه‌ای باشد که تقریباً برای هر منصبی «واجد شرایط» تشخیص داده شود؟گویی از منظر صاحبان قدرت مدیران مادام‌الصلاحیت؛ بالاخره یک‌جا جواب می‌دهد!🌱جالب‌تر آنکه عملکرد ناموفق نیز ظاهراً پایان این مسیر نیست. در نظام حرفه‌ای، مدیر ناموفق باید پاسخ‌گو باشد و احتمالاً مدتی از سطوح بالای تصمیم‌گیری فاصله بگیرد؛ اینجا اما گاهی احساس می‌شود آن‌قدر به یک نفر صندلی‌های مختلف می‌دهیم تا بالاخره جایی پیدا شود که شاید عملکرد مثبتی از او دیده شود.⚡️مجلس نمونه دیدنی‌تری از همین مسئله است. کافی است گاهی ترکیب برخی کمیسیون‌های تخصصی را کنار تحصیلات و سوابق حرفه‌ای اعضای آنها بگذاریم و بپرسیم: اگر قرار است کمیسیون تخصصی درباره اقتصاد، انرژی، صنعت، بهداشت، عمران یا مسائل پیچیده حقوقی تصمیم‌سازی و بر عملکرد دستگاه تخصصی نظارت کند، نسبت میان عضویت در آن کمیسیون و تخصص مرتبط دقیقاً چیست؟مسئله یک فرد، جناح یا دولت هم نیست؛ مسئله شکل‌گیری طبقه‌ای از مدیران دائمی است که دولت‌ها می‌آیند و می‌روند، سازمان‌ها تغییر می‌کنند، مأموریت‌ها عوض می‌شوند، اما آنها همچنان «صلاحیت» دارند.🌙شاید به همین دلیل است که در کشور ما گاهی سابقه مدیریتی بسیار طولانی داریم، اما نتیجه متناسب با آن کمتر دیده می‌شود؛ چون سال‌های نشستن بر صندلی را با سال‌های کسب تخصص اشتباه گرفته‌ایم.👈🏻مگر قحط‌الرجال است؟ این همه دانشگاه، متخصص، مدیر حرفه‌ای و نیروی جوان برای چیست، اگر قرار باشد چند نسل از صندلی‌های کشور همچنان میان مجموعه‌ای محدود دست‌به‌دست شود؟شایسته‌سالاری مفهوم پیچیده‌ای ندارد: تخصص مرتبط، تجربه قابل اثبات، رقابت برابر، دوره مسئولیت مشخص و پاسخ‌گویی بابت نتیجه.💫مدیریت کشور نباید آزمایشگاه استعدادیابی مدیران دائمی باشد؛ که یک نفر را چند دهه از این صندلی به آن صندلی ببریم تا بالاخره کشف کنیم در چه کاری استعداد دارد.@sobheme_ir