‍ 🔰آیا بی‌خبری، خوش‌خبری است؟✍بی‌تا مدنیپس از برگزاری نشست‌ گروه در خانه اندیشمندان، مطابق روال معم

‍ 🔰آیا بی‌خبری، خوش‌خبری است؟✍بی‌تا مدنیپس از برگزاری نشست‌ گروه در خانه اندیشمندان، مطابق روال معمول، برای تکمیل گزارش پژوهش کیفی که رایحه مظفریان در آن مشارکت داشت، بارها با او تماس گرفتم، اما پاسخی دریافت نکردم. تماس‌ها بی‌پاسخ ماند و نگرانی‌ام بیشتر شد. برای اطلاع از وضعیت او از مسیرهای گوناگون تلاش کردم؛ با دوستان و همکاران مشترک تماس گرفتم، در فضاهای مجازی و حقیقی سراغش را گرفتم و از هر امکانی برای دسترسی و یافتن خبری از او بهره بردم، اما نتیجه‌ای حاصل نشد.هرچه زمان بیشتری سپری می‌شد، ابهام نیز بیشتر می‌شد. سرانجام با این فرض که شاید درگیر مسئولیت‌های مادری یا مشغول پژوهش‌هایی تازه است، شرایط را پذیرفتم و بی‌خبری را مصداقی از خوش‌خبری دانستم.ماه‌ها گذشت. زمستان فرا رسید، سال نو آغاز شد، شرایط جنگی و محدودیت‌های ناشی از آن پدید آمد، ارتباطات اینترنتی با اختلال و قطع مواجه شد و بسیاری از نشست‌ها، کمیسیون‌ها و فعالیت‌های علمی و مدنی به تعویق افتاد یا متوقف شد. با وجود همه این تحولات، همچنان خبری از رایحه در دست نبود.سرانجام از طریق یکی از دوستان در کمیسیون مطالعات زنان مطلع شدم که او از ۱۴ آبان ۱۴۰۳، یعنی حدود یک هفته پس از نشست‌های تهران، بازداشت شده است. بر پایه اطلاعات دریافتی، وی حدود یک ماه تحت بازجویی قرار داشته و پس از آن حکمی علیه او صادر شده است؛ حکمی که در مرحله تجدیدنظر نیز بدون تغییر تأیید شده است.بر اساس این گزارش، این پژوهشگر حوزه مطالعات زنان به پنج سال زندگی تحت نظارت الکترونیک با پابند و محدودیت تردد در شعاع هزار متری محل سکونت محکوم شده است. همچنین دو سال ممنوع‌الخروجی و محرومیت از برخی حقوق اجتماعی و فعالیت در فضای مجازی از دیگر مجازات‌های اعلام‌شده برای اوست.اتهام مطرح‌شده علیه وی «اجتماع و تبانی» عنوان شده و در توضیح آن، مواردی چون «سیاه‌نمایی وضعیت زنان و دختران» و تلاش برای تأثیرگذاری بر فرایندهای قانون‌گذاری داخلی و ایجاد هزینه‌های بین‌المللی برای جمهوری اسلامی ایران ذکر شده است.در کنار این موضوع، نباید از وضعیت وکیل او، بهار صحرائیان، نیز غافل شد. بنا بر اطلاعات موجود، وی نیز حدود چهار ماه است که در بازداشت به سر می‌برد و تاکنون اطلاع روشنی درباره اتهامات منتسب به او منتشر نشده است.فارغ از هر داوری حقوقی یا سیاسی، آنچه برای جامعه علمی و پژوهشی تأمل برانگیز است، محدود شدن امکان فعالیت پژوهشگرانی است که سال‌ها در حوزه‌های دانشگاهی، مطالعاتی و مدنی به تحقیق و تولید دانش مشغول بوده‌اند. امید می‌رود با رعایت کامل اصول دادرسی عادلانه، شفافیت حقوقی و احترام به حقوق شهروندی، زمینه برای اطلاع‌رسانی روشن‌تر و رفع ابهام‌های موجود فراهم شود چراکه در این سرای بی‌کسی، بی‌خبری لزوماً مترادف خوش‌خبری نیست.#انجمن_جامعه_شناسی_ایران #پژوهش_زنان#جامعه‌شناسی_تفسیری_پرگمتیستی#فمینیسم_تفسیری_پرگمتیستی #رایحه_مظفریان