*بی‌آبیِ خوزستان و خُشکیِ اندیشۀ اجتماعی*گفتاری در نسبت دانشگاه و علم اجتماعی با عمل سیاسی رادیکال د

*بی‌آبیِ خوزستان و خُشکیِ اندیشۀ اجتماعی*گفتاری در نسبت دانشگاه و علم اجتماعی با عمل سیاسی رادیکال در ایران معاصر«..... اگر پوزیسیون دولت در این ششصد سال ایران همواره گذشته و دیگران را مقصّر قلمداد کرده و همواره نیز در کلّ این دو سده و بل‌که همۀ این شش سده (از آغاز صفویّه به بعد) دچار انواعی ریزش و تجزیه است، اگر اُپوزیسیون دولت در ایران نمی‌تواند واجد یک مانیفست سیاسی واقع‌گرا و دست‌کم روشن باشد و هیچگاه در طول این شش سده نتوانسته است، اگر بخش‌هایی از ایران در قراردادهای گوناگون یکی پس از دیگری از ایران جدا شده‌اند و بخشهایی هزاران بار بُنیادی‌تر و ژرف‌تر و ماهوی‌تر از ایران در درون ایرانیان از ایران جدا می‌شوند و خود را دیگر متعلّق بدان و آن را دیگر متعلّق به خود نمی‌دانند و اصلاً به لحاظ معرفتی نمی‌توانند اینگونه تعلّقی را به کلیّتی گمشُده نزد آنان (به‌عنوان ایران) بفهمند، لذا اگر ایران، این‌بار دیگر نه در جُغرافیای سیاسیِ منطقه، که در تاریخِ فرهنگی‌اش و در درون ذهن و روان و هستیِ انسان‌ها در حال تجزیه است، اگر زاگرس، نه‌تنها جنگلهای زاگرس بل‌که تمامیّتِ طبیعی و اجتماعی زاگرس، همچون کویر مرکزی و همۀ حاشیه‌های کویر و بسی مناطق دیگر، حتّا البُرز، شش سده است که روز از پیِ روز خسته‌تر و فرسوده‌تر و رمیده‌تر و تنهاتر می‌شوند، اگر سیستان و بلوچستان و خوزستان چنین تشنه‌اند و خسته و بی‌نَفَس و شاید چشم به فردای نابودیِ بخشی از زندگی در کلّ این نجدِ زندۀ درمانده، اگر بخشهایی از طبیعتِ ایران از تشنگی جان می‌دهند و بل‌که همۀ ایران محشر کربلاست، در شمار شایستگانِ محاکمه، بخشی از دانشگاه نیز هست، به‌ویژه من که خود را عالِم جامعه می‌دانَم.اگر در امانتی خیانت شده، من نیز شریک بوده‌ام و اگر باید چیزی را پس دهند، من نیز باید بهرۀ خود را پس دهم.بهرۀ من، بهرۀ جهلِ من نسبت به کیستیِ خودم، نسبت به جامعۀ خودم، نسبت به تاریخ خودم و نسب به همۀ هستی، به‌ویژه نسبت به تمامیّت زندگی‌ام نیز بوده است.ابتهاج، گالیا: «زود است گالیا، بر من حرام باد از این پس شراب و عشق».زود، نه. دیر است! گرچه بر من حرام نیست، نام و اعتبارِ علم، امّا بسی نیازمند بازاندیشی است این نام و جایگاهِ علم!یازدهم اَمرداد ۱۴۰۰؛ اسمعیل خلیلیانتشار این متن را که در تاریخِ نگارش‌اش انتشار نیافت، امروز ۱۵ آذرماه ۱۴۰۰ و پس از وقایع ناگوار اصفهان مناسب یافتم.»با سلام بلند و روز به‌خیر،در بالا فراز پایانی مطلبی را مُلاحظه می‌کنید که در متن پیوست مندرج است. این متن هم دادخواهی، هم دادنامه‌یی است در برابر دانشگاه و اهل علم ایران و نقشی در اندیشه که غالباً ایفا نشده و به کُنش و گاه به رادیکالیسم سیاسی فروکاسته است.https://t.me/sociologyofpeace