هم‌راستایی معکوس: زیرساخت نهادی برای عصر هوش مصنوعییا آنچه بشریت برای شکوفایی در دهه آینده نیاز دارد

هم‌راستایی معکوس: زیرساخت نهادی برای عصر هوش مصنوعییا آنچه بشریت برای شکوفایی در دهه آینده نیاز داردهوش مصنوعی در حال تبدیل شدن به نیرویی است که می‌تواند بهره‌وری، اجرا و ظرفیت انسانی را به شکل بی‌سابقه‌ای گسترش دهد، اما بدون تحول موازی در نهادها، این گسترش می‌تواند به بهره‌وری بدون رفاه، اجرا بدون راستی‌آزمایی و ظرفیت بدون محدودیت ختم شود. مسئلهٔ محوری این است که حتی سیستمی از هوش مصنوعی که کاملاً با ارزش‌های انسانی هم‌راستا شده باشد، اگر در بستری از دموکراسی‌ها، اقتصادها و نظام‌های حقوقی ناآماده به کار گرفته شود، باز هم می‌تواند شکست بخورد یا آسیب جدی به بار آورد.به ازای هر دلاری که برای توانمندتر کردن مدل‌های هوش مصنوعی هزینه می‌شود، سهم بسیار ناچیزی به نهادهایی که قرار است این فناوری را دریافت کنند اختصاص می‌یابد—از مدارس و دادگاه‌ها گرفته تا بازارهای کار و دموکراسی‌ها. اگر این بخش نهادی ساخته نشود، سه شکست رخ خواهد داد: بهره‌وری بدون رفاه، اجرا بدون راستی‌آزمایی، و ظرفیت بدون محدودیت.راه‌حل این چالش، مفهومی به نام هم‌راستایی معکوس (reverse alignment) است: بازطراحی عمدی نهادها، هنجارها، مهارت‌ها و چارچوب‌های حکمرانی تا جامعه بتواند فناوری هوش مصنوعی را با امنیت جذب کرده و منافع آن را به‌طور گسترده توزیع کند. این رویکرد دوازده حوزهٔ کلیدی را در برمی‌گیرد که نیازمند بازاندیشی نهادی فوری‌اند: هویت، حریم خصوصی، ردیابی خاستگاه محتوا، ارزش‌گذاری داده، اعتماد میان عامل‌های هوشمند، معناسازی جمعی، دموکراسی، محیط کار، حقوق شهروندی، علم، آموزش و گذار نیروی کار.تجربهٔ تاریخی نشان می‌دهد که تحولات فناورانه بزرگ تنها زمانی نتیجهٔ مثبت داده‌اند که با نوآوری نهادی همراه شده‌اند، همان‌طور که نظام برتون وودز، شبکهٔ آرپانت، ایندیا استک در هند و دموکراسی دیجیتال تایوان هر یک نمونه‌ای از سازگاری نهادی با فناوری نوظهور بوده‌اند. تحول فناورانه زمانی به بهترین شکل موفق می‌شود که با تخیل نهادی همراه باشد.۱۲ حوزه برای تخیل که امروز مورد نیاز است عبارتند از: هویت، حریم خصوصی، خاستگاه محتوا، ارزش داده، اعتماد میان عامل‌ها، معناسازی جمعی، دموکراسی، محیط کار، حقوق، علم، آموزش و گذار نیروی کار.پر کردن این شکاف نیازمند ائتلافی میان دولت، بازار و جامعهٔ مدنی است، چرا که هیچ‌یک از این بخش‌ها به‌تنهایی قادر به بازسازی نظام‌های اجتماعی در مقیاس لازم نیست؛ راه‌حل واقعی نه در شور و هیجان فناورانه، بلکه در سرمایه‌گذاری بلندمدت و همکاری بین‌بخشی نهفته است.خلاصه فوق برگرفته از یادداشتی است که ای. گلن وایل، جیمز ایوانز و کریس وایت به همراه ائتلافی ۲۳ نفره از پژوهشگران و کارشناسان نوشته‌اند و در نشریهٔ NOEMA منتشر شده است.💡 #رسانه شمایید. اگر می‌پسندید، لطفاً با دوستان خود به اشتراک بگذارید. 👈 عضویت سریع در مجموعه شبکه‌جامعه‌شناسی در تلگرام👈 یا در واتساپ و اینستاگرام و بـلـه دنبال کنید.