۱۱. كل عامٍ وعيناك أيقونتان بيزنطيتان..ونهداك طفلان أشقران..يتدحرجان على الثلج..كل عامٍ.. وأنا متورط

۱۱. كل عامٍ وعيناك أيقونتان بيزنطيتان..ونهداك طفلان أشقران..يتدحرجان على الثلج..كل عامٍ.. وأنا متورطٌ بك..وملاحقٌ بتهمة حبك..كما السماء متهمةٌ بالزرقهوالعصافير متهمةٌ بالسفروالشفة متهمةٌ بالإستداره...كل عامٍ وأنا مضروبٌ بزلازلك..ومبللٌ بأمطارك..ومحفورٌ – كالإناء الصيني – بتضاريس جسمككل عامٍ وأنت.. لا أدري ماذا أسميك..إختاري أنت أسماءك..كما تختار النقطة مكانها على السطروكما يختار المشط مكانه في طيات الشعر..وإلى أن تختاري إسمك الجديدإسمحي لي أن أناديك:«يا حبيبتي»۱۱. همه‌ساله چشمانت دو شمایل بیزانسی‌ستو سینه‌هایت دو کودک زرین‌مویکه بر برف می‌غلتندهمه‌ساله دچار تو هستم...و به اتهام عشق تو تحت تعقیبم...همان‌گونه که آسمان به آبی‌بودن متهم است...و گنجشک به سفر...و لب به انحنا...همه‌ساله دچار زلزله‌های تو هستمو با باران‌های تو خیس می‌شومو چون گلدان چینی با خطوط اندامت حکاکی می‌شوم...همه‌ساله تو... که نمی‌‌دانم چه بنامت...تو خود نام‌هایت را انتخاب کنهمان‌طور که نقطه جایگاهش را بر سطر انتخاب می‌کندو شانه جایگاهش را در چین‌وشکن زلف...تا آن زمان که نامت را برگزینیبگذار تو را «محبوبم» بنامم...نزار قبانيزهرا یکتا@sodqaihaa