۸. اتركي عشيرتك..واتبعيني إلى مغائري الداخليهاتركي قبعة الورق..وموسيقى الجيرك..والملابس التنكريه..وا

۸. اتركي عشيرتك..واتبعيني إلى مغائري الداخليهاتركي قبعة الورق..وموسيقى الجيرك..والملابس التنكريه..واجلسي معي تحت شجر البرق..وعباءة الشعر الزرقاء..سأغطيك بمعطفي من مطر بيروتوسأسقيك نبيذاً أحمر..من أقبية الرهبان..وسأصنع لك طبقاً إسبانياً..من قواقع البحر..إتبعيني – يا سيدتي إلى شوارع الحلم الخلفيه..فلسوف أطلعك على قصائد لم أقرأها لأحد..وأفتح لك حقائب دموعي..التي لم أفتحها لأحد..ولسوف أحبك..كما لا أحبك أحد..۸. قبیله‌ات را رها کنو با من به دهلیزهای درونم بیا...کلاه کاغذی را رها کن...و موسیقی «جرک»و لباس‌های مبدل را...با من زیر درخت رعدوبرق و زیر عبای آبی شعر بنشینبا بارانی‌ام تو را زیر باران بیروت می‌پوشانم...و از شراب‌های قرمز انبارهای راهبان می‌نوشانم...و از صدف‌های دریایی، خوراکی اسپانیایی برایت فراهم می‌کنم...بانوی من به دنبالم بیا تا خیابان‌های پشتی رویا...تا تو را از شعرهایی آگاه کنم که هرگز برای کسی نخوانده‌ام...و چمدان‌های اشکم را برایت بگشایم که هرگز به کسی نشان نداده‌ام...و چنان دوستت بدارمکه هرگز کسی دوستت نداشته...نزار قبانیزهرا یکتا@sodqaihaa