۹. عندما تدق الساعة الثانية عشرهوتفقد الكرة الأرضية توازنهاويبدأ الراقصون يفكرون بأقدامهم..سأنسحب إل

۹. عندما تدق الساعة الثانية عشرهوتفقد الكرة الأرضية توازنهاويبدأ الراقصون يفكرون بأقدامهم..سأنسحب إلى داخل نفسي..وأسحبك معي..فأنت امرأةٌ لا ترتبط بالفرح العامولا بالزمن العام..ولا بهذا السيرك الكبير الذي يمر أمامنا..ولا بتلك الطبول الوثنية التي تقرع حولنا..ولا بأقنعة الورق التي لا يبقى منها في آخر الليلسوى رجالٍ من ورق..ونساءٍ من ورق..۹. آنگاه که ساعت دوازده ضربه می‌زندو زمین تعادلش را از دست می‌دهدو رقاصان با پاهای خود فکرکردن می‌آغازندبه درون خودم پناه می‌برم...و تو را با خود می‌کشم...چرا که تو زنی هستی که نه با شادیِ عمومی نسبتی دارد...و نه با زمانِ عمومی...و نه با این سیرک بزرگی که از مقابلمان می‌گذرد...و نه با این طبل‌های بت‌پرستان که گرد ما می‌کوبند...و نه با نقاب‌های کاغذی که در پایان شبچیزی از آنها باقی نمی‌ماند جز مردانی از کاغذ و زنانی از کاغذ...نزار قبانيزهرا یکتا@sodqaihaa