‏من چقدر خسته‌ام. چشم‌هایم پر از نقطه‌های تاریک‌اند و دست‌هایم چون وزنه‌هایی از پولاد، بر بدنم آویخت

‏من چقدر خسته‌ام. چشم‌هایم پر از نقطه‌های تاریک‌اند و دست‌هایم چون وزنه‌هایی از پولاد، بر بدنم آویخته‌اند.بله متوجه‌ام، باید به روبه‌رو نگاه کنم هرچند که تیره باشد، هرچند که تیرگی باشد، هرچند که شب باشد. آه شب! چه شب درازی.#عباس_نعلبندیان#Music@Sogholme