گفتگو با استادفصل سوم#قسمت_هجدهم _ دگا باسمه‌های ژاپنی را دیده بود. از فضای باز نقاش شرق دور و تلف

گفتگو با استادفصل سوم#قسمت_هجدهم _ دگا باسمه‌های ژاپنی را دیده بود. از فضای باز نقاش شرق دور و تلفیق ویژه آن در درس آموخته‌بود. باری، «شمایل هندی همه میدان دید را یکجا پر می‌کند. همه چیز یکسان روشن است و به گونه هم اصلی. چشم از نقطه‌ای به نقطه دیگر راه نمی‌پیماید، آن‌سان که در بینش تجربی. و تمرکز معنی را در یک بخش پیش از بخش دیگر نمی‌جوید، آن‌گونه که در هنر بیشتر "نمایشی".» -- به نقاشی ایران می‌‌رسیم._ نقاش ایرانی پرهیز از «سیستم ترجیح» را گاه بدان‌‌جا می‌کشد که وحدت کار به خطر می‌افتد. صورتگر مینیاتور در هر قدم نازک‌اندیش است. به نگاری بیش از نگار دیگر دل نمی‌دهد: وارستگیِ چشم دارد. در گلی فزون از گل دیگر لطافت نمی‌نشاند: عدل قلم دارد. رنگ سرخی را که به جامهٔ امیری می‌زند، به لاله‌ای می‌بخشد در سر کوه. گیاه دور را از سبزی قرین چمن نزدیک می‌کند. سنگ او از همان نازک کاری چشم دارد که چهره. در همان حوصله می‌طلبد که دیوار. دیو و پری به باریکی یکسان رقم خورده‌اند. صورتگر به آفریدگان خود یکسان مهر می‌ورزد. در پرده، رنگِ حسادت نیست. جای چشم‌رباست.کتاب: #اطاق_آبی#سهراب_سپهری@Sohrab_Sepehrei