گفتگو با استادفصل سوم#قسمت_هفدهم -- دالته نیز در Convivio می‌سراید: «همه چیز در خود دوست داشتنی اس

گفتگو با استادفصل سوم#قسمت_هفدهم -- دالته نیز در Convivio می‌سراید: «همه چیز در خود دوست داشتنی است، و هیچ چیز کراهت‌آور نیست.»_ اکهارت هم چنین اشارتی دارد: «آن که به چشمش خدا در یک چیز گرامی‌تر است تا در چیز دیگر، چنین کس وحشی است.»ژاپنی در پس گذرا بودن نیلوفر و پایداری کاج چیزی یکسان می‌بیند: «نیلوفر ساعتی شکفته می‌ماند، اما در باطن با کاج، که هزار سال می‌پاید، فرقی ندارد.» چینی به جهان یکسان می‌نگرد. چوانگ تسه به او گفته است که اصل در وجود مورچه‌ای، در ساق علفی، در تکه سفالی هم هست. لائوتسه راه «به یک چشم دیدن خرد و بزرگ و کم و بیش» را به او آموخته است. به مفهوم Tzٰu پی می‌برد. منِ او با من‌های دیگر می‌آمیزد. به نا_من می‌رسد. وی را خصلت سنگ‌تراش نیافته است(PٰO). معصومیت کودک در اوست. از مکالمه سایه و شبه ظل خبر دارد.نقاش چینی درخت را فدای آدم نمی‌کند. خیزران را به تخته سنگ برتری نمی‌دهد. زورقی را هم تنگ پرنده‌ای می‌سازد. و پلی را همسنگ خانه‌ای. تهی را با پُری برابر می‌نهد، روشنی را با تاریکی، خشکی را با رطوبت. لوچه در پردهٔ گیاه چین در کوهستان‌ها روی هیچ چیز انگشت ننهاده‌است. در رنگ‌آمیزی لطیف او هیچ رنگی خود نمی‌نماید. هیچ صورتی بر سر جلوه‌گری نیست. چشم همه را با هم می‌بیند. پرده، جای همرنگی زمین و آسمان و همدلی همه عناصر است. در پرده چشم‌انداز پاییز، ون_پو_جن، به وراءِ ظاهر رفته‌است. به «ریتم معنوی» دست یافته‌است. هستی پرده، یکپارچه است. اینجا چیزی به چیزی جلوه نمی‌فروشد. در تمامی غرب، کاری هم‌تراز این پرده نیست. نی‌تسان که نقاشی‌اش از مرحلهٔ عینیت و ذهنیت در می‌گذرد و از تهی محض نشأت می‌گیرد، در برهنگی منظره‌های خود به عناصر گونه‌گون بو چشمی یکسان می‌نگرد. زیرا که خود به «آغاز آسمان و زمین» رسیده‌است. و به آن حالات والای بلاتعیّن. در ماهیگیر پیر رقم و وچن، حتی نام پرده همه نگاه را اسیر ماهیگیر و زورقش نمی‌کند. پرده یکجا در چشم می‌نشیند.هوانگ‌کنگ_ دانگ در منظره‌های بی‌آدم و عاری از قصه‌سرایی خود، درخت و سنگ و خانه و کوه را با هم راهی چشم تماشاگر می‌کند.شمایل هندی نیز یکجا به چشم می‌آید. در نقاشی غرب همیشه چشم به یاری خطوط و حرکات از جایی به جایی می‌رفت، صورت‌ها را به هم می‌پیوست و بکپارچگی تلفیق پرده را فراهم می‌ساخت. و همیشه قرار این بود.-- دگا این قرار را به هم ریخت.کتاب: #اطاق_آبی#سهراب_سپهری@Sohrab_Sepehrei