میگن معلولیت محدودیت نیست. به نظر من این حرف کاملا اشتباهه! یه مثال براتون میزنم. من یک نابینا هستم. بنابرین من محدودیت دیدن دارم اما از امکاناتی که باعث بشه من از تواناییهام استفاده کنم خودم رو محروم نمیکنم. من معتقدم ما معلولین تا زمانی که باور نکنیم یکسری محدودیتهایی رو نسبت به افراد غیر معلول داریم، هیچوقت نمیتونیم اونجور که باید از تواناییهامون استفاده کنیم. پس در مرحله اول میپذیریم که ما معلولیم و معلولیت محدودیته اما محرومیت نیست. در مرحله دوم سعی میکنیم برای دیگران زندگی نکنیم و به دنبال تایید دیگران نباشیم. اصلا منظورم این نیست که هیچوقت به حرف مردم توجه نکنین! نه! اگه نظراتشون موجب پیشرفت شما میشه، حتما به نظراتشون توجه کنین و اون رو تو زندگیتون به کار ببندین. تازه بازم انتخاب با خودتونه. دکتر هلاکویی حرف قشنگیرو میزنه. میگه، من کار خوب خودم رو انجام میدم. اگه دیگران اون رو پذیرفتن، خیلی خیلی خوشحال میشم و در غیر این صورت، بسیار بسیار متاسفم. اینکه همش باید دیگران از شما راضی باشن رو بزارین کنار. هر کس نظرات مختلفی رو درمورد شما داره و قرار نیست که همه از شما راضی باشن و از شما خوششون بیاد همونطور که شما هم به همین صورت رفتار میکنین. اینکه دیگران شمارو مسخره میکنن و یا از کاری که میخوایین انجام بدین ناامیدتون میکنن، به شما ارتباطی نداره و نباید به اون توجه کنین و خودتون راه درست رو انتخاب کنین و اگه راه درست رو تشخیص نمیدین حتما با افرادی مشورت کنین که میتونن بهتون کمک کنن. شاید خیلی از دوستان معلول بگن که تو دلت خوشه! تو این مملکتی که امکانات زیادی برای پیشرفت معلولین وجود نداره، چطور میشه امیدوارانه زندگی کرد و به موفقیت رسید؟! تو پست بعد چنتا مثال براتون میزنم که چطور افرادی مثل شما با وجود مشکلات زیاد به موفقیت رسیدن و ناامید نشدن. در پایان اینرو هم اضافه کنم که ناامیدی بدترین گناهه. پس سعی کنین با وجود مشکلات زیاد همیشه به رحمت الهی امیدوار باشین و شاد زندگی کنین.@omrane_amini