✅ دستورالعملی برای رزق و ادای دین 🔸 رسول خدا صلی‌الله‌علیه و آله فرمود: يَا عَلِيُّ قُلِ اللَّهُم

✅ دستورالعملی برای رزق و ادای دین 🔸 رسول خدا صلی‌الله‌علیه و آله فرمود: يَا عَلِيُّ قُلِ اللَّهُمَّ أَغْنِنِي‌ بِحَلَالِكَ‌ عَنْ حَرَامِكَ وَ بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاكَ فَلَوْ كَانَ عَلَيْكَ مِثْلُ صَبِيرٍ دَيْناً قَضَى اللَّهُ عَنْك‌. ای علی بگو: اللَّهُمَّ…❇️ شرح دعای «اللَّهُمَّ أَغْنِنِي‌ بِحَلَالِكَ‌ عَنْ حَرَامِكَ وَ بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاك‌»در این دعا، نخستین کلمه «اللهم» است؛ بدان معنا که دعاکننده از همان آغاز، چشم از خود و خلق فرومی‌بندد و توجه و خطاب خویش را تنها به حقیقت هستی معطوف می‌دارد. این نخستین آموزه عرفانی دعاست؛ سالک پیش از بیان حاجت، نسبت خویش را با خداوند که یگانه معبود حقیقی است، اصلاح و تنظیم می‌کند.سپس عرضه می‌دارد: «أَغْنِنِي»؛ مرا بی‌نیاز گردان. مقصود در اینجا، صرفاً دارایی و تمکن مالی نیست —گرچه آن را نیز می‌تواند در بر گیرد— بلکه گوهر اصلی این طلب، غنای نفس، عزت روح، آرامش قلب و رهایی جان از ذلت نیازهایی است که آدمی را به ورطه گناه می‌کشاند.آنگاه می‌افزاید: «بِحَلَالِكَ عَنْ حَرَامِكَ»؛ یعنی خداوندا، چنان از حلال خویش (از خوردنی، پوشیدنی و دیگر لذت‌ها و بهره‌های حلال) مرا وسعت و غنا بخش که نه تنها دستم به سوی حرام دراز نشود، بلکه ذهن و دلم نیز به گناه التفات نیابد.دیگر هیچ نیازی به امور حرام نداشته باشم و حلال‌ها مرا کفایت و بی‌نیاز کند. فراز دوم، یعنی «وَ بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاك»، لطیف‌تر و بلندمرتبه‌تر است. بدین معنا که آنچه بنده را حقیقتاً غنی می‌سازد، استحقاق و محاسبه اعمال نیست، بلکه افاضه، کرم و بخشش محض الهی است. عبارت «عَمَّنْ سِوَاك» نیز به انسان کرامت و عزت نفس در سایه کرامت و عزت رب را می‌آموزد تا دست طمع به سوی اغیار دراز نکند— بلکه در افق عرفانی، «سِویٰ» (ماسوی‌الله) شامل هر آن چیزی است که غیر خداست؛ خواه مال، جاه و ستایش باشد، خواه تکیه‌گاه‌های روانی، اسباب و اشخاص، و یا حتی اعتماد پنهان سالک به علم، زهد، عبادت و عمل خویش. تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریستراهرو گر صد هنر دارد توکل بایدشدعاکننده در این مقام از پروردگار می‌طلبد که او را نه تنها از کمند حرام، بلکه از بند غیریت و ماسوی الله نیز برهاند؛ یعنی: خداوندا، چنان از فضل خویش مرا سرشار و بی نیاز ساز که از غیر تو چیزی طلب نکنم، بر غیر تو تکیه نزنم، و در پس پرده اسباب، دستی جز دست قدرت تو نبینم.ثمره این دعای شریف آن است که انسان از پایین‌ترین مراتب بندگی —یعنی سلامت لقمه و معیشت و لذت— تا عالی‌ترین مراتب توحید —یعنی استغنای بالله — سیری تکاملی و تدریجی می‌یابد. دست از حرام کوتاه می‌شود و دل از غیر حق. اول زندگی و معیشت پاک می‌گردد و آنگاه جان، به حقیقت توحید متجلی می‌شود. ضمنا عبد سالک درمی‌یابد که روزی پاک از وسعت آلوده برتر است، و در نهایت با تمام وجود می‌چشد که ذات اقدس الهی از تمام عطاها برتر و والاتر است. خدایا از تو خودت را می‌خواهم...از این رو، این دعا، دعای «خدایی شدن دل» است. خداوندا، وجودم را چنان از خودت لبریز کن که هیچ کمبودی مرا به نافرمانی نکشاند، و چنان مرا به ذات اقدس خویش پیوند بزن که هیچ موجودی در نگاهم مایه غنا و بی‌نیازی جلوه نکند.🔸 استاد وحید واحدجوان @sokhanerfan