🔵 جلوی یک جمع که می‌ایستی، ممکن است چشم‌هایت ناخودآگاه فقط سراغ دو یا سه نفر بروند؛ معمولاً همان‌ها

🔵 جلوی یک جمع که می‌ایستی، ممکن است چشم‌هایت ناخودآگاه فقط سراغ دو یا سه نفر بروند؛ معمولاً همان‌هایی که روبه‌رو نشسته‌اند، سر تکان می‌دهند یا لبخند می‌زنند.اما در این میان، مخاطبانِ گوشهٔ سالن، ردیف آخر یا کسانی که چهره‌ای خنثی دارند، ممکن است حس کنند دیده نمی‌شوند. و وقتی کسی احساس کند در گفت‌وگو حضور ندارد، راحت‌تر توجهش را از دست می‌دهد.🔔 این اتفاق زمانی می‌افتد که تماس چشمی ما در چند نقطه محدود می‌شود و بخش بزرگی از اتاق از دایرهٔ توجه‌مان بیرون می‌ماند.🔖 برای اصلاحش، یک تمرین ساده را امتحان کن: الگوی سه‌نقطه.سالن را در ذهنت به سه بخش تقسیم کن: چپ، وسط و راست.🎙 در هر بخش، روی یک نفر به‌اندازهٔ یک جملهٔ کامل مکث کن؛ حدود دو تا سه ثانیه، نه یک نگاه گذرا.بعد از کامل‌شدن یک ایده، نه صرفاً یک جمله، توجهت را به بخش بعدی ببر.این چرخش را آرام و طبیعی انجام بده؛ نه با حرکت سریع و پراکندهٔ چشم‌ها.تماس چشمیِ چندثانیه‌ای به مخاطب حسِ دیده‌شدن می‌دهد. اما نگاهی که مدام از یک نفر به نفر دیگر می‌پرد، می‌تواند حس بی‌قراری و فاصله ایجاد کند.🎤 اقدام امروز:در اولین جلسه یا مکالمهٔ گروهی امروزت، اتاق را در ذهنت به سه بخش تقسیم کن و این چرخش آگاهانه را تمرین کن.این پست را ذخیره کن؛ قبل از ارائهٔ بعدی، یک بار مرورش کن.➖➖➖➖➖➖➖➖@Sokhanrani کانال آموزش سخنرانی و فن‌بیان تریبون