زندگی نزیسته همیشه زیباتر به نظر می‌رسد...اگر ازدواج می‌کردم...اگر بچه نمی‌آوردم...اگر مهاجرت می‌کرد

زندگی نزیسته همیشه زیباتر به نظر می‌رسد...اگر ازدواج می‌کردم...اگر بچه نمی‌آوردم...اگر مهاجرت می‌کردم...ذهن می‌تواند از هر مسیری که نرفته، بهشتی خیالی بسازد؛ چون آن مسیر، هرگز در معرض اصطکاک واقعیت قرار نگرفته است...»واقعیت این است که هر زندگی، نوع مخصوص خودش از اندوه را تولید می‌کند.ازدواج، اندوه‌هایی دارد که تنهایی ندارد. تنهایی، زخم‌هایی دارد که ازدواج نمی‌شناسد. داشتن فرزند، سوگ‌های خودش را دارد؛ نداشتنش نیز.آرامش، پاداشِ بهترین انتخاب نیست. آرامش زمانی متولد می‌شود که دست از عاشق شدن سایه‌ها برداریم؛ سایه‌ی زندگی‌هایی که هرگز فرصت واقع‌شدن نداشتند، و برای نخستین بار، به زندگی روبه‌روی‌مان اجازه دهیم از خیال، واقع‌تر باشد.»در این حالت دو زندگی را با هم مقایسه نمی‌کنیم؛ یک زندگی واقعی را با یک فانتزی دست‌نخورده مقایسه می‌کنیم. به همین دلیل، بعد از هر انتخاب، ذهن شروع به ساختن روایتی از «منِ دیگری» می‌کند؛ کسی که اگر مسیر دیگری را رفته بود، لابد آرام‌تر، موفق‌تر، عاشق‌تر یا خوشبخت‌تر می‌شد. اما آن «منِ دیگر» هرگز وجود نداشته است. او فقط از رنج‌های خودش بی‌خبر مانده است