تا ۱۰۰ سال دیگه یعنی سال ۲۱۲۶،همه‌ی ماکنار عزیزانی که براشونجنگیدیم،گریه کردیم،دوستشان داشتیم،آرام گ

تا ۱۰۰ سال دیگه یعنی سال ۲۱۲۶،همه‌ی ماکنار عزیزانی که براشونجنگیدیم،گریه کردیم،دوستشان داشتیم،آرام گرفته‌ایم!تا ۲۰۰ سال دیگه،نه عکسی از ما مانده،نه صدایی،نه کسی که اسممان را بلد باشد.دویست سال بعد،تمام رد مااز روی این جهان پاک شده است!غریبه‌هاروزی در اتاق‌هایی زندگیخواهند کردکه ما برای ساختنشتمام عمر جنگیدیم.و صاحب چیزهاییمی‌شوندکه روزی فکر می‌کردیمبرای همیشه مال ماست.هیچ‌کسنه پیروزی‌هایمان را یادشمی‌ماند،نه شکست‌هایمان را.ما حتیاز حافظه‌ی دنیا هم عبورمی‌کنیم.شاید معنای زندگی در ماندگار شدن نبود؛ در حس کردنِ کوتاهِ این عبور بود. ما آمده بودیم کمی دوست بداریم، کمی بخندیم، کمی زندگی کنیم، و آرام ناپدید شویمترسناک است که روزی همه‌چیز تمام می‌شود؛ اما شاید همین پایان است که زندگی را ارزشمند می‌کند! شاید آزادی واقعی از همان لحظه‌ای شروع می‌شود که می‌پذیری هیچ‌چیز ماندگار نیست!