دیدگاه شمادرباره پنج جوشِ دوزخ۱. فکر می‌کنم در پرداختن به این پنج جوش، جوش اصلی را که بانی و باعث ا

دیدگاه شمادرباره پنج جوشِ دوزخ۱. فکر می‌کنم  در پرداختن به این پنج جوش، جوش اصلی را که بانی و باعث این پنج جوش است، فرو می‌گذارید. وقتی اعتقاد به وجود و اصالت  چیز مقدسی خارج از  درک و اراده ما، به عنوان حق و حقیقت مطلق  وجود داشته با شد آن وقت طبیعیست که درک هر کس از آن چیز ( ناموجود و موهوم ) می‌شود   مقدس و معیار حق و حقیقت و همه آن پنج جوش دیگر  به دنبالش می‌آيند. بنا براین اولین قدم در مسیر رهایی از آن جوش ها، رها شدن از  توهمات و فرضهای  غبر علمی و غیر واقعیست.پذیرفتن این واقعیت  که آنچه سرنوشت بشر را می‌سازند، نه در آسمان بلکه در همین زمین است.۲.به ثانیه های آخر ویدئو دقت کنید، از آنجا که ناگهان مخاطب این پدر از فرزندانش و توصیف فضایل کاری که می‌خواهند انجام دهند، تغییر می‌کند به سوی کسانی که آنها را ( اعداء الله) می‌نامد و بیان می‌کند که: ای دشمنان خدا به زودی با انتحاریها به سراغ شما می‌آییم!در همین چند ثانیه انگار صورت این پدر از آتش گر می گیرد و چهره اش بشدت کریه تر از قبل می شود و گویا خود را حتی در جایگاه مقسم بهشت و‌ جحیم برای سایرین می داند و گویا خدا به ایشان ماموریت داده که خود قضاوت کند و البته خود سریع اجرا و آنان را که هم عقیده اش نیستند به جهنم بفرستد.نمی دانم این مورد ذیل جوش یکم شما (خود معصوم پنداری) تعریف می شود و یا خود جوش جداگانه ایست در حد بسیار بالاتر یعنی "خود خدا پنداری"! ۳. شاید نکته‌ای تکمیلی که ریشه‌ای کاملاً اعتقادی دارد و به مال و قدرت بی‌ربط است، "تفسیرِ انحصاریِ وحی" یا همان "خدا را در انحصارِ فهمِ خویش گرفتن" است. این افراد نه فقط خود را معصوم می‌دانند، بلکه باور دارند که خوانشِ آن‌ها از کلامِ خدا، یگانه‌خوانشِ ممکن است و هر فهمِ دیگری نه خطا، که کفر و دشمنی با خداست. آن‌ها برای دفاع از فهمِ معیوب خود از خدا می‌جنگندو این، بت‌سازی از تفسیرِ خویش است که شرکی پنهان در لباسِ دینداری‌ست. این بت، خون‌بارترینِ بت‌هاست، چون به نامِ خدایِ یگانه، هر رنگ و رأیی را به آتش می‌کشد و درِ تأمل و بازاندیشی را به‌روی خود می‌بندد؛ چراکه باور دارد خدا خود همین را خواسته است.۴. جوش ششم: این که جنگیدن و کشتن، خودش عبادت می‌شود.یعنی برای این افراد، خشونت فقط یک راه نیست؛ خودش هدف و نشانه‌ی عشق به خداست. آن‌ها باور دارند که هر چه بیشتر بجنگند و خون بریزند، به خدا نزدیک‌تر می‌شوند. ریختن خونِ دیگران یا حتی جان‌دادنِ خودشان، برایشان مثل نماز خواندن و روزه گرفتن می‌ماند؛ یک عبادتِ ناب.و شما چه می‌اندیشید؟!و البته، بسیار بر حذر باشیم که خود ما بدین دوزخ درنیفتیم!