پیرمرد، ابوماریه، دو پسر جوان خویش را به دامادی می‌فرستد؛ او خشنود است که تا ساعتی دیگر دو جوانش در آغوش همسران بهشتی آرام می‌گیرند، در سایه رضوان الله... او می‌گوید که چه بسیار خوشنود است و این شادی قابل مقایسه با شادی دیگر جوانان در شب دامادی و عروسی‌شان نیست؛ آن شادی حرام است، برآمده از جاهلیت است، و این خشنودی ملکوتی است.او پسرانش را در آغوش می‌گیرد و اشک در چشم هر سه حلقه می‌زند. او می‌گوید: هیچ کسی دوست ندارد فردی بر او پیش بیفتد، مگر فرزندانش؛ و من دوست دارم که فرزندانم در کسب رضایت خدا و دیدن او، از من پیش بیفتند..این دو پسر می‌خواهند چکار کنند: خودشان را منفجر کنند! تا با انفجار آنان، شماری از دشمنان خدا از میان بروند! و آن دو نیز بروند در آغوش حورالعین!پنج‌جوشِ دوزخدیدگاه شما