🔰 در ملتقای شعر و سینما ۱- فیلم «ایثار» l تارکوفسکیاحضار اسطوره و پناه بردن به وضعیت‌های روحانی بدو

🔰 در ملتقای شعر و سینما ۱- فیلم «ایثار» l تارکوفسکیاحضار اسطوره و پناه بردن به وضعیت‌های روحانی بدوی، در دل یک وضعیت معاصر، ترسناک است؛ درست آن لحظه که کانسپت نیایش، خود به یک وسوسه‌ی شیطانی مبدل می‌شود.رسش مدام یک وضعیت پیشازبانی، وقتی کلمه از تمام امکان توضیح وضعیت خالی می‌شود و واماندن انسان تنها؛ تنها نه در دیالکتیک لذت‌ناک انزوا و خلوت، بلکه در جهنمی آخرالزمانی که دیگر نه چرخه‌ی ایمانیِ مدارا و پاداش کار می‌کند و نه پیوندهای عاطفی در دل نهاد خانواده التیام‌بخش است؛ در تاریک‌نای تاریخ و تبار رنج. «ایثار» را برای خم شدن بر تجربه‌ی همین روزها و نازبانی شدن امر واقع ببینید.۲- فیلم «آینه» l تارکوفسکیغیرمنطقی شدن امر واقع؛ آن‌جا که زبان از کار می‌افتد و اتفاق، تن به زبانی‌شدن نمی‌دهد؛ این در حالی‌ست که پیش‌تر عنوان شده ما با زبان فکر می‌کنیم. پس در این نابودی، درواقع همه‌چیز از دست می‌رود. راوی، خود در حال مرگ است و در بستر احتضار، روایت الکنی از قصه‌ی سه نسل پریشان‌ دارد! جایی که رؤیا و شعر، از تبار آشفته و رِتوریک افسرده‌ی خود به کمک می‌آیند و می‌خواهند تاریخی را بازنمایی کنند؛ درست مانند پیامبری مجنون که قدرت تکلم خود را از دست داده و با زبان اشاره قصد دارد، وعده‌ی رستگاری بدهد! اگر دنبال یک ویرانی تام و تمام هستید؛ به «آینه» نگاه کنید!۳- فیلم «نوستالژیا» l تارکوفسکیمرز ویرانی، این‌سو و آن‌سوی زندگی و مرگ را متعین می‌کند؛ طرف‌هایی که خود، در بی‌طرفیِ این دو نسبت، وضعیت پیچیده‌ای را در فیلم «نوستالژیا» می‌سازند. از سویی، راه نجات انسان‌ها در گذر از چشمه‌ی آب‌گرم «كاترين مقدس» با شمع روشنی در دست، عنوان می‌شود و از سوی دیگر، خود این چشمه خشکیده! یا او که از رستگاری می‌گوید؛ خود، دیوانه‌ای‌ست که با موسیقی «بتهوون» رقص آتش می‌کند و می‌میرد. دیگر وضعیت‌های فیلم نیز، در نمایشی از در هم‌تنیدگی مرگ و زندگی پیش می‌روند، در حالی‌که در جست‌وجوی نومیدانه‌ی رستگاری و یافتن زیبایی، راه هر نوع منطق و آرامشی، گم می‌شود. و خاطره، راوی این از دست شدن‌هاست.@SooreMa✍️ آرزو رضائی مجاز