🔰 ای غربت در نام افغانستان، ای غربت در تجربه‌ی ایرانی؛ صورت تک‌تک ما را پس بده!📝 «انسان‌زدایی» وصف کلیدی در شیوه‌ی مواجهه‌ی دنیا با افغانستانی‌هاست؛ دنیایی که با هر دو دست غرب و شرق‌اش به صورت آن‌ها خنج کشید تا در بزنگاه هر رد مرزی غریبه بمانند؛ حتی اگر آن‌سوی خطوط قراردادی، سرزمین مادری‌شان باشد!مردم افغانستان، آوارگان همیشگی یک رؤیای لرزان‌اند، با زندگی‌ای کاغذی در باد؛ چه آن‌هنگام که سبک‌شده در کوله‌باری خاکی به همسایگان پناه بردند؛ چه این‌وقت که از پی خشم همسایه، با بقچه‌هایی چون پر کاه بر دوش‌های تکیده کوچانده شدند.و ای کاش می‌دیدیم چقدر هم‌سرنوشتیم!انتهای متن «سمفونی مردگان» با آن طناب سیخ‌‌ایستاده‌ی آخر کار که جوری بالای آب مانده بود که انگار مردی خود را در قعر حلق‌آویز کرده. و سایه‌ی ازلی-ابدی دار در «سال بلوا» و صدای تکه‌تکه‌ی «نوشا» که مثل پاره‌سنگ‌های فروغلتیده از کوه، سرانجام در دره‌ی هلاک پهن شد؛ برای ما هم خرده‌روایت‌های ازدست‌شدگی بوده؛ حکایت صداهایی که هر یک به طریقی و با شدتی گفته‌ایم: «کاش تولد من می‌ماند برای بعد...» چه در «مرگ‌ قسطی» میان ناممکنی شادی، شهر جونده را دیدیم که لثه‌های کهنه‌ی ما را می‌خورد؛ چه در مثله‌شدن تکینه‌ی روان-تن «آیدین» ماندگاری کردیم تا رتوریک محزون فارسی از کتابتِ «سال‌ بد، سال باد، سالی که غرور گدایی می‌کرد» فضایی انضمامی بسازد؛ چه مثل «آرتیمو کروز» سرطان زمان در هر ياخته‌ را چون جنازه‌ای در آفتاب كه از آن روغن و عرق می‌تراود و در حال پس‌دادن جوانی‌ست، تجربه کردیم؛ چه با صدای همان ساعت «کونتین» -که مقبره‌ی همه‌ی امیدها بود- شناختیم زمانه‌ای‌ست که هوا از کوله‌بار صداهای مأیوس از پا درآمده! از همان مویه‌ی کشدار و زجردهنده‌ی «بنجی» تا ساعت آقای «درستکار» که بیش از سی‌سال از کار افتاده بود، ویرانی همیشه بار داده و متن‌ها ترجمان ناخوشی بوده به زبانی بیمار. ما پسرهای ناخشنود فریدونیم که هر یک از تکه‌ای از دنیا ناامید شده‌ایم و آرزو داریم، روزی بتوانیم به «وطن» برگردیم و این شریف‌ترین امید ما بوده تا خون را از زمین نشوییم و یادمان بماند: «قرمزی رنگ نینداخته است بی‌خودی بر دیوار.»ای غربت در نام افغانستان، ای غربت در تجربه‌ی ایرانی؛ صورت تک‌تک ما را پس بده.@SooreMa✍️ آرزو رضائی مجاز