«پان‌»ها در فضای آیینی «تلما» هم دهنده و هم گیرنده‌ی زندگی‌اند و «شب پان» مراسمی‌ست که به مرگ، برای تحقق روز نو فضا می‌دهد. پان اعظم، وحدت با حقیقت را به‌واسطه‌ی نابودی خلسه‌وار ضمیر شخصی‌اش انجام می‌دهد؛ درواقع او که می‌خواهد با «مغاک بزرگ» دربیفتد؛ جان خود را با حرکت نمادین ریختن خون‌‌اش در جام «بابالون» قربانی می‌کند.برای من، دق‌مرگی هر هنرمند در شرایط موجود، اجرای آیین Night of Pan است. پانگنتور-هنرمند، انتخاب می‌کند خود را ویران نماید تا شر حاضر را بیش‌تر نشان دهد. درواقع او با لالی انتخابی در میانه‌ی متن سرکوب، درجه‌ی تاریکی را شدیدتر می‌کند.«ناصر تقوایی» نیز با انتخاب کار نکردن زیر تیغ سانسور، رسواکننده‌ی نظام موجود بود؛ او «نه» گفت، نساخت، ننوشت؛ تا سفیدکننده‌ی تاریکی نباشد.@SooreMa