بدون‌تردید برای من که با جادوی سینما و رمان توانستم دوام بیاورم؛ «دیوید لینچ» یک جادوگر بود که می‌تو

بدون‌تردید برای من که با جادوی سینما و رمان توانستم دوام بیاورم؛ «دیوید لینچ» یک جادوگر بود که می‌توانست آنقدر ناب، رؤیا بسازد که باورش کنم؛ همان آیین «همینگوی» را انگار به‌جا می‌آورد و توصیه هم می‌کرد که در خلق اثر بایستی خیلی‌راست دروغ گفت! هیچ‌وقت حس و حال‌ام را بعد از دیدن نیم‌ساعت نخست فیلم Eraserhead که به «کله پاک‌کن» معروف است، فراموش نمی‌کنم؛ آن حجم تصویر وهم‌الود، آن خدای تنها که هر چه زخم‌هایش را می‌کَند، به آنی زخم بزرگ‌تری برمی‌داشت، چنان تأثیری روی روان‌ام گذاشت که تلویزیون را خاموش کردم و با پیاده‌روی طولانی می‌خواستم مغزم سبک شود. «لینچ» بارها در مصاحبه‌هایش در برابر این پرسش که اید‌ه‌ی فیلم‌هایش چطور به ذهن‌اش می‌رسد، می‌گفت: رؤیاهایش را به یاد نمی‌آورد و به‌ندرت ایده‌ای از رؤیاهای شبانه‌اش گرفته‌؛ اما منطق رؤیا و خیال‌بافی را دوست دارد و همین‌طور طرز توالی رؤیاها را.با چنین فیلم‌سازی که به‌قول خودش به دونات نگاه می‌کرد، نه به فضای خالی بین آن و در ستایش زندگی، تمام‌قد ایستاده بود؛ حتماً این‌بار زندگی، سوی سوگوار مرگ است.بدرود، بلدِ سرزمین رؤیا، کابوس و هر ناشناخته‌ای 🖤@SooreMa