🔰 که جان‌اش پرنده بودکوسه‌برنشین لحظه‌ی جادوبا شُکر و شربتی بر دوش محله که تو را چون تحفه‌ای در چله

🔰 که جان‌اش پرنده بودکوسه‌برنشین لحظه‌ی جادوبا شُکر و شربتی بر دوش محله که تو را چون تحفه‌ای در چلهبه قربانی شب‌ها بدل می‌کنند!گردن‌ات رابر کول وطن بالا گرفتیو با حرکات پرنده‌ای در صراحت شهربه تاریکی نگاه کردی،چه بهاری را به دنیا آوردی؟!این‌جا که خون بر دارِ خوابیده،و لاکی‌های کوهستانیبا لخته بر لاله‌های نونقش‌برجسته‌ی جوانی ما بود،چه بهاری را به دنیا آوردی؟!در حاشیه‌ی تفتیدهسرِ رنج انگشت را از مزارهای تازه بگردانیم.این سِفر پیدایش استکه ریشه‌هایش از فرق تو می‌رسدو ناف جنین را تار به تار می‌ریسد،چه بهاری را به دنیا آوردی؟!سری که جمعیت،با گردن سنگین می‌بَرد از گلو پر است:«آقا بیا وسط!»کجای دیگریجوانی تاریخ را با لب‌های دخترانه کنار پشته‌های گم‌نام می‌شنوند؟چه بهاری را به دنیا آوردی؟!ای بدن عاصی در تکثیر سلولی تن به تنکه صدا ریختی در پرسه‌های انقلاب که صدا ریختی از بال سیمانی دانشگاهکه صدای ریخته‌ای بر جوانی قبرستانچه بهاری را به دنیا آوردی،این‌جا که جیغ، نترسیده؛ناله‌های رحِمی‌ست که باز می‌شود؟!بپرس از فرزندانی که مادران خود را می‌زایند، گلوله‌های مشقی را آن‌که می‌نویسیبر بدن‌مندی خیابان!از ساق درخت‌ها که ایستاده و از دقیقه‌ی زخمی نمی‌گذرند، بپرس:تابستان یک را چگونه گذراندیدوقتی بهار با دست نابسندهبر دروازه‌ی خاک می‌کوبیدو به گلوی زن می‌گفت:ای نور دیده بگذار به درون آیم؟@SooreMa✍️ آرزو رضائی مجاز