🔰 بدرودی درخور برای آنان‌که به شور هستی سلام گفته‌اند، نیست؛▫️با این‌حال، برای مرگ کوبنده‌ی «میلان کوندرا» 📝 اگر بپرسید چه چیزی باعث شد دوام بیاوری و شور زندگی، همواره چون شمعی در انتهای قلب‌ات روشن بماند؟ پاسخ من صریح و سریع است؛ رمان‌ها. تردیدی ندارم، اگر شیفته‌ی رمان‌خواندن نبودم، هیچ‌چیز نمی‌توانست زنی با چنین شدت‌های حسی و مودهای نابهنگام را جایی بند کند. من آن لعنت پاسکالی را هیچ‌گاه تجربه نکردم و توانستم به تنهایی و در سکوت، درون اتاقی بنشینم و هرازگاه بگویم: «آهای حرومزاده‌ها، من هنوز زنده‌ام!» جهان «میلان کوندرا» که آموخت چطور می‌شود در عین درک پوچی، قهقهه‌ی سرخوشی را سرداد؟ چطور طنز به‌مثابه‌ی سلاحی برابر لبه‌های تیز واقعیت عمل می‌کند؟ و اینکه خنده، چگونه بر سبکی تحمل‌ناپذیر هستی سوار می‌شود و یک «مسئولیت» در برابر مضحکه‌ی بیکران هستی‌ست، در طنین صدایی‌ست که برای فریادم دست‌وپا کرده‌ام. از سری نت‌های کوندراخوانی این سال‌ها را به اشتراک ‌می‌گذارم و فکر می‌کنم؛ شایسته‌ترین وداع و آیین سوگواری برای نویسندگان بزرگ، برگشت به کتاب‌هایشان است؛ این‌بار با چشمی روشن‌شده از گریه:☑️ قربانیان ابداً بهتر از حاکمان ستمگرشان نیستند. می‌توانم به آسانی وارونه‌شدن نقش‌ها را در ذهن مجسم کنم. رسیدن به این نتیجه که میان مجرمان و قربانیانشان هیچ تفاوتی وجود ندارد، رسیدن به حالتی‌ست که از هرگونه امیدی دست می‌شویی و این عزیزم، یکی از تعاریف جهنم است‌.✍️ «کوندرا»، مهمانی خداحافظی، ت: فروغ پوریاوری☑️ تقریباً همه‌ی ما دچار افسردگی ناشی از افق نومیدکننده‌ی عشقی بوده‌ایم. «بدریخ» می‌کوشید از این کمبود به اعماق شهوی ضمیر خود که خدای پنهانی‌اش ظاهراً در آن‌جا وجود داشت، پناه ببرد. عادت زشتی که در تنهایی با نظمی آیینی دست به آن می‌زد، پاسخی بود در قلمرو زندگی عشقی به این درون‌گرایی مؤمنانه.✍️ «کوندرا»، شوخی، ت: فروغ پوریاوری☑️ جایی در آن اعماق، هنوز ریسمانی وجود دارد که ما را به آن بهشت مبهم دور وصل می‌کند؛ جایی که آدم روی چشمه خم شده است و برخلاف نارسیس، اصلاً تصور نمی‌کند که آن کله‌ی زرد کمرنگ داخل آب، خودش است‌. اشتیاق به بهشت، اشتیاق انسان برای انسان‌نبودن است.✍️ «کوندرا»، سبکی تحمل‌ناپذیر هستی، ت: حسین کاظمی یزدی☑️ به نظر «پروست» جهان درونی انسان، معجزه‌ای را تشکیل می‌دهد؛ یعنی بیکرانگی‌ای که پیوسته ما را به شگفت می‌آورد؛ اما پرسش «کافکا» این است: در جهانی که عوامل تعیین‌کننده‌ی بیرونی، آن‌چنان نیرومندند که محرک‌های درونی، وزنی ندارند؛ انسان دارای چه امکاناتی است؟ میدان افعال «ک» (که حتی نامی ندارد که اعلام وجود کند) به‌گونه‌ای رقت‌بار محدود نیست؟ نگرش کافکایی، ما را به درون می‌کشاند و در میان تاروپودهای مسخرگی، در عمق وحشت‌انگیز کمدی فرو می‌برد. در دنیای کافکا کمدی، متعادل‌کننده‌ی تراژدی نیست (برخلاف جهان شکسپیر). درواقع کمدی به‌خاطر آن وجود ندارد که تراژدی را با سبک‌کردن لحن تحمل‌پذیرتر سازد، بلکه تراژدی را در نطفه خفه می‌کند. بدین‌سان قربانیان را از تنها تسلایی که هنوز به آن امیدوارند -تسلایی که در شکوه فرضی یا حقیقی تراژدی نهفته است- محروم می‌سازد.✍️ «کوندرا»، هنر رمان، ت: پرویز همایون‌پور☑️ غیرممکن است که فرزندی داشته باشی و جهان را بدان‌گونه که هست، خوار شماری؛ زیرا این همان جهانی است که ما فرزندمان را روانه‌ی آن کرده‌ایم. بچه‌ها، ما را وادار می‌کنند تا در مورد آینده‌ی جهان فکر کنیم، با میل و رغبت در قیل و قال دنیا و آشفتگی‌هایش مشارکت‌ کرده و حماقت علاج‌ناپذیر آن را جدی بگیریم.✍️ «کوندرا»، هویت، ت: رؤیا آزادفر☑️ جهان بر لبه‌ی یک مرز قرار گرفته است، اگر از این مرز بگذریم، همه‌چیز به دیوانگی می‌کشد.✍️ «کوندرا»، جاودانگی، ت: حشمت‌الله کامرانی☑️ فقط یک شاعر واقعی می‌تواند بگوید؛ شاعر نبودن چه نعمتی است و تمایل به ترک این خانه‌ی آینه‌ای که سکوتی کر کننده در آن حکم‌فرماست، چه می‌تواند باشد.✍️ «کوندرا»، زندگی جای دیگری است، ت: پانته‌آ مهاجر کنگرلو@SooreMa📝 آرزو رضایی مجاز