📝 سیاست‌ورزی جنسیتی و صورت ژانوسی قدرت✍️ با جدایی میان قلمروهای عمومی و خصوصی، امکان قانونی‌کردن «ب

📝 سیاست‌ورزی جنسیتی و صورت ژانوسی قدرت✍️ با جدایی میان قلمروهای عمومی و خصوصی، امکان قانونی‌کردن «برابری در خانه» به‌نام احترام به آزادی فردی و خلوت خصوصی شهروندان از دخالت‌های سیاسی دور ماند و از طرفی، شکاف میان این دو قلمرو و قبضه‌شدن عرصه‌های عمومی ذیل حاکمیتی مردانه، سیاست را به میدانی برای مردان تبدیل کرده است؛ پس باید قبل از این‌که از زنان پرسید: «آیا در انتخابات شرکت می‌کنید؟» از آن‌ها پرسیده شود: «چرا شما رأی می‌دهید؟!» «پاملا آبوت» در بسط این منظر توضیح می‌دهد؛ رأی‌ندادن، زیر سؤال‌بردن مناسباتی بر بنیاد قدرت مردسالارانه است. زنان، رویاروی قلمرویی با چیدمان مردانه، این تصمیمِ شخصی‌شان کنشی سیاسی‌ست که قصد دارد؛ اقتدار سازمان‌یافته‌ بر بنیاد مردسالاری را به چالش بکشد. وی در نظرورزی‌هایش بر این سؤال تأکید می‌کند و می‌گوید: پس دوباره می‌پرسیم؛ در عرصه‌ای که از ورود زنان به گردهمایی‌های سیاسی توسط گارد ویژه (مردان) جلوگیری می‌شود؛ پلیس (مرد) تظاهرکنندگان زن را دستگیر می‌کند؛ نمایندگان (مرد) مجلس، قوانینی درباره‌ی حبس و آزادی موقت زنان تصویب می‌کنند؛ مردان چماق‌دار، زنانی را که درصدد تقدیم عریضه به مسئولان برمی‌آیند را کتک می‌زنند؛ چرا زنان رأی می‌دهند؟ بایستی در دل این پرسش، فضای «سیاست‌ورزی جنسیتی» را گشود؛ فعالیتی سیاسی ضمن دگرگون‌کردن روابط جنسیتی به سود زنان. چنانچه «آبوت» هم‌صدا با «کلر والاس» مؤکد می‌کند؛ برای ما هر چه شخصی‌ست، سیاسی‌ است؛ مانند گردآمدن زنان در گروه‌های کوچک به‌جهت شریک‌شدن در تجربیات زنانه‌ی یکدیگر و بسط مفهوم «خواهری». این‌گونه قدرت می‌تواند در عین‌حال که مستبدانه است، توانمندکننده و مانند «ژانوس» واجد دو چهره باشد.@SooreMa