سردشت، منتظر تصمیم ماست(از گفت‌وگو تا مسئولیت‌پذیری)✍محمدعلی سوره- ارشد سیاسیماه دوم از عهدی که هشتم تیرماه با خود و مردم صبور سردشت بستم، فرا رسید؛ عهدی برای گفتن و نوشتنِ مستمر از مسائل، ظرفیت‌ها و افق‌های روشنِ این دیار. آنچه در ادامه می‌خوانید، مرورِ سادهٔ رخدادهای یک ماه گذشته نیست؛ بلکه دعوتی است به تأمل، نقدِ سازنده و ارائهٔ راهکارهای عملی برای فردای شهرِمان.در چهاردهم تیرماه، در نشستی که به همت انجمن حمایت از مصدومان شیمیایی برگزار شد، حضور یافتم. ترجیح دادم بیش از آنکه بگویم، بشنوم و از دیدگاه‌های ارزشمند دوستان بهره ببرم. اما با وجود آنکه جلسه بیش از دو ساعت و نیم به طول انجامید، در پایان نه برنامه‌ای روشن تدوین شد و نه نقشه راهی مشخص به دست آمد. باورِ قلبی من این است که ارزش واقعی هر نشست، به خروجیِ ملموس و اقدام‌پذیرِ آن است، نه صرفاً طول زمان و تعداد سخنرانی‌ها.از همین رو، پس از جلسه، مجموعه‌ای از پیشنهادهای مکتوب را در قالب برنامه‌های یک‌ساله و پنج‌ساله ارائه کردم:* طراحی «نشان صلح سردشت» به‌عنوان نمادی ماندگار برای معرفی جهانیِ این شهر؛* تبدیل روایت فاجعه شیمیایی به بخشی زنده و اثرگذار از حافظه عمومی جامعه؛* کاشت ۱۳۰ درخت به یاد قربانیان، همراه با نصب شناسنامه و بیوگرافی کوتاه هر شهید بر روی آن‌ها؛* نصب معرفی‌نامه‌های هنرمندانه از شهدای شیمیایی در فضای شهری.شهری با چنین حافظه تاریخی و جهانی، نباید در روایت و معرفیِ هویت خود منفعل بماند.در ادامه، بیست و دوم تیرماه در نشست دیگری با حضور فرماندار محترم شهرستان شرکت کردم. ایشان با سعه‌صدر گزارشی از اقدامات انجام‌شده ارائه دادند، از کمبود اعتبارات سخن گفتند و از حاضران خواستند پیشنهادهای خود را مطرح کنند. برای من که پس از سال‌ها دوری، نخستین حضورم را در چنین جمعی تجربه می‌کردم، فرصت شنیدن ارزشمندتر بود؛ از این رو از طرح مستقیم تمام پیشنهادهایم چشم‌پوشی کردم، چرا که فضای جلسه بیشتر به گفت‌وگوی عمومی اختصاص داشت تا پردازش مسائل بنیادین. اما همان‌گونه که در جلسه اول صریح بودم، اکنون نیز همان دغدغه‌ها را شفاف با مردم و مسئولان در میان می‌گذارم.پیش از هر چیز، از فرماندار محترم و معاون عمرانی ایشان برای ایجاد بستر گفت‌وگو قدردانی می‌کنم. اما یادمان باشد که گفت‌وگو تنها زمانی معنا می‌یابد که به «تصمیم»، «اقدام» و «پاسخگویی» ختم شود. با درک شرایط امروز کشور و محدودیت‌های بودجه، معتقدم همه مشکلات سردشت ناشی از کمبود اعتبارات نیست؛ بخشی از چالش‌ها مدیریتی است و با اراده، برنامه‌ریزی درست و شفافیت اصلاح‌شدنی است.در این راستا، سه گامِ روشن و ضروری را پیشنهاد می‌کنم:۱. ساماندهی سیمای شهری و انضباط ترافیک: وضعیت کنونی شهر زیبنده نام و جایگاه بین‌المللی سردشت نیست. پیشنهاد می‌کنم شهرداری و پلیس راهور با همراهی نخبگان بومی، برنامه‌ای گام‌به‌گام برای زیباسازی و اصلاح معابر تدوین کرده و گزارش اجرای آن را ماهانه به صورت شفاف به مردم ارائه دهند.۲. نهادینه‌سازی فرهنگ پاسخگویی: پیشنهاد می‌کنم فرماندار محترم مدیران دستگاه‌های اجرایی را موظف کنند که هر شش ماه یک‌بار، گزارش کارنامه خود را در نشستی علنی یا از طریق رسانه‌ها منتشر کنند. پاسخگویی مداوم، اعتماد عمومی را بازمی‌گرداند.۳. تشکیل کمیته ناظر شهروندی: توسعه واقعی بدون نظارت مردم ممکن نیست. حضور داوطلبانه نمایندگانی از معلمان، اصناف، جوانان و معتمدان محلات به‌عنوان ناظر بر طرح‌های عمرانی، باعث می‌شود صدای مردم در مسیر تصمیم‌گیری شنیده شود.سردشت بیش از هر زمان دیگری به همدلی، عقلانیت و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد. آینده این شهر با گلایه ساخته نمی‌شود؛ با اندیشه، برنامه و عمل شکل می‌گیرد. از تمامی صاحبان اندیشه، معتمدان، دانشگاهیان، فعالان رسانه و سرمایه‌گذاران دعوت می‌کنم فارغ از اختلاف سلیقه‌ها، برای آبادانی این دیار همراه شوند.و در پایان، از شما شهروند عزیز سردشتی می‌پرسم: اگر امروز تصمیم‌گیری درباره یک مسئله کلیدی شهر در دست شما بود، چه می‌کردید؟