گاهی به گذشته‌ها فکر می‌کنم.به کوچه‌های خاکی شهرم. به آدم‌هایش. خانه‌هایشان. صدایشان. نگاهشان.به آنه

گاهی به گذشته‌ها فکر می‌کنم.به کوچه‌های خاکی شهرم. به آدم‌هایش. خانه‌هایشان. صدایشان. نگاهشان.به آنها که دیگر نیستند...به همسایه‌ی دیوار به دیوارمان.به دوستی‌ها و لبخندها و نشانه‌ها...من تمام کودکی‌ام را در کوچه‌ها و خیابان‌های اهواز قدم زدم، بی‌آنکه فکر کنم روزی، دلم برای وجب به وجبش تنگ می‌شود.برای بقالی کوچه پشتی، برای سوال و جواب‌های مرد همسایه، برای لی‌لی بازی کردن در کوچه‌ای که فکر می‌کردم ابدی‌ست...برای نان داغی که با دستان کوچکم از نانوا تحویل می‌گرفتم.برای دختر جوانی که همیشه قمقمه‌ی خالی‌ام را پر می‌کرد.برای هم‌‌بازی‌هایم.مادرانشان. پدرانشان و حتی برای دلواپسی‌هایشان....دلم پر می‌کشد برای قدم زدن در کوچه‌های آن روزها...آدم‌هایش رفته‌اند، شهر بزرگتر و شلوغ‌تر شده است و می‌دانم که هیچ چیز مثل گذشته‌ها نیست. اما می‌دانم که صدای تمام لحظه‌هایش را خواهم شنید.همان صداهایی که وصلم می‌کند به کارون، به نادری، به ساحلی، به کتابفروشی جعفری، به نخل‌ها و هوای داغ و نفس‌های به شماره افتاده...دلتنگی هم خیلی چیز عجیبی‌ست....#ثریا_قنبری_عدیوی @ketabegoosh