ما حیف شدیم. وقتی که برای کمی زندگی اونقدر دویدیم که از نفس افتادیم حیف شدیم.وقتی به‌جای دورهمی‌های خانوادگی، یه شیفت دیگه ایستادیم و کار کردیم، حیف شدیم.وقتی صدامونو تو نطفه خفه کردن و نذاشتن حرف بزنیم حیف شدیم.وقتی حتی فرصت یه دل سیر نگاه کردن به همدیگه رو نداشتیم، از بس مشغول نان شب بودیم، حیف شدیم.وقتی دلمون فریاد خواست اما بغض شد، وقتی دلمون آزادانه قدم زدن خواست اما دویدنِ بی سرانجام شد، وقتی..‌.آره ما حیف شدیم وقتی که فقط می‌خواستیم کمی زندگی کنیم‌.به قول پونه مقیمی "می‌دانم زندگی می‌گذرد. می‌دانم دردهایمان کمرنگ می‌شود ولی جوانی‌مان را از که پس بگیریم؟"راستی؛ جوانی‌مان را از که پس بگیریم؟#ثریا_قنبری_عدیوی