گاهی بی حوصله‌ می‌شم. بی‌رمق. بی‌جون. نه به به خاطر خستگی. به خاطر دلتنگی.شاید آدم وقتی جوونتر باشه کمتر دلتنگ بشه. کمتر دلش بگیره و حتی شاید دلتنگی رو اونقدر عمیق درک نکنه.اما من از وقتی وارد چهل سالگی شدم انگار آدم دیگه‌ای شدم. زودتر می‌رنجم. زودتر اشکم درمیاد. زودتر دلتنگ می‌شم.این جور وقتا مثل بچه‌ها دلم مامانمو می‌خواد. بغلشو، نگاهشو، حرفاشو، غذاهاشو و یه خواب راحت توی خونه‌اش...این روزا بیشتر دلم تنگ می‌شه. بیشتر دلم گوشه‌ای دنج می‌خواد و خلوتی که مامانم باشه و همه‌ی اونایی که یه روزی باهم، هم‌خونه بودیم....می‌دونم...نمیشه...اما دله دیگه....#ثریا_قنبری_عدیوی