آدم‌ها با زخم‌هایشان راه می‌روند؛ با شکست‌هایی که رمق‌شان را بُریده و تلخی‌هایی که گلو را سوزانده.هم

آدم‌ها با زخم‌هایشان راه می‌روند؛ با شکست‌هایی که رمق‌شان را بُریده و تلخی‌هایی که گلو را سوزانده.همین دردها، نقشه‌ی زندگی ما را خط‌به‌خط کشیده‌اند.زندگیِ بی‌زخم یعنی هیچ‌چیز ارزش ایستادن نداشت، هیچ میدان جنگی ارزش قدم گذاشتن.ما از رنج خالی نیستیم؛ پس پنهانش نکن. به زخم‌ها نگاه کن و بفهم: هنوز دردهای ناگزیرتری در راه است، ضربه‌هایی عمیق‌تر.پس انتظار نداشته باش روزی همه‌چیز آرام شود. وقتی درد تمام شود، ما هم تمام شده‌ایم.پایان؟ هرگز. ما برای ادامه ساخته شده‌ایم، نه برای نقطه‌ی آخر.✍️ثریا قنبری عدیوی