...🌀"انانیّت و لوازم آن" زان که خود فانی است و ایمن است  تا ابد در ایمنی او ساکن است نقش او فانی و او شد آینه     غیر نقش روی غیر آنجای نه( مولانا، دفتر چهارم ابیات 2138 )🔹اگر تو مثل آینه شوی و از خود فانی شوی، همۀ نقش‌ها در تو منتقش می‌شود و با همه احساس یگانگی خواهی کرد. من که با تو احساس یگانگی نمی‌کنم‌، تصویری از تو بر پسِ پشت‌ام دارم که با تصویر تو تداخل و طبعا تزاحم پیدا می‌کند. فرض کنید من انانیت ملی داشته باشم؛ اگر کسی به ملیت من توهین کرد، دوستی من با او از بین خواهد رفت؟ اگر انانیت دینی داشته باشم، کسی که دین مرا نقد یا عیب جویی یا مخالفت کرد، من با او هم نمی‌توانم رابطه‌ای داشته باشم؟🔹اگر انانیت جنسی داشته باشم، دوستی‌ام با کسی که از مردان بدی بگوید، مکدر می‌شود. فرض کنید انانیت شغلی حرفه‌ای داشته باشم، دوستی من با کسی که از فلسفه مخالفت کرد، مکدر می‌شود. به تعداد انانیت‌هایی که من دارم تعدادی انسانها را از دست می‌دهم. غیرت‌ورزی به رشتۀ تحصیلی، شغل و حرفه، ملیت، دین و مذهب، مکتب و مسلک، مشرب و مرام، ایدئولوژی، ایسم، رنگ پوست و اقلیمی که در آن به‌ وجود آمدم، اصفهانی بودن خود و ... باعث از دست دادن تعدادی از دوستانم می‌شود. فرض کنید من هیچ انانیتی ندارم؛ مثل مولانا در پاسخ به یک یهودی که گفت، دین من از دین شما برتر است، گفت تو راست می‌گویی، حق با توست. 🔹مردم به دو دسته تقسیم می شوند، موافقان و مخالفان دینِ من. اگر من غیرت‌ورزی دینی داشته باشم، نیمی از مردم با من دوستی نخواهند داشت. حتی اگر پیش یک پزشک مدرن‌، دم از پزشکی سنتی زدید، جوری به شما نگاه می‌کند که انگار شما می‌خواهید بنیاد هستی او را بر باد دهید. نمی‌توانند بپذیرند که حق فوق این است که من در چه رشته‌ای در حال درس خواندن هستم و در کجا تخصص پیدا کرده‌ام. به همین ترتیب پیش یک مارکسیست دم از لیبرال زدن و بر عکس، گرایش چپ و راست و ... دوستی‌ها را کم می‌کند؛چون انانیت داریم.اگر کسی هیچ گونه انانیتی نداشته باشد، شما چگونه میتوانید او را بیازارید؟ و او چگونه می‌تواند شما را بیازارد؟🔹زمانی بحثی راجع به لذت پیش کشیده بودم که ما تا عاشق چیزی غیر از لذت نباشیم، هرگز نمی‌توانیم لذت ببریم. کسانی که فقط عاشق لذت‌اند، ذره‌ای، سرِ سوزنی از هیچ چیزی لذت نمی‌برند. آدم باید عاشق چیزی غیر از لذت باشد و آن وقت به آن چیز رسید لذت می‌برد. پارادوکس لذت، یعنی کسانی که فقط عاشق لذت‌اند، از هر لذتی محرومند. کسانی که عاشق چیزهایی غیر از لذت‌اند به لذت دست می‌یابند.🔹همان پارادوکس در اینجا است؛ انانیت تریلیاردها نوع دارد، مثل موی بلوند کسی و نگاهش به کله سیاه‌ها و برعکس. به میزان یک انانیت، یک خط بین موافقان و مخالفان آدمیان میافتد. گاهی از لحاظ گرایش سیاسی من، شکافی بین موافقان دینی می‌افتد و تعدادی از آنها بیرون می‌روند. فلسفه و موسیقی شرق در مقابل موسیقی غرب و ... کم کم علی می‌ماند و حوض‌اش. به ازای هر جلوۀ انانیت ما، یک بخشی از آنانی که می‌توانستند بالقوه دوست ما باشند، نمی‌گذاریم بالفعل دوست ما باشند. حالا اگر انانیت را کنار گذاشتی می‌توانی با همه دوستی داشته باشی، زیرا نقشی نداری که به خاطر آن، کسان را از خودت برانی. معنایش این نیست که من به چیزی عقیده یا احساس و عاطفۀ خاصی یا خواسته‌های خاصی ندارم. هر انسانی همۀ اینها را دارد. ما نمی‌توانیم دست از اینها، بی‌دلیل برداریم. اگر حقیقت طلب باشیم، دلیلی اقامه شود دست برمی‌داریم ولی بی‌جهت نه. مسئله این است که باورها، احساسات، عواطف‌ و خواسته‌های خودت را ترازوی تشخیص حق از باطل قرار نده. 💢برشی از:درسگفتار "روان‌درمانگری در مثنوی"با تدریس | مصطفی ملکیانبه همت | سروش مولانا📌 برای تهیه دوره کامل به شناسه @sorooshemowlana پیام دهید.@sorooshemewlana