از یک صبحِ نه خیلی دور تا صبح امروز؛هر روز صبح، بین ساعت 5:30 تا 6:00 پیش از آن که روز با شتاب آغاز شود، کنار قرآن می‌نشینیم. قرارمان از ابتدا تفسیرکردن نبوده است؛ جستجو کردن در متنی مقدس بوده است. و آوردنِ متن به جهانِ امروز؛ به زندگی فردی و اجتماعی این روزگار. و قرار نبوده زود به پاسخ برسیم.می‌خواهیم بخوانیم، مکث کنیم و ببینیم این متن، وقتی از صفحه عبور می‌کند و وارد زندگی ما می‌شود، چه چیزی را در ما آشکار می‌کند. چهارده صفحه گذشته، و برای ما چند پرسش جدی‌تر شده است.این که آیا زندگی فقط دانستن است یا پیدا کردن جهت؟این که دیدن، الزاماً با چشم داشتن اتفاق می‌افتد؟ و آیا برای شنیدن، داشتنِ گوش کافی‌ست؟ اینکه شاید لازم نباشد برای هر پرسشی فورا پاسخی داشته باشیم. شاید «الم» تمرینی باشد برای ماندن در برابر چیزی که هنوز نمی‌فهمیم؛ برای تحملِ ندانستن بدون آنکه فوراً آن را با یک پاسخ آماده پر کنیم.کم‌کم به ایمان هم از همین زاویه نگاه کرده‌ایم؛ نه فقط به عنوان یک باور یا هویت، بلکه به عنوان چیزی که باید در زندگی، اثرش دیده شود؛ در فروتنی، در بخشندگی، در شنیدن، در نسبت ما با دیگری.حتی «غیب» برای ما پرسشی درباره چیزهایی شده که نمی‌توان همه واقعیت را در اندازه گیری و محاسبه خلاصه کرد؛ معنا، عشق، اعتماد، امید و بعد به داشته‌ها رسیده‌ایم؛ پول، وقت، توجه، دانش، توانایی.این پرسش که آیا آنچه داریم فقط برای تصاحب کردن است یا در نسبت ما با دیگران معنا پیدا می‌کند؟در بعضی صفحات، ناچار شده‌ایم به خودمان برگردیم؛ به این احتمالِ دشوار که انسان گاهی می‌تواند خودش را فریب بدهد و فاصله میان «آن که فکر می‌کند هست» و «آن که واقعا هست» را نبیند.و حتی این روزها، میان انبوه تصویرها، خبرها، صفحه‌ها، و صداها این پرسش برایمان جدی‌تر شده که چگونه باید دید، وقتی این همه چیز برای دیده شدن پیش روی ماست؟شاید ابزارهایی که قرار بوده به زندگی ما خدمت کنند گاهی آرام‌آرام صاحب زندگی ما می‌شوند؛ از جمله پول، موفقیت، قدرت، تأیید دیگران، تکنولوژی و حتی ترس.و شاید هدایت، اگر قرار باشد معنایی در زندگی ما داشته باشد، بدون تغییر ممکن نیست؛ بدون این آمادگی که گاهی در باورها و رفتارهای خود تجدید نظر کنیم.در این چهارده صفحه حتی نسبت ما با طبیعت و جهان اطرافمان هم از حاشیه به متن آمده است؛ اینکه معنویت فقط رابطه ما با درون خودمان نیست؛ نحوه ایستادن ما در برابر جهان و منابع آن نیز بخشی از این قصه است.و شاید از همه دشوارتر این بوده که بفهمیم «اولئک = آن‌ها»، همیشه دیگران نیستند. وقتی از انسان‌های خطاکار، غافل، منکر یا دورمانده از حقیقت سخن گفته می‌شود. شاید "آن‌ها"، ما هستیم. مایی که قرآن را به نفع خود تفسیر می‌کنیم و حتی کوچک‌ترین تردیدی نمی‌کنیم که شاید خطاکاریم، غافلیم، منکریم و از حقیقت دورمانده‌ایم.همیشه آسان‌ترین کار این است که مصداق را بیرون از خودمان پیدا کنیم. اما خواندن جدی، شاید جایی آغاز شود که آینه را به سمت خودمان برگردانیم.چهارده صفحه گذشته است و یک سوال بیش از همه با ما مانده است.من واقعا چقدر آماده‌ام ببینم؟ نه آنچه دوست دارم ببینم؛ نه آنچه از قبل باور کرده‌ام؛ بلکه آنچه متن زندگی و دیگری پیش روی من می گذارند را.برای ما «با هم خواندن» فعلا همین است. تمرینِ دیدن، شنیدن، مکث کردن، تحملِ ندانستن و دوباره نگاه کردن.و برای من، این چهارده صفحه، فقط خواندن قرآن نبوده، چندین تمرین در یک سفر بوده است. تمرین گوش دادن فعال در بستر رویکرد سیستمی که در کارگاه «بشنو از نی» با روشنک کارسازی عزیز، درمانگر سیستمی تجربه کردیم، تمرین گفت‌و‌گو به شیوه بوهمی؛ اینکه آنچه از دیگری می‌شنوم را با احترام و بدون داوری، مدتی در تعلیق نگه دارم، از زوایای مختلف به آن نگاه کنم و در کنار صدای دیگری، صدای خودم را هم پیدا و بیان کنم که این را هم وامدار پروین داعی‌پور عزیز هستم در کارگاه گفت‌و‌گو.و شاید مهم‌تر از همه، تمرین پذیرفتن این واقعیت که ممکن است اشتباه دیده باشم. اینکه بتوانم بگویم: آنجا خوب ندیدم و حالا سپاسگزارم که کمک کردید دوباره ببینم.شاید معنای آگاهی برای من همین باشد؛ نه اینکه همیشه درست ببینم، بلکه آن‌قدر آماده باشم که وقتی چیزی را نشانم می‌دهد دوباره نگاه کنم. این برای من، سفر همیشگی دیدن است. و دیدن، گامِ آغازین و ناگزیرِ، خودشناسی شاید باشد.ما هنوز در ابتدای راهیم. اگر دوست داشتید به ما بپیوندید، این شناسه ارتباطی ما با شما در تلگرام است:@soroshemowlanaروشنی، خواندنی‌ست.با هم «بخوان»‌ایم✍ مریم موسوی#سروش_مولانا@sorooshemewlana